146. อารมณ์ไหน

“ก็นั่นแหละค่ะ ดีนะที่ฉันยังโชคดีอยู่ที่แม่คุณชอบฉัน ไม่งั้นฉันกับคุณคงไปกันไม่รอดแน่ๆอ่ะ” ชงโคพูดออกไป เพราถ้าเธอต้องเจอะไรแบบนั้นและมันทำให้ไม่มีความสุข เธอก็คงต้องถอย

“ถ้ารักกันมากพอยังไงก็รอดน่า แต่ผมน่ะแก่เกินกว่าที่จะไปคบกับใครใหม่แล้วนะคุณ ยังไงผมก็ต้องจบที่คุณนี่แหละ ปัญหาแม่ผัวคุณก็ไม่ต้องกลัวเลย แม่ผมอยากอุ้มหลานจะตายไป นี่ถ้าไม่ติดว่าคุณทานยาคุมล่ะก็ ป่านนี้คุณท้องตามคุณพีชกับคุณปรางเขาไปแล้ว ผมก็แก่ลงทุกวันคุณไม่ใจอ่อนบ้างเหรอ” ศิลาพูดบอกไปอย่างเสียดาย เพราะชงโคขอเขาเอาไว้ว่าขอคบกันให้ได้สักปีสองปีก่อนแล้วค่อยคุยกันเรื่องที่จะมีครอบครัว

ส่วนเขาก็เองก็ไม่ได้เร่งรัดอะไรเธอมาก แค่แอบเอายาคุมทิ้งทีละเม็ดสองเม็ดพอไม่ให้เธอสงสัย เผื่อเขาจะฟลุ๊คทำเธอท้องเขาสักวัน

“แก่อะไรกันคะคุณพึ่งจะสามสิบสามเองนะคะ มีลูกตอนสามสิบห้าก็ไม่เห็นเป็นอะไรเลยค่ะ อดทนหน่อยสิคะ ไม่แน่ถ้ายัยปรางคลอดลูกแล้วฉันเล่นกับหลานโอเค ฉันอาจะลดเวลาให้คุณก็ได้” ชงโคพูดบอกไป เพราะเธอไม่ค่อยอะไรกับเด็กเท่าไหร่จึงอยากลองเล่นกับหลานๆดูก่อนที่เธอคิดจะมีจริงๆ

“ผมชักอยากให้คุณปรางเขาคลอดลูกไวๆแล้วเนี่ย ผมจะได้ส่งคุณไปเป็นพี่เลี้ยง เผื่อคุณจะอยากมีลูกกับเขาบ้าง” ศิลาพูดออกไปก็มองเธอด้วยสายตาอ่อนโยน

“คุณโกรธหรือเปล่าคะที่ฉันยื้อเวลาแบบนี้” ชงดคเอ่ยถามออกไปก้มองหน้าเขาอย่างจริงจัง เพราะเขาก้ดูจริงจังกับเอดีแต่เธอนี่สิพลัดวันประกันพรุ่งไปเรื่อย

“โกรธอะไรกันคุณ เรื่องแค่นี้เอง คนเราคบกันก็ต้องคุยกันให้เข้าใจและยอมรับในสิ่งที่คนรักของเขาต้องการให้ได้สิ ผมเข้าใจคุณและผมก็เคารพทุกๆการตัดสินใจของคุณเสมอ” ศิลาพูดบอกไปก็ยิ้มให้เธอไปอย่างเอ็นดู

“คุณนี่มันอภิชาตแฟนจริงๆ ขอบคุณนะคะที่ไม่ได้บังคับอะไรฉันเลย จุ๊บ ฉันรักคุณจัง” ชงโคพูดไปก้เดินเข้าไปกอดศิลาอย่างอดไม่ได้ ก่อนจะจุบที่แก้มของเขาแล้วเอ่ยบอกรักเขาไป

“ผมก็รักคุณเหมือนกัน รักมากด้วยยัยตัวแสบ” ศิลาพูดไปพร้อมกับเอาจมูกของเขาไปชนกับจมูกของเธออย่างชอบใจ เมื่อเธอพูดบอกรักเขาแบบนั้นซึ่งมันเป็นอะไรที่เขาและเธอพูดบอกกันตลอดๆอยู่แล้ว แต่ถึงเธอจะไม่พูดเขาก็สัมผัสมันได้จากการกระทำของเธอที่ใส่ใจและดีกับเขาแบบนี้

ชงโคก็เข้าไปโอบกอดเขาแน่นแล้วยิ้มอย่างพิมพ์ใจ เธอไม่คิดเลยว่าเธอจะโชคดีมีคนรักดีๆอย่างเขาได้ ต้องขอบคุณโชคชะตาที่ทำให้เธอและเขานั้นได้มาเจอกันแล้วล่ะ

ด้านปรินทร์ที่คบกับวนิฐามาหลายเดือนแล้วก็แสดงให้ครอบครัวของวนิฐาเห็นว่าเขานั้นจริงจังกับวนิฐาจริงๆ โดยเฉพาะนัดฐวีที่แอบสังเกตพฤติกรรมของเพื่อนหนุ่มอยู่นานก็พอวางใจได้ เมื่อปรินทร์ไม่ได้เจ้าชู้เป็นพ่อปลาไหลแบบแต่ก่อน ทำให้เวลาที่วนิฐาไปไหนกับปรินทร์นั้นไม่ถูกนัดฐวีจับผิดอีกต่อไป

“อารมณ์ไหนคะเนี่ย ทำไมวันนี้พี่ปรินทร์ถึงโรแมนติกจัง” วนิฐาเอ่ยถามออกไป เมื่อปรินทร์พาเธอมาดินเนอร์สุดหรูบนตึกสูงที่เห็นวิวกลางคืนริมแม่น้ำเจ้าพระยาอย่างสวยงาม

“ก็อารมณ์ของคนมีความรักไง พี่ดีใจนะที่เราสองคนคบกัน เพราะต้องแต่พี่มีนิดชีวิตของพี่มันก็มีสีสันขึ้นเยอะเลย” ปรินทร์พูดไปก็จับมือของวนิฐาแล้วก็ยิ้มกับเธออย่างอ่อนโยน เพราะพอเขาคบกับเธอจริงๆเขาก็สัมผัสได้ถึงความรักความห่วงใยจากเธอที่มีต่อเขา

“นิดก็ดีใจเหมือนกันค่ะที่มีพี่ปรินทร์เป็นแฟน เพราะพี่น่ะเป็นแฟนที่น่ารักที่สุดในโลกเลยรู้ตัวไหมคะ” วนิฐาพูดบอกไปก็ยิ้มตอบเขาอย่างอ้อนๆ

“งั้นต้องให้รางวัลพี่แล้วหรือเปล่า” ปรินทร์พูดไปก็ทำหน้าเจ้าเล่ห์ใส่เธอทันที เพราะเขาและเธอกว่าจะหาโอกาสมาทำอะไรกันแบบคู่รักนั้นไม่ได้มีบ่อยๆ

“ได้สิคะ งั้นนิดป้อนอาหารนี่เป็นรางวัลให้พี่ปรินทร์ก็แล้วกันนะคะ อ่ะ ทานสิคะ” วนิฐาตักอาหารใส่ช้อนแล้วก็ส่งไปป้อนเขาอย่างเอาใจแบบแกล้ง ทั้งๆที่เธอก็รู้อยู่แล้วว่ารางวัลที่เขาหมายถึงคืออะไร

“พี่อยากได้รางวัลใหญ่กว่านี้ นิดรู้น่าว่าพี่อยากได้อะไร งับ อืม..” ปรินทรพูดบอกไปก็ทหน้ามุ้ยใส่เธอ ก่อนจะอ้าปากทางอาหารที่เธอตักมาป้อนเขา แล้วเขาก็มองเธอแล้วพยักหน้าอย่างอ้อนวอนออกไป

“รางวัลใหญ่กว่านี้เหรอคะ นิดจะไปรู้ได้ยังไงล่ะคะว่าพี่ปรินทร์ต้องการอะไร อยากได้รางวัลอะไรก็บอกนิดมาสิคะ ถ้าให้ได้นิดก็จะให้ค่ะ” วนิฐาแกล้งพูดออกไปแล้วก็ยิ้ม ก่อนจะรอดูว่าปรินทร์จะพูดยังไง

“พี่อยากกินนมสดๆ หอยสดๆจากนิดคืนนี้ได้ไหม” ปรินทร์พูดบอกไปแล้วก็เลียริมฝีปากอย่างหื่นๆ เมื่อนึกถึงความสนุกที่เขาและเธอจะได้ทำร่วมกัน

“ฮ่าๆ นิดจะไปมีของแบบนั้นได้ยังไงล่ะคะ อีกอย่างเราก็กำลังทานอาหารกันอยู่ที่กินตอนนี้มันไม่อิ่มเหรอคะ” วนิฐาพูดตอบกลับไปก็ยิ้มอย่างขำๆ เมื่อเขาพูดมาอย่างนั้น

“นิด…นิดก็รู้ว่ามันคนละแบบกัน นะ คืนนี้ขอได้ไหม” ปรินทร์พูดลากเสียงยาวก่อนจะเอ่ยถามเธอไปแล้วก็ทำหน้าอ้อนๆ

“ก็ได้ค่ะ งั้นเดี๋ยวทานอาหารที่นี่เสร็จแล้วไปคอนโดของพี่ปรินทร์ก็แล้วกันนะคะ เดี๋ยวนิดจะเอานมสดๆกับหอยสดๆให้พี่ปรินทร์ทานสมใจเลยค่ะ รางวัลใหญ่พอไหมคะ” วนิฐาพูดบอกไปแล้วก็ยิ้มยั่วยวนใส่เขาไป

“อืม เป็นรางวัลใหญ่ที่พี่รอมาทั้งอาทิตย์เลยรู้ไหม คอยดูเถอะ พี่จะกินไม่เกลี้ยงเลย หึๆ” ปรินทร์พูดไปก็ทำหน้ากรุ้มกริ่ม แล้วมองจดจ้องไปที่เธออย่างหื่นๆ

“งั้นก็รีบๆทานสิคะ เราจะได้รีบกลับไปทานอย่างอื่นกันต่อ” วนิฐาพูดยั่วเขาไปก็ขยิบตาวิ้งใส่เขาอย่างอดอ่อยๆ จากนั้นเธอก็ตักอาหารทานอย่างอารมณ์ดี

“งั้นจะรออะไรล่ะ รีบทานเลย อิ่มแล้วจะได้รีบกลับ อ่ะ นิดก็ทานเยอะเดี๋ยวจะได้มีแรงให้รางวัลกับพี่” ปรินทร์พูดบอกไปก็รีบตักอาหารให้เธออย่างเอาใจ ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างมีความสุข เพราะปกติเอะอะเขาจะมีเซ็กส์เขาก็หาผู้หญิงฟาด แต่พอเขามาคบกับเธอและมันมีอะไรกันได้ยากมากๆ ทำให้เขารู้สึกถึงความท้าทายและการรอคอย และนั่นมันก็ทำให้เขาไม่รู้สึกเบื่อที่จะคบกับเธอ หรือไม่บางทีเขาอาจหลงเธอจนโงหัวไม่ขึ้นแล้วก็ได้

ส่วนวนิฐาก็มองปรินทร์แล้วยิ้มส่ายหน้าไปมา เมื่อเขาทำตัวน่ารักออดอ้อนเธออีกแล้ว และเธอก็ไม่เคยปฎิเสธเขาเลยสักครั้ง เพราะมันก็คือความต้องการของเธอเองเช่นกัน เนื่องจากเขานั้นทำให้เธอเสพติดเขาจนถอนตัวไม่ขึ้น