ตอนที่ 9 คนหน้ามึน

คนที่แอบเข้ามาขโมยเคล็ดลับของโรงงานคู่แข่งถึงกับต้องยกมือขึ้นมาขยี้ตา เมื่อเห็นว่าคนที่กำลังก้าวขาเดินลงมาจากรถเก๋งคันใหญ่สวมชุดเดรสกระโปรงสั้น หน้าตาคล้ายมนต์พระจันทร์ผู้เป็นเจ้านาย

“โว้ว” ศิวพลลงจากรถ เดินไปเอียงคอมองเจ้านายสาวสวยวัยสามสิบสองปีด้วยใบหน้ายิ้ม ๆ

“ทำไม ตะลึงในความสวยของพี่หรือไง” สะโพกถอยไปวางพิงข้างตัวรถ ยกมือขึ้นมากอดอกมองเด็กหนุ่มรุ่นน้อง

“แต่งตัวสวยขนาดนี้ วันนี้เราจะไปไหนกันเหรอครับ” เพราะมั่นใจการแต่งตัวที่เปลี่ยนไปของมนต์พระจันทร์คงไม่ใช่แค่นึกครึ้มอยากสวยเฉย ๆ แน่ เพราะคนที่ค่อนข้างจริงจังกับงาน ทุกลมหายใจเข้าออกมีเพียงไร่จันทรัช คงต้องมีโปรแกรมสำคัญอะไรแน่

“พี่จะไปดูพื้นที่จัดงานแฟร์ที่เชียงใหม่” เจ้านายสาวขยับยันกายขึ้นมายืนตัวตรง ยกกุญแจรีโมทมากดล็อกรถแล้วเดินตรงไปยังออฟฟิศ โดยมีผู้ช่วยขายาวก้าวตามมาติด ๆ

“ไปดูพื้นที่จัดงานแฟร์ จำเป็นต้องแต่งตัวสวยขนาดนี้ด้วยเหรอครับ”

“อันที่จริง ปกติพี่สวยอยู่แล้วนะ” คิ้วเรียวยักขึ้นสูงข้างหนึ่ง

“ก็ไม่เถียงว่าพี่สวย แล้วทำไมพี่ไม่บอกผมล่วงหน้า ผมจะได้แต่งตัวดีกว่านี้” ศิวพลก้มลงมองการแต่งกายของตัวเองในชุดเสื้อเชิ้ตลายสก็อตสีเข้ม กับกางเกงยีนธรรมดา

เนื่องจากไร่จันทรัชไม่ได้มีเครื่องแบบอย่างเป็นทางการ ดังนั้นชุดทำงานจึงใส่ตามแต่ที่ทุกคนสะดวก ขอแค่เรียบร้อยไม่หวือหวาเป็นอันใช้ได้

“เพราะว่าวันนี้พี่จะไปคนเดียวไง”

“ไปคนเดียว! ทำไมล่ะ ผมเป็นผู้ช่วยพี่นะ พี่จะมาทิ้งผมเอาไว้ที่นี่คนเดียวได้ยังไง ไม่รู้ละ ผมจะไปด้วย” พ่อหนุ่มตัวใหญ่เอะอะเสียงดังลั่น จนคนในออฟฟิศถึงกับต้องหันมามอง

“นายศิวพล” มนต์พระจันทร์หันไปเอ็ด

“ไปด้วย ผมจะไปด้วย พี่อย่าทิ้งผมสิ” หน้าบึ้งตึงเหมือนน้อยอกน้อยใจ

ในเมื่อเขาตั้งใจจะมาเก็บหอมรอมริบเคล็ดลับความสำเร็จของไร่จันทรัชในทุกขั้นตอน ดังนั้นการไปติดต่อประสานงานการจัดงานแฟร์ นั่นถือเป็นหนึ่งในเรื่องสำคัญ เพราะศิวพลต้องการรู้และต้องการเห็นว่ามนต์พระจันทร์มีคอนเนคชั่นกับใครบ้าง เผื่ออนาคตข้างหน้าเขาจะได้ไปติดต่อประสานงานเอาผลิตภัณฑ์ของทางไร่ไปลงโปรโมทบ้าง ไม่ใช่ไปแค่งานกาชาด งานตลาดนัดลดราคาประจำจังหวัด หรืองานของดีสี่ภาคที่จัดในห้างสรรพสินค้าทั่วไป

“แต่วันนี้พี่ตั้งใจจะไปนอนค้างที่เชียงใหม่ด้วย เพราะพรุ่งนี้พี่ยังมีธุระต่อ”

“แล้วยังไงล่ะ”

“ก็นายจะไปกับพี่ได้ยังไงเล่า”

“ได้สิ แค่พี่บอกว่า...ปลาซิวขึ้นรถไปกับพี่นะ แค่นี้เอง ผมก็พร้อมจะเดินตามพี่ต้อย ๆ เป็นผู้ช่วยว่านอนสอนง่ายของพี่แล้วอะ นะครับ ขอไปด้วยนะครับ”

“แต่ว่าพี่จองโรงแรมที่พักไปแล้ว”

“ถ้าบริษัทไม่มีงบค่าที่พักโรงแรม ไม่เป็นอะไรเลย ผมจ่ายเองก็ได้ แต่เอาผมไปด้วย ผมไม่มีทางปล่อยให้พี่ไปคนเดียวเด็ดขาดเลย”

“ทำไมนายถึงได้ดื้ออย่างนี้เนี่ยปลาซิว”

“ก็พี่จะทิ้งผมนี่ พี่จะออกเดินทางกี่โมง” ผู้ช่วยงอแงเดินตามเจ้านายเข้ามาในห้องทำงาน ไม่ยอมให้มนต์พระจันทร์ห่างแม้สักก้าวเดียว

“พี่แค่จะแวะขึ้นมาเอาเอกสารการจองบูธ แล้วก็จะไปเลย”

“ไปด้วย เอากุญแจรถมาผมขับรถให้” มือไวฉกกุญแจรถสัญชาติยุโรปมาจากมือของมนต์พระจันทร์ทันที

“นายปลาซิว!”

“ผมไปเอาสมุดจดก่อนนะ” คนหน้ามึนทำซึนดื้อด้านเดินหมุนกุญแจรถของมนต์พระจันทร์ผิวปากออกจากห้องไปอย่างอารมณ์ดี 

ในที่สุดมนต์พระจันทร์ก็ไม่อาจต้านทานเจ้าหนุ่มหัวรั้นคนนี้ได้ แผนการเดินทางในวินาทีสุดท้ายจึงต้องยอมให้ผู้ช่วยคนใหม่ทำหน้าที่เป็นโชเฟอร์ขับรถให้กับเธอ

ข้อดีของการมีเจ้าหนุ่มหน้าทะเล้นขับรถและนั่งมาเป็นเพื่อนคือมนต์พระจันทร์ไม่รู้สึกเหงาหูเลย เพราะศิวพลชวนเธอคุยนั่นคุยนี่ ทำให้เห็นทัศคติของผู้ชายคนนี้กว้างขึ้น มองเห็นความมุ่งมั่น ความตั้งใจที่เขามีต่องานเรื่องการบ่มไวน์ให้มีคุณภาพ ตลอดเส้นทางมนต์พระจันทร์จึงเล่าเรื่องราวหลายอย่างให้เด็กหนุ่มอายุน้อยกว่าฟัง

“โอ้โห เขาจะจัดงานแฟร์ที่นี่เหรอครับ” ศิวพลหมุนตัวมองฮอลล์ขนาดใหญ่

“ใช่ ล็อคของโรงงานเราเริ่มจากตรงนี้ ยาวไปถึงตรงโน้น กินพื้นที่ประมาณสิบล็อก”

“ห๊ะ สิบล็อก กว้างขนาดนั้นเชียว” 

“ก็ต้องกว้างสิ อย่าลืมว่าเราเป็นร้านขายไวน์ ต้องมีพื้นที่สำหรับให้ลูกค้าชิมไวน์ และเดินเข้าไปเลือกดูไวน์ชนิดต่าง ๆ ถ้าลูกค้ามามากแน่นเกินไป เดินชนเชลล์จนข้าวของตกแตกจะทำยังไง อีกอย่างการที่เรามีพื้นที่กว้าง เราจะสามารถรองรับลูกค้าได้ในจำนวนมาก ลูกค้าอาจเดินเข้ามาด้วยความตั้งใจอยากได้ไวน์ดี ๆ สักขวด แต่เมื่อเดินมาเจอผลิตภัณฑ์อย่างอื่น เขาอาจเลือกซื้อเพิ่มได้ จากที่เราอาจขายได้แค่หนึ่ง เขาอาจจะหยิบสินค้าของเราไปมากถึงสิบชิ้น การมีพื้นที่ให้บริการกว้างขวางยังสามารถช่วยสร้างแรงดึงดูดให้คนสนใจด้วย”

ศิวพลยืนอ้าปากค้างฟังทัศนคติ วิสัยทัศน์อันกว้างไกลของมนต์พระจันทร์ด้วยความทึ่งและชื่นชม เพราะที่ผ่านมาเขามักมีความคิดว่าบูทแนะนำสินค้า เอาแค่พอเหมาะสักหนึ่งหรือสองล็อกก็เพียงพอแล้ว เพราะค่าเช่าที่ ค่าเช่าล็อกตามงานแบบนี้มีค่าเช่าที่สูงมาก เขาไม่เคยวิเคราะห์ไปจนถึงสิ่งที่มนต์พระจันทร์ยกตัวอย่างมาเมื่อครู่เลย

“อืม...จริงด้วย ผมไม่เคยคิดถึงข้อนี้มาก่อนเลย”

“นอกจากเราต้องเตรียมพื้นที่ให้สะดวกสบายเพื่อรองรับลูกค้าแล้ว เรายังต้องรู้ด้วยว่า ล็อกข้างเคียงของเราเป็นใคร บริษัทอะไร ขายสินค้าประเภทไหน”

“ทำไมล่ะครับ ปกติเวลาเราไปลงขายของแบบนี้เขาก็...”

“นายเคยเห็นร้านขายเสื้อผ้าสักร้านไปหลงอยู่ในโซนขายเครื่องประดับหรือเปล่าล่ะ”

“อ่า...” ศิวพลทำตาโตขึ้นมาทันที

“ไม่ใช่ว่าเราจะหลับหูหลับตาเพื่อให้ได้เพียงพื้นที่ขายของ แต่เราต้องบริหารจัดการพื้นที่นั้นให้เกิดประโยชน์ต่อเรามากที่สุด การที่เรายอมจ่ายเงินที่มากขึ้น เพื่อให้ได้อยู่ในจุดยุทธศาสตร์สำคัญมันเป็นสิ่งที่จำเป็นมาก”

“อย่างนี้เอง...” ศิวพลรีบหยิบสมุดจดบันทึกแล้วเขียนข้อแนะนำอันเป็นประโยชน์ของมนต์พระจันทร์ลงไปในทันที

“พี่เพรา”

“อะไร”

“ถ้าดูพื้นที่เสร็จแล้ว ผมขอแวะไปซื้อเสื้อผ้าหน่อยนะ”

“อือ”

โชคดีที่ใกล้กับพื้นที่จัดงานแฟร์มีห้างสรรพสินค้า มนต์พระจันทร์จึงพาผู้ช่วยมานั่งกินมื้อเที่ยงช่วงบ่ายสอง หลังจากนั้นแวะเข้าไปยังส่วนซูเปอร์มาร์เก็ตเพื่อเลือกซื้อเสื้อผ้า ของใช้ส่วนตัว

“เอาตะกร้าไปวางไว้ เดี๋ยวพี่ช่วยจ่ายเงินให้”  

“หื้อ พี่จะมาจ่ายให้ผมทำไมเล่า เสื้อผ้าพวกนี้ซื้อไปผมก็เก็บไว้ใส่ต่อได้อีก ผมจ่ายเอง”

“มาเถอะน่า วางลง” มนต์พระจันทร์คว้ามือแย่งตะกร้าใส่เสื้อผ้าไปวางลงหน้าเคาน์เตอร์คิดเงิน ปากแห้งคอฝืดเมื่อเห็นกางเกงชั้นในของไอ้หนุ่มที่แคชเชียร์หยิบออกมายิงบาร์โค้ด

“พี่เพรา”

“หือ อะไร”

“ทำไมหน้าแดง”

“ร้อน”

“ร้อน? ใส่กระโปรงสั้นขนาดนี้ยังร้อนอีกเหรอ”

หน้าทะเล้นเอียงคอลงไปมองชายกระโปรงซึ่งลอยขึ้นมาอยู่ในระดับหัวเข่า แถมเนื้อผ้าของชุดเดรสนี่บางเบาจนลมพัดมาเบา ๆ มันก็ปลิวสะบัดกระพือ จนศิวพลกลัวว่าเจ้านายตัวเองจะโป๊ กางเกงในโผล่ออกมาให้ใครเห็นด้วยซ้ำ

“หัวร้อนล่ะสิไม่ว่า เพราะนายนั่นแหละ พูดมากจริง ๆ เลย ไปซื้อกาแฟให้พี่หน่อยไป อเมริกาโน่ไม่หวานนะ เข้าใจไหม” มนต์พระจันทร์กลบเกลื่อนด้วยการแสร้งเปิดกระเป๋าเงินหยิบธนบัตรใบสีม่วงยัดใส่ลงไปในมือของคนพูดมาก

“ครับเจ้านาย” หนุ่มทะเล้นยกมือขึ้นมาทำท่าตะเบ๊ะเหมือนทหาร เดินตรงไปสั่งกาแฟให้ตามที่มนต์พระจันทร์ต้องการอย่างไม่มีอิดออด

“น่ารักจังเลยนะคะ” แคชเชียร์ยืนยิ้มเขินให้กับคู่หนุ่มสาวทั้งสอง

“เอ่อ น่ารักเหรอคะ”

“ค่ะ มีแฟนหล่อแถมยังขี้หวงด้วย”

“ห๊ะ แฟนหล่อขี้หวง?”

“ค่ะ ที่เขาพูดอย่างนี้คงไม่อยากให้แฟนใส่กระโปรงสั้นแน่ ๆ”

“หวง? ปลาซิวนี่นะเหรอหวงฉัน”