143. ลามกให้กับคุณ

พอปิ่นแก้วออกไปแล้วปารารินก็ไปหาภารัณที่สำนักงานใหญ่ของเขาทันที เพราะเธอคิดว่าปิ่นแก้วจะต้องมาหาเขาก่อนหน้านี้แน่ๆ

“พี่ภามคะ เมื่อกี้คุณปิ่นเข้ามาหาพี่ภามใช่ไหมคะ” ปารารินเอ่ยถามออกไปก็มองหน้าของภารัณอย่างอยากรู้

“อ่อใช่ แต่ปรางอย่าเข้าใจพี่ผิดนะ ปิ่นเขาแค่มาคุยเรื่องงานแล้วก็มายินดีที่พี่แต่งงานกับปรางเท่านั้น ไม่ได้มีอะไรเลย แต่ปรางรู้ได้ยังไงว่าปิ่นเขามาที่นี่ ปิ่นเขาพึ่งออกไปเองนะ” ภารัณพูดอธบายออกไปอย่างกลัวว่าปารารินจะเข้าใจเขาผิด ก่อนจะถามเธอว่าเธอรู้ได้ยังไง ทำไมข่าวถึงหูเธอไวแบบนั้น

“แม๋ รีบบอกเชียวนะคะ ปรางก็ไม่ได้จะว่าอะไรสักหน่อยค่ะ ที่ปรางรู้ก็เพราะว่าเมื่อกี้คุณปิ่นเขาไปหาปรางที่สำนักงานน่ะสิคะ แล้วเขาก็พูดขอโทษปรางกับเรื่องที่ผ่านมาแล้วเขาก็จะไปอยู่เมืองนอกสักพัก พี่ภามว่าคุณปิ่นเขาจะสำนึกผิดจริงๆไหมคะ” ปารารินเข้าไปนั่งคุยกับภารัณด้วยสีหน้าจริงจัง เพราะเธอเองก็ไม่กล้าไว้ใจเต็มร้อย เนื่องจากที่ผ่านมานั้นปิ่นแก้วก็ร้ายเหลือเกิน

“พี่ก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน แต่ในเมื่อเขามาขอโทษเราแล้วเราก็ควรจะให้โอกาสเขาไม่ใช่เหรอ พี่ว่าเราลองเชื่อใจปิ่นเขาดูสักครั้งก็ไม่เป็นอะไรนิ เขาคงคิดอะไรหลายๆอย่างได้แล้วล่ะพี่ว่า ” ภารัณพูดบอกไปก็เข้าไปจับมือของปารารินอย่างอ่อนโยน

“ถ้าพี่ภามคิดแบบนั้นก็ได้ค่ะ ปรางจะลองเชื่อใจคุณปิ่นเขาดูสักครั้ง ” ปารารินพูดตอบไปก็ยิ้มแล้วมองสบตากับภารัณ เพราะเธอก็ไม่อยากเหนื่อยกับการฟาดฟันอีกแล้ว ตอนนี้สิ่งที่เธอต้องให้ความสำคัญที่สุดก็คือลูกของเธอ

“อืม ดีแล้วล่ะ เพราะมันจะทำให้เราสองคนมีความสุขมากขึ้น แต่พี่อยากให้ปรางรู้เอาไว้นะว่าปรางคือผู้หญิงที่รักที่สุด และจะไม่มีใครมาทำลายความสัมพันธ์ของเราได้” ภารัณพูดบอกไปก็ยิ้มแล้วก็โอบกอดปารารินอย่างรักใคร่ เพราะตอนนี้ใจเขามันมีแค่เธอคนเดียวและก็ไม่คิดจะไปรักหรือสนใจใครห้าไหนได้อีกแล้ว

“น่ารักที่สุดเลยค่ะคุณลุงของปราง ฮ่าๆ แบบนี้ปรางรักตายเลย” ปารารินพูดไปก็เอามือไปบีบแก้มของภารัณอย่างน่ารัก เมื่อเขาทำตัวน่าหมั้นเคี้ยวเหลือเกิน

“ดูพูดเข้าลุงอะไรกันจะหล่อขนาดนี้ พี่แก่กว่าแค่สิบกว่าปีเองมาเรียกลุงได้ยังไง เรียกผัวดีกว่า ฟังรื่นหูกว่าเยอะเลย ลุงน่ะเอาไว้เรียกตอนอยู่บนเตียงดีกว่า หึๆ” ภารัณทำหน้ามุ้ยแล้วเอ่ยพูดออกไปอย่างแกล้งๆ เมื่อเธอเรียกเขาว่าลุง เขาก็ทำหน้าหื่นใส่เธอไปทันที

“เพี๊ยะ คนบ้า ชอบพูดอะไรหื่นๆตลอดเลย ปรางไม่คุยด้วยแล้วค่ะ กลับไปสำนักงานดีกว่า ชิ” ปารารินตีแขนของภารัณแล้วเธอก็พูดบอกไปแล้วก็ส่ายหน้าไปมา เมื่อเจอคารมของภารัณเข้าให้

“โอเคๆ งั้นเดี๋ยวพี่ให้เลขาของพี่ไปส่ง เพราะพี่ยังต้องเคลียร์งานนี่ต่ออีกหน่อยยังไม่เสร็จเลย ยังไงเดี๋ยวปรางเสร็จแล้วโทรมานะพี่จะไปรับ อย่ามาเองแบบนี้อีกเข้าใจไหม” ภารัณพูดสั่งเธอออกไปอย่างเป็นห่วง

“ค่ะ เข้าใจแล้วค่ะลุง ไปนะคะ จุ๊บ” ปารารินพูดบอกไปแบบอ้อนก็เข้าไปหอมแก้มเขาก่อนจะลุกขึ้นแล้วยิ้มใส่เขา จากนั้นเธอก็เดินออกไปแบบชิวๆ

ภารัณเองก็มองตามแล้วก็ยิ้มอย่างชอบใจ ก่อนจะกดโทรบอกเลขาที่นั่งหน้าห้องของเขานั้นไปส่งปารารินที่สำนักงานของโครงการใหม่ เพราะเขาไม่อยากให้เธอไปไหนมาไหนคนเดียว เนื่องจากเธอก็กำลังท้องอยู่

ณ กรุงเทพมหานคร

ด้านศิลาก็พอคบกับชงโคแบบจริงจังเกือบสองเดือนก็รู้สึกว่าคบกับเด็กแล้วมันก็น่ารักดี และเขาก็ยิ่งชอบตัวตนของเธอที่ดูแมนๆห้าวๆ คิดอะไรก็พูดออกมาอย่างนั้น ไม่เสแสร้งแกล้งทำ แถมเธอยังมีมุมหวานๆน่ารักๆอ้อนเขาอีก แบบนี้จะไม่ให้เขาหลงเธอได้ยังไงกัน

“คุณศิลาคะ นั่นมันเค้กหรือว่าอะไรคะเนี่ย เขาไม่ได้เอาทาแบบนี้สักหน่อยค่ะ มาค่ะเดี๋ยวชงโคสอนให้อีกรอบ ดูดีๆนะคะ” ชงโคพูดไปก็เข้าไปจับมือของศิลาไว้ แล้วก็ทาเนื้อครีมลงที่ขนมปังอย่างเบามืออย่างอ่อนโยน

“จุ๊บ…”ศิลาก็มองหน้าสวยของชงโคตั้งใจสอนเขาทำเค้กก็ยิ้มออกมาอย่างเอ็นดูในความน่ารักของเธอ เพราะตอนที่เธอทำอะไรแบบนี้มันเป็นอะไรที่น่ามองน่าดึงดูดที่สุดเลย ศิลาคิดในใจไปก็ก้มหน้าลงไปหอมแก้มของชงโคอย่างอดไม่ได้

“อื้อ คุณศิลาทำอะไรคะ ทำเค้กอยู่นะคะยังจะมาลามกอีก” ชงโคหันไปดุเขาอย่างอดไม่ได้ เพราะเธออยู่ในห้องทำขนมของร้าน ซึ่งมันอาจะมีพนักงานในร้านเข้ามาเมื่อไหร่ก็ได้

“ผมไม่ได้ลามกสักหน่อย ผมก็แค่เช็คดูว่าระหว่างเค้กกับหน้าคุณอันไหนมันหอมกว่ากันเท่านั้นเอง แต่หน้าคุณหอมกว่าเค้กเยอะเลยแฮะ ไม่น่าล่ะผมถึงชอบกินคุณมากกว่ากินเค้ก หึๆ” ศิลาพูดไปก็ตงใจพูดกระซิบเข้าที่ข้างหูของชงโคแบบยั่วๆเธอ

“คุณศิลา พูดอะไรของคุณเนี่ย” ชงโคได้ยินแบบนั้นก็หน้าแดงทันที ก่อนจะเอ่ยต่อว่าเขาไปอย่างเขินอายแล้วก็รีบหลบสายตาของเขาแล้วก็จับมือเขาทาเค้กจนเลอะไปหมด

“ก็ผมพูดจริงนิ ผมกินคุณบ่อยกว่ากินเค้กอีก แต่ผมไม่แซวคุณแล้วก็ได้ ไม่งั้นเค้กก้อนนี้พังแน่ๆ” ศิลาบอกไปก็อมยิ้มขำๆอย่างชอบใจกับความเปิ่นของเธอ

“ก็เพราะคุณนั่นแหละ ชอบพูดจาสองแง่สองง่ามกับฉันทำไมล่ะ” ชงโคพูดไปก็ทำหน้าบึ้งใส่เขาแบบงอนๆออกไป

“โอ๋ อย่างงอนเลยนะเด็กดีของผม ผมแค่แซวคุณเล่นๆน่า แกล้งคุณแล้วมันน่ารักดีอ่ะ” ศิลาพูดไปก็เข้าไปโอบกอดชงโคอย่างรักใคร่ ส่วนชงโคเองก็ยิ้มออกมาอย่างเขินอาย

“ยัยชงโค ฉันจะไป…อ่อ ขอโทษค่ะ พีชไม่คิดว่าคุณศิลาจะอยู่กับชงโคในนี้” พีชญาเปิดประตูเข้ามาแล้วเจอเพื่อนสาวถูกศิลาโอบกอดระหว่างทำเค้กอยู่ก็มองทั้งสองแล้วยิ้มกรุ้มกริ่มใส่ ทำให้ศิลาผละกอดจากชงโคทันที ก่อนที่ทั้งสองจะทำตัวเกร็งๆอย่างอายๆ

“อ่อ พอดีผมมาช่วยชงโคเขาทำเค้กน่ะครับ” ศิลาพูดบอกไปก็ยิ้มให้กับพีชญาไป เพราตอนนี้เขาก็ค่อนข้างจะสนิทสนมกับเธอพอมควร เพราะเจอกันแทบทุกวัน

“หวานกันจังเลยนะคะ เห็นแล้วก็อิจฉาอยากให้แฟนมาเรียนทำเกแล้วช่วยทำแบบนี้ด้วยจัง” พีชญาพูดไปก้มองทั้งสองอย่างชอบใจ เพรามันน่ารักน่าอิจฉาไปหมด

“แกไม่ต้องมาพูดมากเลยยัยพีช อิจฉาอะไรยะ แกก็ไปเจอพี่พลเขาแทบทุกอาทิตย์อยู่แล้ว ว่าแต่ทำไมอาทิตย์นี้แกยังไม่ไปอีกเนี่ย” ชงโคเอ่ยถามออกไปแล้วมองเพื่อนสาวอย่างสงสัย ปกติวันศุกร์เย็นนี่เพื่อนสาวจะบินไปภูเก็ตแล้ว แต่ทำไมวันนี้มาโผล่ที่นี่ได้

“ก็อาทิตย์หน้าพี่พลเขาจะกลับมากรุงเทพแล้วไง ฉันก็เลยไม่ไปดีกว่า ปล่อยให้เขาคิดถึงฉันบ้างสิ ไปหาอะไรบ่อยๆยะ ฉันก็เลยจะมาช่วยแกทำเค้ก แต่แกมีผู้ช่วยแล้วนิงั้นก็ทำต่อไปนะจ้ะเพื่อน ไปนะคะคุณศิลา ตามสบายเลยนะคะ จะทำอะไรกันต่อก็ทำเลยค่ะ เดี๋ยวจะบอกให้พนักงานไม่เข้ามารบกวน” พีชญาพูดบอกไปด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ใส่ทั้งสอง ก่อนจะทำมือนิ้วชี้แตะกันแบบมีเล่ห์นัย แล้วเธอก็รีบเดินออกไปพร้อมกับปิดประตูห้องทำขนมทันที

“ยัยเพื่อนบ้า ทำอะไรยะ พวกฉันเปล่าสักหน่อย” ชงโคตะโกนพูดออกไปอย่างอดไม่ได้ เมื่อเพื่อนสาวพูดเหมือนเธอและศิลาจะทำอะไรในนี้อย่างนั้นแหละ

“หึๆ นับวันนี่คุณพีชเขาก็ยิ่งน่ารักนะ รู้ใจพวกเราจริงๆ ฮ่าๆ” ศิลาพูดไปก็หัวเราะอย่างชอบใจกับการเปิดทางของพีชญา

“รู้ใจอะไรคะ คุณน่ะไม่ต้องมาคิดลามกเลยนะคะ ทำเค้กไปเลยค่ะ” ชงโคพูดไปก็ขยับตัวออกห่างจากศิลาทันที ไม่งั้นเขาได้ทำอะไรอย่างที่เพื่อนสาวเธอคิดแน่ๆ หน้าตาหื่นเจ้าเล่ห์มาขนาดนี้

“ทีแบบนี้ล่ะรีบหนีเชียวนะคุณ ปิดร้านเมื่อไหร่ผมจะเยคุณให้หนำใจเลยคอยดู” ศิลาพูดออกไปอย่างมาดมั่น เพราะเขามานอนกับชงโคที่ร้านนี้ตั้งแต่ที่เขาและเธอกลับมาจากภูเก็ตเลย ทีแรกเธอก็ไม่ค่อยยอม แต่เขาก็หน้าด้านจนเธอยอมใจอ่อนนั่นแหละ