ตอนที่3

ผู้หญิงสมัยนี้คิดแต่จะหาทางสบายสินะ เธอเองก็คงจะเป็นแบบนั้นด้วย

ผมใช้เวลาคุยธุระกับคุณกิตติศักดิ์ไม่นานเขาก็ขอตัวลงจากรถส่วนตัวผม และกลับไปทำหน้าที่สายลับให้ผมต่อในบริษัทของไอ้ทศพล

ผมจึงถอนหายใจออกมา ที่ผลงานล่าสุดโดนคู่แข่งตัดหน้าไปอีกแล้ว

"ไปได้คุณศักดิ์"ผมเอ่ยบอกคุณศักดิ์คนขับรถส่วนตัวผมพลางเอนตัวพิงพนักพิงเบาะนั่งและยกมือขึ้นมานวดคลึงขมับตัวเองไปด้วย

"ครับ"คุณศักดิ์ตอบรับคำก่อนจะเคลื่อนตัวรถออกมาจากด้านหน้าของบริษัทคู่แข่งคนสำคัญของผม เพื่อมุ่งหน้ากลับบริษัทของผม

"นั่น?"ผมพึมพำขึ้นเมื่อเห็นว่ารถยนต์คันหรูของผมที่กำลังแล่นผ่านหน้าบริษัทผม

เธอคนนั้นที่เจอที่บริษัทของไอ้ทศพล?

ที่ผมจำเธอได้แม่นก็เพราะชุดนักศึกษาของเธอนั่นแหละ

"มีอะไรหรือเปล่าครับคุณศิรัญ?"คุณศักดิ์เอ่ยถามผมขึ้นหลังจากที่ได้ยินเสียงผมอุทานออกไป

"เปล่า"ผมตอบเขาไปเสียงอ่อนพลางมองเธอคนนั้นที่นั่งอยู่ใต้ต้นไม้หน้าบริษัทผม

เธอกำลังกินข้าวในถุงพลาสติกเหรอ

นี่หรือชีวิตอีหนูที่เป็นเด็กเสี่ย

หรือเธอกำลังตบตาใครกันแน่

"สวัสดีครับคุณศิรัญ"เสียงทักทายพร้อมกับรอยยิ้มที่สดใสของผู้รักษาความปลอดภัยประจำบริษัทผมเอ่ยทักทายผมพร้อมกับทำท่าตะเบ๊ะให้ผม

ผมจึงลดกระจกลงและยิ้มพร้อมกับกล่าวคำทักทายเขากลับไป

"สวัสดีครับคุณศร"ผมเอ่ยคำทักทายคุณศรไปด้วยความสนิทและเป็นกันเองกับลูกจ้างทุกคน

"ทานข้าวยังครับ" ผมถามถามเขาต่อ

"เรียบร้อยแล้วครับ"

"ว่าแต่ในมือของคุณศร?"ผมเอ่ยขึ้นหลังจากที่สายตาไปสบเข้ากับซองเอกสารสีน้ำตาลที่มันคุ้นตาผมเหมือนผมเคยเห็นมาก่อนหน้านี้

"อ้อพอดีมีน้องนักศึกษามาฝากเรซูเม่สมัครงานไว้นะครับ"คุณศรเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเป็นกังวล แต่เขากลับไม่ยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลนั้นให้ผม

เพราะเขารู้ดีกว่าผม ไม่รับนักศึกษาจบใหม่ เพราะบริษัทกำลังมีปัญหาเรื่องหนอนบ่อนไส้อยู่ กลัวข้อมูลความลับของบริษัทจะหลุดเพราะเด็กจบใหม่เข้ามาเอาข้อมูลบริษัทไปขายให้คู่แข่ง

"ผู้หญิงใส่ชุดนักศึกษาใช่ไหมที่มายื่นเรซูเม่นี้ให้คุณ"

"ใช่ครับ"

"งั้นผมขอเอาไปดูประวัติเธอหน่อย"ผมเอ่ยบอกไป ทำให้คุณศรมีสีหน้าที่แปลกใจแต่ก็ยอมยื่นเอกสารในมือมือเขาให้กลับผม

ผมยิ้มให้เขาหลังจากรับเอกสารนั้นมาแล้ว

"ผมขอตัวก่อนครับ" ผมเอ่ยบอกคุณศรไปพลางยิ้มให้เขาก่อนจะเลื่อนกระจกขึ้น

"ไปได้คุณศักดิ์"ผมเอ่ยสั่งคุณศักดิ์คนขับรถ

"ครับ" คุณศักดิ์รับรู้ก่อนจะขับเคลื่อนตัวรถเข้ามาภายในบริเวณบริษัทของผม

ผมไม่รอช้ารีบเปิดเอกสารดู ก็พบว่า

เป็นเธอคนนั้นจริงๆ

เธอถูกไอ้ทศพลส่งมาสินะ

หึ

งั้นผมควรจะเล่นตามน้ำของมันสักหน่อยสินะ

"คุณศักดิ์"ผมเอ่ยขึ้นในขณะที่เท้าของผมแตะลงสู่พื้นปูนซีเมนต์หน้าตัวอาคารหลักของบริษัทแล้ว

"ครับ?"คุณศักดิ์ที่ยืนอยู่ข้างผมเอ่ยขึ้น

"โทรหาคุณษาแผนกหัวหน้าฝ่ายบุคคลให้ติดต่อผู้หญิงคนนี้มาสัมภาษณ์งานในวันพรุ่งนี้"

"ได้ครับคุณศิรัญ"คุณศักดิ์รับรู้ก่อนจะยื่นมือมารับเอกสารสีน้ำตาลจากมือผมไปพร้อมกับก้มศีรษะให้ผม ในขณะที่ผมเดินผ่านร่างเขาที่มาเปิดประตูรถให้ผมเดินเข้าไปในบริษัท

ดูสิ ว่าผู้หญิงตัวแค่นั้น จะทำอะไรได้บ้าง ชักสนุกแล้วสิ....

ถนนซอยในสลัมแห่งหนึ่งใกล้เมืองหลวง

16:30น.

เพลงขวัญ พิณรณี...

พรึบ

พรึบ

"ฮืฮๆๆๆอย่าทำแบบนี้เลยนะจ๊ะ"

"อย่าทำลายร้านของยายเลยนะ"

เสียงร้องของยายทำให้ฉันที่เดินเอ้อระเหยอยู่ต้องเบิกตาโพลงและรีบวิ่งไปยังร้านที่ยายขายของทันที

ภาพตรงหน้าทำให้หัวใจของฉันกระตุกวูบ

เมื่อเห็นว่ามีผู้ชายร่างสูงใหญ่สามสี่คนกำลังช่วยกันพังรถเข็นขายของของยายฉันจนมันพังเละเทะไม่เหลือชิ้นดีและไม่สามารถจดจำภาพเดิมได้เลยและที่แย่ไปกว่านั้นคือพวกมันยังไม่ฟังคำร้องขอของยายฉันเลย

ตึกๆๆๆ

"ยายจ๋ายาย...."

"ยายเป็นอะไรไหมจ๊ะ?"ฉันรีบวิ่งไปประคองร่างของยายขึ้นมาในอ้อมแขนและกอดท่านไว้พลางเอ่ยถามท่านและมองสำรวจร่างกายของท่านไปด้วย

ยายก็หันมามองหน้าฉันด้วยน้ำตาที่นองหน้าท่าน

ทำให้ฉันอดที่จะร้องไห้ตามท่านออกมาไม่ได้

"ไม่เหลืออะไรแล้วเพลง"

"ไม่เป็นไรนะจ๊ะยาย"

"นายฝากบอกมาว่า....ถ้าอีกสามวันยายไม่มีเงินมาคืนนายล่ะก็......"หนึ่งในชายฉกรรจ์ที่มันพากันพังรถของยายฉันเดินมุ่งตรงมาหาเราสองคนและชี้หน้ามาที่ยายพร้อมกับเอ่ยขึ้นเสียงเข้มพลางมองสอดส่องสายตามาที่ฉัน ด้วยสายตาที่น่ารังเกียจ

ยายกอดฉันแน่นอย่างหวงแหนเพราะรู้ว่า แววตาของมันกำลังคิดที่จะทำอะไรฉัน

"อย่ายุ่งกับหลานสาวฉัน!!!"

"นายก็ไม่อยากยุ่ง....แต่ถ้ายายไม่มีเงินมาใช้ดอกนายล่ะก็"มันพูดและหยุดไปชั่วขณะก่อนจะยกยิ้มที่มุมปากขึ้นและยังไม่เลิกมองฉันด้วยสายตาแทะโลม ฉันก็มองหน้าพวกมันไปด้วยสายตาไม่ที่ไม่พอใจและแสดงออกว่าขยะแขยงพวกมันเต็มทน

"กลับเว้ย!!!"ชายคนเดิมเอ่ยบอกชายอีกหลายคน และพวกมันก็หันมาแสยะยิ้มให้ยายกับฉันก่อนจะเดินออกจากที่นี่ไป