ตอนที่2

13:30น.

บริษัท วิหารไกลกาลเนชั่นกรุ๊ปจำกัด

"นี่เป็นที่ที่สุดท้ายแล้ว......"

"ถ้าที่นี่ไม่รับเรา....เราคงต้องหางานอย่างอื่นทำแล้วล่ะ"

ฉันพึมพำออกมา อีกครั้งเมื่อพาตัวเองมาหยุดยืนหน้าป้าย

ของบริษัทที่ห้า ที่ใหญ่กว่าบริษัทแรกที่ฉันไปสมัครมาที่แรกอยู่เท่าตัว

บริษัทนั้นปฏิเสธมาทั้งที่รับฉันเข้าทำงานแล้ว ขออย่าให้บริษัทใหญ่นี้ทำกับฉันแบบนั้นอีกเลยนะ

แต่ที่จริงฉันน่าจะรับรู้และชินกับความรู้สึกที่โดนปฏิเสธได้นะเพราะฉันก็โดนปฏิเสธมาทุกทีที่เข้าไปยืนเลซูเม่มาและหวังว่าขอให้ทีนี้รับฉันเข้าทำงานเถอะ

ฉันยืนมองป้ายหน้าบริษัทที่ใหญ่โตและหรูหรา ก่อนจะยกมือขึ้นไหว้เหนือหัวเพื่อทำการบนบานศาลกล่าว

ว่าขอให้ได้งานนี้และฉันจะนำหัวหมูสี่หัวมาถวายแก่ศาลพระภูมิศาลตายายของบริษัทนี้เลยนะเจ้าค่ะ

"กินข้าวก่อนดีกว่า"

"จะได้มีแรงทนต่อความผิดหวัง"ฉันยิ้มให้กำลังใจตัวเองและเอ่ยออกไป อย่างที่คิดไว้ ถึงต่อจะให้บนบานยังไง

ฉันก็รู้ดี ว่าฉันคงจะไม่ได้ทำงานตามที่เรียนมาและตั้งใจไว้แน่ๆ

ฉันมองหาที่นั่งใต้ต้นไม้ ก็พบกับม้าหินอ่อน ที่อยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่สองต้น

ฉันยิ้มออกมาก่อนจะเดินพุ่งตรงไปยังใต้ต้นไม้แห่งนั้น

"มาทำอะไรครับ?"แต่แล้วเสียงเข้มของใครคนหนึ่งที่ดังขึ้นมาจากป้อมยามหน้าทางเข้าบริษัทที่อยู่ด้านหลังป้ายก็เอ่ยรั้งฉันไว้เสียก่อน

ทำให้ฉันต้องผละจากประตูทางเข้าไปหาคนที่อยู่ในป้อม

"สวัสดีค่ะพอดีหนูมาสมัครงานค่ะ"ฉันเอ่ยตอบพี่ยามหรือผู้รักษาควาทปบอดภัยของบริษัทนี้ที่เขายื่นหน้าออกมาจากในป้อมไปพลางยกมือไหว้เขาไปด้วย

"แต่ที่นี่เขายังไม่ได้เปิดรับสมัครพนักงานนะน้อง"พี่ยามเอ่ยตอบกลับมา

นั่นไง โชคชะตาไม่เคยคิดที่จะเข้าข้างฉันเลย

ไม่ว่าจะเรื่องอะไร

"แต่หนูอยากทำงานที่นี่จริงๆนะคะพี่"

"พี่ช่วยหนูได้ไหม?"

"พี่จะช่วยเธอได้ไง....พี่เป็นแค่ยามนะ"พี่ยามเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนักและตัดพ้อ เขามีอายุไม่เกินสี่สิบแน่นอน เพราะดูจากหน้าตาของเขาที่ยังไม่ค่อยแก่เท่าไหร่

"เป็นนักศึกษาจบใหม่สิเรา"

"ใช่ค่ะ"

"ทีนี้เขาไม่มีกฏรับเด็กจบใหม่มาสักพักแล้ว"

"ทำไมล่ะค่ะ...บริษัทใหญ่โต"

"พี่ก็ไม่รู้เรื่องภายในแต่เอาเป็นว่าน้องฝากเอกสารพี่ไว้ได้เดี๋ยวพี่จะลองยื่นให้ฝ่ายบุคคลดูล่ะกัน"

"ขอบคุณมากๆนะค่ะพี่"ฉันเอ่ยขอบคุณพี่เขาไปพลางยกมือไหว้เขาอีกครั้งพร้อมกับยิ้มกว้างออกมาอย่างมีความหวังอีกครั้ง

พี่ยามยกมือรับไหว้ฉันก่อนจะยื่นมือมารอรับเอกสารเลซูเม่สมัครงานของฉันไป

ฉันยิ้มให้เขาและยื่นเอกสารในมือส่งยื่นไปให้เขาก่อนจะยกมือไหว้ลาเขาและเดินกลับมาจากบริษัทแห่งนี้

เดินไปหยุดข้างกำแพงสูง ที่ด้านในเป็นบริษัทเนื้อที่ร้อยกว่าไร่ของบริษัทวิการไกลกาลเนชั่นกรุ๊ปที่ทำเกี่ยวกับการส่งออกอาหารแปรรูป อาหารสด และการถนอมอาหารแช่แข็ง

จัดได้ว่าเป็นบริษัทที่หน้าจับตามอง เป็นอันดับหนึ่งในแวดวงของวงการธุรกิจอาหารและที่น่าสนใจในหมู่สังคมทึ่เป็นที่พูดถึงคือบริษัทนี้มีผู้บริหารที่มีอายุยังน้อยและเก่งมาก

เป็นบริษัทคู่แข่งกับบริษัททรัพย์อนันต์กรุ๊ปที่ฉันไปสมัครมา

ฉันหยุดลงใต้ต้นไม้และนั่งลงบนพื้นฟุตบาท และหยิบถุงข้าวที่ยายห่อมาให้เอามานั่งกิน

ฉันนั่งกินไปยิ้มไปอย่างกับคนบ้า คนอื่นมองก็คงจะคิดว่าฉันบ้าจริงๆ ก็คนอะไรจะนั่งยิ้มร่าและกินข้าวไปด้วยล่ะอยู่คนเดียวแบบนี้ แต่คนอื่นจะคิดยังไงฉันก็ไม่สนแค่ฉันรู้ว่านี้เป็นรอยยิ้มปลอบใจตัวเอง....ต่างหากล่ะ

ในขณะเดียวกัน

ศิรัญ.......

(จัดการมันได้ไหม?)เสียงเข้มของป๊าเอ่ยดังขึ้นมาทันทีที่เขากดรับสายผม

"ไม่ได้ครับป๊าหลักฐานของเราไม่ชัดเจนมากพอ"

(งั้นก็ไม่เป็นไร....แต่ฉันหวังว่าคราวหน้าแกจะระวังตัวให้มากกว่านี้)

"ครับป๊า"

(อีกสองวันฉันกับม๊าแกจะบินกลับไทย...หวังว่าคราวนี้ฉันจะได้ยินข่าวดีเรื่องหลานฉัน)ป๊าว่าเสียงเข้มก่อนจะตัดสายโทรศัพท์ไปพร้อมกับทิ้งท้ายบทสนทนาที่ทำให้ผมกลุ้มใจยิ่งกว่าบริษัทมีหนอนบ่อนไส้เสียอีก

ป๊ากับม๊าผมอยากให้ผมที่แต่งงานมาถึงสามปีมีหลานไว้สืบทอดสกุลเสียที แต่ผมก็ไม่สามารถที่จะมีหลานตามความต้องการให้พวกท่านได้

"ผมว่าเราไปคุยกันต่อบนรถของผมดีกว่าครับคุณกิตติ"ผมเอ่ยบอกคุณกิตติศักดิ์ คนสนิทที่ผมที่ผมส่งเขามาทำงานในบริษัทคู่แข่งอย่างทรัพย์อนันต์กรุ๊ปจำกัดเพื่อให้เขาหาข้อมูลการโกงบริษัทผม และหาตัวหนอนบ่อนไส้ที่อยู่ในบริษัทผมให้ได้

"ได้ครับคุณศิรัญตรงนี้ก็ดูจะไม่เหมาะ"คุณกิตติศักดิ์ว่าพลางสาดส่องสายตามองไปยังพื้นที่รอบๆของบริษัททรัพย์อนันต์กรุ๊ปจำกัดอย่างหวาดระแวง เพราะกลัวว่าจะมีคนมาเห็น

"คนเมื่อกี้?"ผมเอ่ยขึ้นหลังจากที่เราสองคนขึ้นมานั่งบนรถส่วนตัวของผมที่จอดอยู่ข้างบริษัทของไอ้ทศพล เจ้าของบริษัททรัพย์อนันต์กรุ๊ปจำกัดแล้ว

พลางถอดแมวสีดำออกไปจากใบหน้าคมเข้มของตัวเองด้วย

"ผู้หญิงในชุดนักศึกษาเมื่อกี้ที่คุณศิรัญช่วยพยุงเธอไว้น่ะเหรอครับ?"

"ใช่ครับ"ผมเอ่ยบอกคุณกิตติศักดิ์ไปและนึกถึงใบหน้าสวยหาวาน ริมฝีปากกระจับใบหน้าเรียวเล็ก ที่มีลักยิ้มทั้งสองข้าง เธอคนนั้น ที่กลิ่นตัวหอมเหมือนดอกไม้ที่ไร้ปราศจากกลิ่นน้ำหอมเหมือนผู้หญิงทั่วไป

"น่าจะเป็นพวกอิหนูของคุณทศพลเขาน่ะครับ....รายนี้ชอบเป็นป๋าเลี้ยงอิหนูไว้หลายคนครับ"คุณกิตติศักดิ์ว่าพลางยิ้มบางๆให้ผม

ผมก็พยักหน้ารับรู้เข้าใจ แต่ทำไมหัวใจของผมมันกลับกระตุกวูบแบบนี้