Home / โรแมนติก / ลวงรักใต้เงาจันทร์โลหิต / บทที่ 7 ผู้มีพระคุณในอดีต

Share

บทที่ 7 ผู้มีพระคุณในอดีต

Author: Ladyporn
last update publish date: 2026-09-21 11:23:55

ศพของหมอหลวงจ้าวถูกนำกลับเข้ามาในเมืองหลวงก่อนประตูเมืองปิด

เพื่อไม่ให้ข่าวเรื่องทายาทสกุลเผยรั่วไหล เซี่ยจิ่งเหยียนไม่ได้แจ้งทางการว่าชายชราถูกลอบสังหาร เขาให้คนสร้างหลักฐานขึ้นใหม่ว่าหมอหลวงจ้าวกลับมาเมืองหลวงเพราะป่วยหนัก ก่อนเสียชีวิตอย่างสงบภายในจวนแม่ทัพ

แม้จะเป็นเรื่องโกหก แต่กลับเป็นวิธีเดียวที่ทำให้ผู้ตายได้รับการตั้งศพและประกอบพิธีอย่างสมเกียรติ โดยไม่ถูกขุดคุ้ยว่าเหตุใดอดีตหมอหลวงซึ่งหายสาบสูญไปเก้าปีจึงปรากฏตัวพร้อมบันทึกพระอาการของอดีตฮ่องเต้

เยว่ซินเป็นผู้เปลี่ยนอาภรณ์และจัดแต่งร่างให้ชายชราด้วยตนเอง

เมื่อนางเช็ดคราบเลือดบนใบหน้าของเขาจนสะอาด ความทรงจำในวัยเด็กก็ย้อนกลับมา หมอหลวงจ้าวเคยนำขนมกุ้ยฮวามาฝากนางทุกครั้งที่มาพบบิดา เวลานางถูกบิดาดุเรื่องแอบเข้าไปเล่นในห้องยา เขาก็มักเป็นผู้ช่วยพูดจนบิดายอมใจอ่อน

คนคุ้นเคยจากอดีตที่เหลืออยู่เพียงไม่กี่คนจากไปอีกคนแล้ว

“ข้าพบท่านช้าเกินไปใช่หรือไม่”

เยว่ซินวางมือของชายชราลงเหนือหน้าท้อง ก่อนคลุมผ้าขาวขึ้นถึงหน้าอก

“หากข้าตามหาท่านพบเร็วกว่านี้ บางทีท่านอาจไม่ต้องตาย”

“คนที่ฆ่าเขาคือมือสังหาร ไม่ใช่เจ้า”

เสียงทุ้มดังมาจากด้านหลัง

จิ่งเหยียนยืนอยู่ตรงประตู อาภรณ์สีดำปิดบาดแผลบริเวณหัวไหล่เอาไว้ แม้เยว่ซินกำชับให้พัก แต่เขายังคงออกไปสั่งการเรื่องงานศพตั้งแต่รุ่งเช้า

“หากท่านไม่ตามข้าไป เมื่อวานคนที่นอนอยู่ตรงนี้คงเป็นข้า” นางกล่าว

“เจ้ายังรู้ด้วยหรือ”

น้ำเสียงตำหนิทำให้นางหันไปมอง “ข้าไม่ได้ขอให้ท่านตามไป”

“จดหมายไม่ทราบที่มา นัดพบในเรือนร้าง และยังกำชับให้ไปคนเดียว ต่อให้เป็นเด็กสามขวบก็รู้ว่าอาจเป็นกับดัก”

“หากข้าบอกท่าน ท่านจะยอมให้ไปหรือ”

“ไม่”

“เช่นนั้นการไม่บอกก็เป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องแล้ว”

จิ่งเหยียนเดินเข้ามาหยุดข้างกาย “คราวหน้า หากเจ้าจะเอาชีวิตไปทิ้ง อย่างน้อยควรบอกข้าก่อน ข้าจะได้เตรียมโลงไว้ให้ทัน”

เยว่ซินกำลังจะโต้ตอบ แต่เมื่อเห็นใบหน้าซีดกว่าปกติของเขา คำพูดทั้งหมดจึงถูกกลืนกลับลงไป นางรู้ว่าใต้ถ้อยคำเย็นชาเหล่านั้น เขาคงหวาดกลัวไม่น้อยตอนเห็นลูกธนูพุ่งเข้าหานาง

“แผลของท่านเป็นอย่างไร”

“ไม่ตาย”

“ข้าถามถึงแผล ไม่ได้ถามว่าท่านยังมีชีวิตหรือไม่”

“หากอยากรู้ก็กลับไปเปิดเสื้อข้าดูเอง”

สายตาของเขามีความหมายจนแก้มของนางร้อนวาบ เยว่ซินจึงหันกลับไปจัดผ้าคลุมศพ ทำเป็นไม่ได้ยินประโยคนั้น

จิ่งเหยียนไม่ได้แกล้งนางต่อ เขาจุดธูปสามดอกแล้วปักลงในกระถาง ก่อนโค้งคำนับร่างหมอหลวงจ้าวอย่างให้เกียรติ

“คนของข้าจะตามหาสามหน้าที่หายไป” เขากล่าว “การตายของเขาจะไม่สูญเปล่า”

เยว่ซินมองเปลวเทียนหน้าโลง “ขอให้เป็นเช่นนั้น”

ช่วงบ่ายมีขุนนางเก่าจากสำนักหมอหลวงเดินทางมาเคารพศพเพียงไม่กี่คน ส่วนใหญ่อยู่ไม่นานเพราะกลัวว่าจะถูกเชื่อมโยงกับคดีในอดีต

กระทั่งใกล้ยามเซิน รถม้าประดับตราราชวงศ์คันหนึ่งจึงหยุดอยู่หน้าจวน

ทหารเข้ามารายงานว่า องค์ชายรองฉีหยวนเจ๋อ เสด็จมาเคารพศพหมอหลวงจ้าว

เยว่ซินซึ่งกำลังจัดยาให้จิ่งเหยียนชะงักมือ ภาพเด็กหนุ่มในอาภรณ์สีขาวเมื่อสิบปีก่อนปรากฏขึ้นในความทรงจำทันที

คืนที่ทหารหลวงล้อมจวนสกุลเผย รถม้าขององค์ชายรองเป็นสิ่งที่พานางหลบออกจากเมืองหลวง คนของเขามอบเงินกับทะเบียนปลอมให้ ก่อนส่งนางไปอยู่กับหมอเฒ่าในเมืองห่างไกล

หากไม่มีเขา นางคงตายไปพร้อมครอบครัวแล้ว

แต่ตอนนี้หลักฐานหลายชิ้นกลับชี้ไปหาองค์ชายรอง ทั้งดอกไม้จากตำหนักชิงอวี้ หยกมังกรขาว และคำให้การของหมอหลวงจ้าวว่าเขาเป็นหนึ่งในสามคนซึ่งเข้าใกล้พระโอสถถ้วยสุดท้ายได้

“เจ้ากลับเรือนใหญ่ก่อน” จิ่งเหยียนกล่าว “ไม่จำเป็นต้องออกไปพบเขา”

“ข้าเป็นฮูหยินของจวน หากมีเชื้อพระวงศ์มาเคารพศพแล้วไม่ออกไปต้อนรับจะยิ่งผิดสังเกต”

“เขาอาจจดจำเจ้าได้”

“หรืออาจรู้อยู่แล้วว่าข้าเป็นใคร”

จิ่งเหยียนมองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนสั่งให้องครักษ์กระจายกำลังรอบโถงไว้โดยไม่ให้แขกสังเกตเห็น

องค์ชายรองก้าวเข้ามาในชุดสีขาวนวลปักลายเมฆเงิน รูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าอ่อนโยนและสง่างาม แม้มีอายุยี่สิบหกปีแล้ว แต่เค้าโครงยังคล้ายเด็กหนุ่มในความทรงจำของเยว่ซิน

หยวนเจ๋อจุดธูปคารวะผู้ตาย ก่อนหันมากล่าวกับจิ่งเหยียน

“ข้าเพิ่งได้ข่าวว่าหมอหลวงจ้าวกลับมาเมืองหลวง ไม่นึกว่าจะสายเกินไป”

“เขาป่วยมานาน การจากไปครั้งนี้ถือว่าหลุดพ้นแล้ว” จิ่งเหยียนตอบเรียบ ๆ

องค์ชายรองพยักหน้า ก่อนสายตาจะเลื่อนไปยังเยว่ซิน

ทันทีที่เห็นใบหน้านาง สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างชัดเจน

“เจ้า...”

เยว่ซินยอบกาย “ถวายพระพรองค์ชายรองเพคะ”

หยวนเจ๋อมองนางนิ่ง ราวกับภาพตรงหน้าทำให้เขาลืมแม้กระทั่งต้องรักษามารยาท

“เจ้าคือฮูหยินที่ท่านแม่ทัพเพิ่งแต่งเข้าจวนหรือ”

“เพคะ”

เขาเก็บความตกใจกลับไปอย่างรวดเร็ว ก่อนเอ่ยชมจิ่งเหยียนที่ปิดข่าวภรรยาได้มิดชิดถึงเพียงนี้ หลังสนทนาตามมารยาทไม่กี่ประโยค องค์ชายรองก็ขอพูดกับเยว่ซินเป็นการส่วนตัว โดยอ้างว่าเคยพบหมอผู้ถ่ายทอดวิชาให้นางมาก่อน

จิ่งเหยียนไม่ยินยอมในตอนแรก แต่เมื่อเยว่ซินยืนยันว่าจะพูดคุยในศาลาซึ่งมองเห็นได้จากโถง เขาจึงยอมถอยออกไปเพียงไม่กี่ก้าว

เมื่ออยู่ห่างจากคนอื่นมากพอ หยวนเจ๋อจึงกล่าวเสียงแผ่ว

“เยว่ซิน เจ้ายังมีชีวิตอยู่จริง ๆ”

นางเงยหน้าขึ้น “พระองค์จำหม่อมฉันได้”

“ข้าไม่เคยลืม”

“เหตุใดจึงแสดงท่าทีตกใจ”

“เพราะข้ารู้ว่าเจ้ากลับมาเมืองหลวง แต่ไม่รู้ว่าคนที่เซี่ยจิ่งเหยียนแต่งเข้าจวนคือเจ้า” เขามองผ่านนางไปทางชายในชุดดำ “เจ้าไว้ใจเขาได้อย่างไร”

“พระองค์รู้ได้อย่างไรว่าหม่อมฉันกลับมา”

“คนของข้าพบร่องรอยเจ้าที่เมืองชิงเหอ ข้าส่งคนออกตามหา แต่กลับช้ากว่ากองทัพเกราะดำ”

เยว่ซินนึกถึงสิ่งที่จิ่งเหยียนเคยกล่าว คนของอีกฝ่ายเริ่มตามหานางเช่นกัน เขาจึงต้องพานางเข้าจวนก่อนถูกพบตัว

หรือคนที่เขากล่าวถึงจะเป็นองค์ชายรอง?

“เมื่อวานมือธนูบอกว่าได้รับคำสั่งจากบุรุษผู้ถือหยกมังกรขาว” นางตัดสินใจถามตรง ๆ

หยวนเจ๋อชะงัก ก่อนปลดหยกสีขาวจากเอวและยื่นให้นางดู “หยกของข้าอยู่กับตัวตลอดเวลา เมื่อวานก็มีองครักษ์หลายคนเป็นพยาน ข้าไม่เคยมอบมันให้ผู้ใด”

“แต่คนร้ายอาจเคยเห็น”

“หรือมีผู้สั่งให้เขากล่าวเช่นนั้นก่อนตาย เพื่อทำให้เจ้าสงสัยข้า”

“พระองค์คิดว่าเป็นผู้ใด”

องค์ชายรองเหลือบมองจิ่งเหยียนอีกครั้ง “คนที่ได้ประโยชน์จากการทำให้เจ้าเชื่อว่าข้าคือศัตรู”

“ท่านแม่ทัพรับลูกธนูแทนหม่อมฉัน หากเขาจัดฉาก เหตุใดต้องเสี่ยงชีวิต”

“ลูกธนูดอกนั้นไม่อาบพิษ และไม่ได้เล็งตำแหน่งสำคัญ สำหรับแม่ทัพผู้ผ่านสงคราม บาดแผลเพียงเท่านั้นไม่อาจเรียกว่าเสี่ยงชีวิต”

คำพูดนั้นทำให้หัวใจนางสั่นคลอน

หยวนเจ๋อล้วงซองจดหมายเก่าออกจากแขนเสื้อ “ข้าไม่อยากให้เจ้าตัดสินเขาจากคำพูดของข้าเพียงอย่างเดียว จึงนำสิ่งนี้มาให้”

ภายในเป็นจดหมายของนายกองนาม หลัวเซิง ผู้รับผิดชอบหน่วยขนส่งเสบียงเมื่อสิบปีก่อน เนื้อหาระบุชัดว่า เซี่ยจิ่งเหยียนเป็นผู้ส่งมอบหีบสิบสองใบจากชายแดน พร้อมคำสั่งห้ามเปิดตรวจสอบระหว่างทาง

หีบเหล่านั้นบรรจุพิษจันทร์โลหิต

ส่วนวันที่ขบวนเสบียงเดินทางเข้าถึงเมืองหลวง คือสามวันก่อนบิดานางถูกจับ

“ลายมือกับตรานี้เป็นของจริงหรือไม่” เยว่ซินถาม

“ข้าให้ผู้เชี่ยวชาญตรวจสอบแล้ว” หยวนเจ๋อตอบ “จดหมายถูกเขียนเมื่อสิบปีก่อนจริง และตราประทับก็เป็นของนายกองหลัว เขาเสียชีวิตหลังจากนั้นสองปีด้วยอุบัติเหตุตกหน้าผา”

“พระองค์ได้จดหมายมาจากที่ใด”

“คนในครอบครัวเขานำมามอบให้ เพราะกลัวว่าจะถูกฆ่าปิดปาก” หยวนเจ๋อมองนางอย่างเป็นห่วง “เยว่ซิน เซี่ยจิ่งเหยียนอาจมิได้แต่งงานกับเจ้าเพื่อช่วยสกุลเผย เขาต้องการวิชาแพทย์ของเจ้าเพื่อรักษาพิษในร่างกายตนเอง ส่วนการรื้อคดีเป็นเพียงเครื่องมือล่อให้เจ้าเชื่อใจ”

“พระองค์ต้องการสิ่งใดจากหม่อมฉัน”

“ข้าต้องการให้เจ้ามีชีวิตรอด” น้ำเสียงของเขาอ่อนลง “สิบปีก่อนข้าช่วยเจ้าออกจากเมืองหลวงได้เพียงครั้งเดียว ครั้งนี้หากเจ้าต้องการไป ข้าก็ยังช่วยได้เช่นเดิม”

คำพูดนั้นเตือนให้นางนึกถึงบุญคุณซึ่งไม่เคยมีโอกาสตอบแทน

เยว่ซินรับจดหมายเอาไว้ “หม่อมฉันจะตรวจสอบด้วยตนเอง”

“อย่าให้เซี่ยจิ่งเหยียนรู้ว่าจดหมายมาจากข้า”

หลังองค์ชายรองกลับไป เยว่ซินนำจดหมายไปหาจิ่งเหยียนในห้องหนังสือทันที

นางวางมันลงตรงหน้าเขา “ท่านเคยเห็นหรือไม่”

เพียงกวาดตามอง จิ่งเหยียนก็ตอบ “เคย”

คำตอบรวดเร็วเกินกว่าที่นางเตรียมใจ

“ข้อความในนี้เป็นความจริงหรือ”

“บางส่วน”

“ท่านเป็นผู้ส่งหีบเหล่านั้นเข้าเมืองหลวงใช่หรือไม่”

เขานิ่งไปชั่วขณะ ก่อนตอบ “ใช่”

ความรู้สึกราวกับถูกของหนักกระแทกลงกลางอกทำให้เยว่ซินแทบหายใจไม่ออก “ท่านรู้มาตลอด”

“ข้ารู้ว่าตนเป็นผู้นำขบวน แต่เวลานั้นไม่รู้ว่าภายในบรรจุจันทร์โลหิต”

“เหตุใดจึงไม่มีการตรวจสอบ”

“เป็นคำสั่งลับซึ่งประทับตรากองทัพกับตราราชสำนัก ข้ามีหน้าที่ส่งมอบ ไม่ใช่เปิดหีบ”

“แล้วหลังรู้ว่ามันคือพิษ เหตุใดไม่เปิดเผยเรื่องนี้กับข้าตั้งแต่แรก”

“เพราะข้าไม่มีหลักฐานยืนยันว่าความทรงจำของตนถูกต้อง”

“แต่ท่านยอมบอกว่าบิดาข้าเคยช่วยชีวิต ยอมเล่าเรื่องสถานทดลอง กลับปิดบังเพียงเรื่องที่ทำให้ตนเองดูเป็นผู้ต้องสงสัย”

จิ่งเหยียนกำมือแน่น “หากข้าบอกตั้งแต่วันที่พบกัน เจ้าจะยอมแต่งเข้าจวนหรือ”

“ไม่”

“นั่นคือเหตุผล”

คำตอบนั้นเจ็บปวดยิ่งกว่าการโกหก

“ดังนั้นท่านจึงตั้งใจปิดบังเพื่อให้ข้ายอมรักษาท่าน”

“ข้าต้องการให้เจ้าปลอดภัย และต้องการสืบคดีต่อ”

“รวมทั้งต้องการมีชีวิตอยู่ จึงใช้เรื่องล้างมลทินของบิดาข้ามาต่อรอง”

“เยว่ซิน”

“อย่าแตะต้องข้า”

นางถอยหนีเมื่อเขาพยายามเข้ามาใกล้ ความทรงจำจากค่ำคืนถอนพิษย้อนกลับมา ทุกถ้อยคำและทุกสัมผัสซึ่งนางเริ่มเชื่อว่าเกิดจากความไว้ใจ กลับถูกความจริงตรงหน้าทำให้สั่นคลอน

จิ่งเหยียนหยุดอยู่ห่างออกไปหนึ่งก้าว “ข้าไม่เคยโกหกว่าไม่เกี่ยวข้องกับขบวนเสบียง”

“แต่ท่านเลือกบอกเฉพาะส่วนที่ทำให้ข้าเห็นใจ”

“ต่อให้เจ้าไม่รักษาข้า ข้าก็จะรื้อคดีสกุลเผย”

“แล้วข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าเป็นความจริง”

เขาไม่มีคำตอบซึ่งทำให้นางเชื่อได้

เยว่ซินนำจดหมายกลับห้องของตน แม้คนรับใช้จะย้ายสิ่งของทั้งหมดเข้าเรือนใหญ่แล้ว แต่นางกลับเลือกไปนั่งในห้องฝั่งตะวันออกที่ว่างเปล่า

นางจุดตะเกียงและตรวจจดหมายซ้ำอีกครั้ง

เนื้อกระดาษเก่าตามอายุ หมึกซีดจางอย่างเป็นธรรมชาติ ตราประทับไม่มีร่องรอยซ้อนทับ ส่วนลายมือก็มีจังหวะหนักเบาต่อเนื่อง มิใช่การคัดลอกทีละเส้น

ทุกอย่างแนบเนียนจนแทบไม่มีสิ่งใดผิดปกติ

เยว่ซินยกกระดาษเข้าใกล้แสงไฟ แล้วพลิกตรวจด้านหลัง ระหว่างนั้นความร้อนจากเปลวตะเกียงทำให้กลิ่นจาง ๆ ลอยออกมาจากเนื้อกระดาษ

กลิ่นหอมอ่อนคล้ายดอกไม้ผสมน้ำมันสน

นางชะงัก

กลิ่นนี้ไม่ควรอยู่ในหมึกซึ่งผลิตเมื่อสิบปีก่อน และนางมั่นใจว่าเคยได้กลิ่นแบบเดียวกันจากที่ใดมาก่อน

เพียงแต่ยังนึกไม่ออกว่าเป็นสถานที่ใด

เยว่ซินยกจดหมายขึ้นดมอีกครั้ง ก่อนสีหน้าจะค่อย ๆ เปลี่ยนไป

บางทีสิ่งที่องค์ชายรองนำมามอบให้นางอาจไม่ใช่หลักฐานเก่าอย่างที่เห็น

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ลวงรักใต้เงาจันทร์โลหิต   บทที่ 15 วิวาห์ครั้งใหม่ของพยัคฆ์โลหิต

    เมื่อแสงแรกของวันลอดผ่านหน้าต่างเข้ามา ชีพจรของเซี่ยจิ่งเหยียนก็หยุดลงเผยเยว่ซินนั่งนิ่งอยู่ข้างเตียง ปลายนิ้วกดอยู่บนข้อมือของเขา นางรอหนึ่งลมหายใจ สองลมหายใจ และสามลมหายใจ แต่กลับไม่สัมผัสถึงการเต้นแม้แต่น้อย“จิ่งเหยียน...”ไม่มีเสียงตอบนางยกมือขึ้นแตะลำคอเขา ก่อนก้มฟังบริเวณหน้าอก เสียงหัวใจซึ่งเคยหนักแน่นกลับเงียบสนิท เหลือเพียงความเย็นที่ค่อย ๆ แผ่ซ่านไปตามผิวกายฉางเฟิงกับหลี่มามายืนรออยู่นอกฉากกั้น ไม่มีผู้ใดกล้าส่งเสียง แต่ทุกคนมองสีหน้าของนางและเข้าใจแล้วว่าเกิดสิ่งใดขึ้นเยว่ซินกลับไม่ยอมปล่อยมือ“ไปนำรากตื่นชีพมา”หลี่มามาชะงัก “แต่สมุนไพรชนิดนั้น—”“นำมา!”น้ำเสียงของนางทำให้ทุกคนรีบเคลื่อนไหว เยว่ซินฝังเข็มสามเล่มลงรอบหัวใจ ก่อนใช้มีดกรีดปลายนิ้วตนเองแล้วหยดเลือดลงในถ้วยยา รากตื่นชีพเป็นสมุนไพรที่สามารถบีบให้หัวใจกลับมาเต้นได้ชั่วคราว แต่หากใช้มากเกินไปจะทำลายเส้นชีพจรทั้งหมดบิดาเคยห้ามนางใช้วิธีนี้ นอกจากผู้ป่วยจะไม่มีทางรอดด้วยวิธีอื่นแล้ว“ท่านรับปากว่าจะยกชีวิตให้ข้า” นางกล่าวขณะบดสมุนไพร “ข้ายังไม่อนุญาตให้ตาย ท่านก็ไม่มีสิทธิ์ตาย”เยว่ซินป้อนยาเข้าไปในปากเขา แต่

  • ลวงรักใต้เงาจันทร์โลหิต   บทที่ 14 จันทร์โลหิตเหนือบัลลังก์

    ก่อนรุ่งสาง ท้องฟ้าเหนือเมืองหลวงถูกปกคลุมด้วยเมฆสีดำประตูเมืองทั้งสี่ปิดลงโดยไม่มีประกาศล่วงหน้า ทหารจากค่ายต่าง ๆ เคลื่อนกำลังเข้าสู่พระราชวัง อ้างว่าได้รับพระบัญชาให้เสริมการรักษาความปลอดภัย หลังแม่ทัพใหญ่เซี่ยจิ่งเหยียนถูกจับในข้อหาวางยาปลงพระชนม์แต่ทหารเหล่านั้นมีสิ่งหนึ่งเหมือนกันดวงตาทุกคู่เลื่อนลอย ชีพจรเต้นรุนแรง และใต้ลิ้นมีร่องรอยสีแดงจากจันทร์โลหิตองค์ชายรองฉีหยวนเจ๋อควบคุมกองทัพทั้งหมดด้วยกระดิ่งเงิน ก่อนสั่งให้นำยาหม้อสุดท้ายซึ่งเผยเยว่ซินเป็นผู้ปรุงไปแจกจ่ายแก่เหล่านายกองเขาเชื่อว่ายานั้นจะทำให้ฤทธิ์จันทร์โลหิตมั่นคงและผู้ดื่มเชื่อฟังคำสั่งอย่างสมบูรณ์ โดยไม่รู้ว่านางสับเปลี่ยนรากเพลิงแดงเป็นรากดับจันทร์ตั้งแต่เมื่อคืนยาที่ทหารดื่มไม่ใช่ยาควบคุมแต่เป็นยาถอนพิษซึ่งต้องใช้เวลาประมาณหนึ่งชั่วยามจึงจะออกฤทธิ์เยว่ซินถูกพาตัวออกจากห้องทดลองพร้อมจิ่งเหยียน โซ่เหล็กยังพันอยู่รอบข้อมือกับข้อเท้าของเขา ทหารสองนายคุมตัวอยู่ด้านหลัง ขณะที่นางถูกบังคับให้เดินเคียงข้างองค์ชายรองเมื่อขบวนมาถึงท้องพระโรง ฮ่องเต้ยังคงหมดสติจากพิษเถ้ากระดูกดำ พระวรกายถูกวางอยู่บนพระแท่น ส่วนฮองเ

  • ลวงรักใต้เงาจันทร์โลหิต   บทที่ 13 ผู้ร้ายที่รักนางมาก่อนใคร

    กุญแจในมือขององค์ชายรองไขประตูคุกออกได้โดยไม่มีผู้คุมคนใดเข้ามาขัดขวางเผยเยว่ซินมองประตูเหล็กซึ่งเปิดอยู่ตรงหน้า ก่อนหันไปสบตาฉีหยวนเจ๋อ“พระองค์ต้องการให้หม่อมฉันทิ้งจิ่งเหยียน แล้วปล่อยให้เขารับผิดเพียงคนเดียว?”“หลักฐานทั้งหมดชี้ไปที่เขา” หยวนเจ๋อตอบ “เซี่ยจิ่งเหยียนเป็นผู้ควบคุมขบวนเสบียงซึ่งนำจันทร์โลหิตเข้าเมืองหลวง อีกทั้งยังปกปิดตัวตนของเจ้า หากเขารับสารภาพว่าใช้วิชาแพทย์ของสกุลเผยวางยาฝ่าบาท เจ้าก็สามารถอ้างว่าถูกบังคับ”“พระองค์รู้ทั้งที่จดหมายของนายกองหลัวเป็นของปลอม”แววตาของหยวนเจ๋อเปลี่ยนไปเพียงเล็กน้อย“เจ้ากลับไปหาจิ่งเหยียนเพราะพบเรื่องนี้สินะ”“หมึกบนจดหมายเพิ่งถูกคิดค้นขึ้นเมื่อห้าปีก่อน แต่เอกสารกลับอ้างว่าเขียนไว้เมื่อสิบปีก่อน” เยว่ซินจ้องเขาไม่วางตา “พระองค์ทราบหรือไม่ว่ามันเป็นของปลอม”องค์ชายรองไม่ได้ตอบคำถาม เพียงยื่นมือมาตรงหน้านาง“ออกจากที่นี่ก่อน หากฟ้าสางแล้วฮองเฮามีรับสั่งให้นำตัวเจ้าไปสอบสวน แม้แต่ข้าก็อาจช่วยไม่ทัน”“แล้วจิ่งเหยียนอยู่ที่ใด”“ถูกขังอีกฝั่งหนึ่งของวัง มีทหารเฝ้าแน่นหนา ข้าพาเขาออกไปพร้อมเจ้าไม่ได้”“ถ้าเช่นนั้นหม่อมฉันก็ไม่ไป”เยว่ซิน

  • ลวงรักใต้เงาจันทร์โลหิต   บทที่ 12 งานเลี้ยงร้อยบุปผา

    เจ็ดวันก่อนงานเลี้ยงร้อยบุปผา จวนแม่ทัพเซี่ยปิดประตูเงียบกว่าปกติภายนอกดูเหมือนเซี่ยจิ่งเหยียนกำลังพักรักษาบาดแผลจากเหตุลอบสังหาร ส่วนเผยเยว่ซินหมกตัวอยู่ในห้องปรุงยาเพื่อเตรียมโอสถถวายฮองเฮา ทว่าภายในห้องลับใต้เรือนแม่ทัพ ทั้งคู่กำลังรวบรวมหลักฐานทั้งหมดซึ่งเกี่ยวข้องกับสถานทดลองจันทร์โลหิตแผ่นโลหะสลักตราหงส์คาบดวงจันทร์ สมุดบันทึกพระอาการของอดีตฮ่องเต้ รายงานขบวนเสบียง รวมถึงคำให้การจากเด็กที่ช่วยออกมาถูกทำสำเนาแยกไว้สามชุดชุดแรกซ่อนอยู่กับฉางเฟิงชุดที่สองส่งให้ขุนนางเก่าแก่ซึ่งไม่ขึ้นกับฝ่ายฮองเฮาส่วนชุดสุดท้ายถูกฝังไว้ใต้ป้ายวิญญาณของอดีตแม่ทัพเซี่ย หากเกิดเรื่องกับพวกเขาทั้งสอง ฉางเฟิงจะนำหลักฐานออกเปิดเผยต่อสาธารณะทันทีเด็กผู้รอดชีวิตทั้งหมดถูกย้ายออกจากจวนไปยังวัดนอกเมือง โดยกระจายกันเดินทางหลายเส้นทางและมีทหารเกราะดำปลอมตัวเป็นชาวบ้านคอยคุ้มครอง“คืนนี้ฮองเฮาน่าจะใช้เสียงกระดิ่งหรือกำยานกระตุ้นพิษของท่าน” เยว่ซินกล่าวขณะพันถุงยาขนาดเล็กไว้ใต้แขนเสื้อของจิ่งเหยียน “ยานี้จะกดการไหลของพิษได้ประมาณหนึ่งชั่วยาม หากเริ่มปวดศีรษะให้กัดถุงทันที ผงยาจะละลายในปาก”จิ่งเหยียนมองนาง

  • ลวงรักใต้เงาจันทร์โลหิต   บทที่ 11 ความทรงจำในคืนจันทร์แดง

    รอยเข็มหลังใบหูของเซี่ยจิ่งเหยียนมีทั้งหมดหกจุดเผยเยว่ซินใช้ปลายนิ้วคลำแนวชีพจรอย่างระมัดระวัง ก่อนนำตำราฝังเข็มของบิดาออกมาเปรียบเทียบ ตำแหน่งเหล่านั้นเรียงตัวเป็นรูปครึ่งวงกลม ครอบคลุมจุดซึ่งเชื่อมโยงกับความทรงจำ การรับรู้เสียง และการมองเห็นวิชานี้มีชื่อว่า ผนึกหกประตูหากฝังเข็มติดต่อกันหลายวันควบคู่กับยาทำลายประสาท ผู้ถูกฝังจะไม่สามารถนึกถึงความทรงจำในช่วงเวลาที่กำหนดได้ ทุกครั้งที่พยายามรื้อฟื้นจะเกิดอาการปวดศีรษะ คลื่นไส้ หรือเห็นภาพหลอนรุนแรงพิษจันทร์โลหิตจึงอาจไม่ได้ทำลายความทรงจำของจิ่งเหยียนทั้งหมดมีใครบางคนใช้มันร่วมกับการฝังเข็ม เพื่อปิดซ่อนสิ่งที่เขาเคยเห็นเมื่อสิบปีก่อนเยว่ซินใช้เวลาเกือบทั้งวันค้นหาวิธีคลายผนึก กระทั่งพบบันทึกหลายหน้าซ่อนอยู่ในปกหลังของตำรา ลายมือของบิดาระบุวิธีกระตุ้นความทรงจำด้วยยาซึ่งปรุงจากรากตื่นฝัน เกสรบัวแดงและเลือดของผู้ป่วยทว่าส่วนท้ายมีถ้อยคำเตือนเขียนด้วยหมึกสีแดงหากจิตใจของผู้ถูกผนึกไม่อาจรับความทรงจำได้ อาจสูญเสียสติและติดอยู่ในอดีตตลอดกาลเยว่ซินปิดตำราทันที“เราไม่ควรใช้วิธีนี้”จิ่งเหยียนซึ่งนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามรับตำราไปอ่านด้วยตนเ

  • ลวงรักใต้เงาจันทร์โลหิต   บทที่ 10 ลงโทษภรรยาที่คิดจากไป

    เมื่อกลับถึงจวนแม่ทัพ เซี่ยหว่านหนิงถูกนำตัวไปยังเรือนรับรองทันทีเยว่ซินตรวจพบว่าในร่างกายของนางมีผงสะกดชีพจรหลงเหลืออยู่เพียงเล็กน้อย หลังป้อนยาถอนพิษและฝังเข็มกระตุ้นชีพจร อาการจึงค่อย ๆ ดีขึ้น แม้ยังไม่ได้สติ แต่ลมหายใจกลับมาเป็นปกติและไม่มีอันตรายถึงชีวิตส่วนเด็กที่ช่วยออกจากโรงเก็บยาถูกแยกพักในเรือนว่าง ทหารเกราะดำเฝ้ารักษาการณ์อย่างเข้มงวด เยว่ซินกำชับให้สาวใช้ปิดกระดิ่งทุกชนิดและห้ามจุดกำยานใกล้พวกเขา เพราะยังไม่มีผู้ใดรู้ว่าเด็กแต่ละคนถูกฝึกให้ตอบสนองต่อสิ่งใดบ้างนางดูแลคนเจ็บจนล่วงเข้าสู่ยามโฉ่ว จึงกลับมายังเรือนใหญ่ภายในห้องนอนเงียบสนิท โคมไฟสองดวงส่องให้เห็นจิ่งเหยียนยืนอยู่ข้างหน้าต่าง เขาถอดเสื้อคลุมตัวนอกออกแล้ว แต่ยังไม่ได้ทำแผล รอยไหม้บนหัวไหล่ถูกปล่อยทิ้งไว้จนผิวหนังรอบข้างแดงจัด ส่วนเลือดจากบาดแผลบนแผ่นหลังซึมผ่านอาภรณ์ออกมาเป็นรอยยาวเยว่ซินวางกล่องยาลงบนโต๊ะ“ถอดเสื้อ ข้าจะทำแผลให้”จิ่งเหยียนไม่ขยับ “หว่านหนิงเป็นอย่างไร”“พิษถูกขับออกเกือบหมดแล้ว นางจะฟื้นภายในคืนนี้”“เด็กคนอื่นเล่า”“ไม่มีผู้ใดบาดเจ็บร้ายแรง แต่บางคนได้รับจันทร์โลหิตต่อเนื่องมาหลายเดือน จำเ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status