บทที่ 6 คนตายที่กลับมาให้การ

แสงแดดยามเช้าส่องผ่านม่านบางลงบนเตียงมงคลซึ่งยังเต็มไปด้วยร่องรอยจากค่ำคืนที่ผ่านมา

เผยเยว่ซินลืมตาขึ้นท่ามกลางความอบอุ่นของอ้อมแขนแข็งแรง ใบหน้าของนางแนบอยู่กับแผงอกของเซี่ยจิ่งเหยียน ส่วนมือข้างหนึ่งของเขายังคงประสานนิ้วกับนางไว้แน่นราวกับกลัวว่านางจะหายไป

เมื่อคืนหลังอาการพิษสงบ จิ่งเหยียนเล่าเรื่องสถานทดลองได้เพียงไม่นานก็หลับไป เขาไม่ยอมปล่อยมือแม้กระทั่งตอนหลับ เยว่ซินจึงจำต้องเอนกายอยู่ข้างเขา สุดท้ายความเหนื่อยล้าทำให้นางหลับตามไปโดยไม่รู้ตัว

นางค่อย ๆ ขยับมือออก แต่เพียงนิ้วแยกจากกัน วงแขนที่โอบเอวก็พลันกระชับขึ้น

“จะไปที่ใด”

เสียงทุ้มแหบพร่าดังอยู่เหนือศีรษะ

“ปล่อยก่อน” เยว่ซินตอบ “ข้าจะตรวจชีพจรให้ท่าน”

“ตรวจเช่นนี้ก็ได้”

เขาจับข้อมือนางมาวางไว้เหนืออกตนเอง แต่แทนที่จะปล่อยให้นางตรวจ กลับกดฝ่ามือนางแนบแผงอกอย่างจงใจ

เยว่ซินเงยหน้ามอง “ท่านหายดีแล้วก็อย่าฉวยโอกาส”

“เมื่อคืนฮูหยินเป็นฝ่ายจูบข้าก่อน เช้านี้กลับกล่าวหาว่าข้าฉวยโอกาสหรือ”

“เมื่อคืนท่านเป็นคนไข้”

“เช่นนั้นวันนี้ข้าควรป่วยต่ออีกหน่อย”

เยว่ซินหยิกแผลตรงสีข้างเขาเบา ๆ จิ่งเหยียนจึงยอมคลายวงแขนให้นางลุกขึ้น นางสวมอาภรณ์แล้วกลับมาตรวจชีพจร พบว่าพิษถูกกดกลับไปตามเส้นชีพจรเดิม แม้ยังไม่อาจถอนออกทั้งหมด แต่ช่วงนี้ไม่น่ากำเริบขึ้นมาเอง

ความสัมพันธ์ของคนทั้งสองเปลี่ยนไปหลังผ่านค่ำคืนถอนพิษ แม้ไม่มีผู้ใดกล่าวถึงสถานะที่เกินกว่าข้อตกลงอย่างชัดเจน แต่ก่อนออกไปค่ายทหาร จิ่งเหยียนกลับสั่งคนให้ย้ายเสื้อผ้า ตำรา และกล่องยาทั้งหมดของเยว่ซินเข้ามาไว้ในห้องนอนใหญ่

เมื่อเยว่ซินทราบเรื่อง นางจึงตามเขาไปถึงประตูเรือน

“ผู้ใดอนุญาตให้ท่านย้ายของของข้า”

“ห้องนี้เป็นเรือนของฮูหยินแม่ทัพอยู่แล้ว”

“ก่อนหน้านี้ข้าเก็บของไว้ที่ห้องฝั่งตะวันออกได้”

“ต่อไปเก็บที่นี่”

“เพราะเหตุใด”

จิ่งเหยียนปรายตามองรอยจาง ๆ บริเวณลำคอซึ่งเขาทิ้งไว้เมื่อคืน “หรือเจ้าต้องการให้คนในจวนสงสัยว่าเหตุใดหลังคืนเข้าหอ ฮูหยินจึงยังแยกห้องนอนกับสามี”

คำพูดนั้นทำให้นางเถียงไม่ออก ขณะที่จิ่งเหยียนหันไปสั่งฉางเฟิงต่อหน้าว่า นับจากวันนี้หากเยว่ซินต้องการออกจากจวน ต้องมีองครักษ์ติดตามอย่างน้อยสี่คน

“ข้าไม่ได้เป็นนักโทษของท่าน”

“เจ้าเป็นเป้าหมายของคนที่ส่งพิษเข้ามา”

“ข้าดูแลตัวเองได้”

“เมื่อคืนผู้ที่เกือบถูกบีบคอคือใคร”

“คนที่บีบก็คือท่านมิใช่หรือ”

ฉางเฟิงกับทหารรอบข้างพากันก้มหน้า ไม่มีผู้ใดกล้ามองแม่ทัพใหญ่ถูกภรรยาย้อนคำต่อคำ

จิ่งเหยียนเงียบไปชั่วขณะ ก่อนกล่าวเสียงเรียบ “เพราะคนที่ทำร้ายเจ้าอาจเป็นข้า จึงต้องมีคนอยู่ใกล้เจ้าตลอดเวลา”

เขาก้าวลงบันไดแล้วขึ้นม้า ไม่เปิดโอกาสให้นางปฏิเสธอีก

เยว่ซินมองแผ่นหลังของเขาอย่างขุ่นเคือง แต่ส่วนลึกกลับรู้ว่าใต้คำสั่งแข็งกร้าวนั้นแฝงด้วยความห่วงใย จิ่งเหยียนมิได้กลัวเพียงศัตรูจากภายนอก เขากลัวพิษในร่างกายจะทำให้นางต้องบาดเจ็บเพราะเขาอีกครั้ง

ช่วงสาย เยว่ซินตั้งโต๊ะตรวจอาการให้คนรับใช้ตามปกติ หญิงชราซึ่งทำงานอยู่ในโรงครัวเข้ามาขอยาแก้ปวดเข่า หลังตรวจเสร็จ นางวางถุงเงินเล็ก ๆ ไว้เป็นค่ารักษาแล้วเดินจากไป

เยว่ซินเปิดถุงหมายจะคืนเงินส่วนเกิน แต่กลับพบกระดาษแผ่นหนึ่งพับซ่อนอยู่ใต้เหรียญทองแดง

ข้อความภายในเขียนด้วยหมึกจางและใช้ถ้อยคำซึ่งคนทั่วไปไม่มีทางเข้าใจ

เทียนหมินปีที่สิบสอง โสมสามเฉียน เก๋ากี้เจ็ดเม็ด พระโอสถอุ่นแล้วจึงเปลี่ยนถ้วย

เป็นรูปแบบบันทึกตำรับยาที่บิดานางเคยใช้

ด้านล่างระบุสถานที่กับเวลา

วันนี้ยามเซิน โรงน้ำชาร้างนอกประตูตะวันตก มาคนเดียว หากอยากรู้ว่าบิดาเจ้าตายเพราะผู้ใด

มุมกระดาษมีอักษรย่อคำว่า จ้าว

เยว่ซินนึกถึงชื่อซึ่งยังไม่ถูกขีดฆ่าในห้องลับ

หมอหลวงจ้าวเหวินฉี

คนผู้นี้ยังมีชีวิตอยู่จริง และรู้แล้วว่านางกลับมาเมืองหลวง

นางเรียกหญิงชราจากโรงครัวกลับมาถาม แต่หญิงชรายืนยันว่าไม่รู้เรื่องจดหมาย ถุงเงินถูกบ่าวชายผู้หนึ่งฝากมาพร้อมค่าอาหารตั้งแต่เช้า เมื่อให้คนออกตามหา บ่าวผู้นั้นก็หายตัวออกจากจวนไปแล้ว

เยว่ซินรู้ว่าควรรอจิ่งเหยียนกลับมา แต่คำกำชับให้มาคนเดียวทำให้นางลังเล หากหมอหลวงจ้าวซ่อนตัวมานานเก้าปี เขาย่อมหวาดระแวงกองทัพเกราะดำอย่างยิ่ง การพาคนของจิ่งเหยียนไปด้วยอาจทำให้เขาไม่ยอมปรากฏตัว

ก่อนถึงยามเซิน เยว่ซินเปลี่ยนเป็นชุดสาวใช้ ซ่อนกล่องเข็มไว้ใต้เสื้อคลุม แล้วอาศัยช่วงที่รถส่งผักเข้าจวนลอบออกทางประตูหลัง

นางไม่เห็นเงาร่างสีดำซึ่งยืนอยู่บนหลังคาเรือนฝั่งตรงข้าม และไม่รู้ว่าจิ่งเหยียนได้รับข่าวตั้งแต่นางก้าวออกจากประตู

โรงน้ำชาร้างตั้งอยู่บนเนินเตี้ย ๆ ห่างจากประตูตะวันตกหลายลี้ ตัวเรือนเก่าทรุดโทรมและเต็มไปด้วยฝุ่น ประตูไม้ผุพังส่งเสียงดังทันทีที่ถูกผลัก

“หมอหลวงจ้าว” เยว่ซินเรียกเบา ๆ “ข้าคือเผยเยว่ซิน”

ไม่มีเสียงตอบ

นางเดินเข้าไปด้านในอย่างระมัดระวัง มือแตะกล่องเข็มใต้แขนเสื้ออยู่ตลอดเวลา

ครู่หนึ่ง ชายชราในเสื้อคลุมสีเทาจึงก้าวออกมาจากหลังฉากกั้น เขาผอมจนแก้มตอบ เส้นผมขาวโพลนเกือบทั้งศีรษะ และมีรอยแผลเป็นพาดผ่านใบหน้าข้างหนึ่ง

แม้เวลาจะผ่านไปถึงสิบปี เยว่ซินยังจำดวงตาของเขาได้

“ท่านอาจ้าว...”

น้ำตาเอ่อขึ้นในดวงตาชายชรา “คุณหนู...ท่านยังมีชีวิตอยู่จริง ๆ”

เยว่ซินเดินเข้าไปหา แต่เขากลับถอยหลังอย่างระวัง “มาคนเดียวหรือไม่”

“ข้ามาคนเดียว”

หมอหลวงจ้าวมองออกไปนอกหน้าต่าง เมื่อแน่ใจว่าไม่มีผู้ใดตามมาจึงยอมให้นางเข้าใกล้

“ข้าตามหาท่านมาหลายปี” เยว่ซินกล่าว “เหตุใดจึงไม่ยอมปรากฏตัว”

“คนที่เกี่ยวข้องกับคดีในปีนั้นตายไปทีละคน หากข้าปรากฏตัวเร็วกว่านี้ คงกลายเป็นศพไปนานแล้ว” เขาจับแขนนางแน่น “คุณหนูต้องออกจากเมืองหลวง ที่นี่ไม่ปลอดภัย”

“ข้าหนีมาสิบปีแล้ว จะไม่หนีอีก”

“แต่พวกมันรู้ว่าท่านกลับมา คนของมันอยู่ทุกแห่ง แม้แต่ในจวนแม่ทัพ”

“ผู้ใดคือพวกมัน”

หมอหลวงจ้าวไม่ตอบตรง ๆ เขาพาเยว่ซินไปนั่งหลังฉากไม้ ก่อนเล่าเรื่องคืนที่อดีตฮ่องเต้สิ้นพระชนม์

วันนั้นพระอาการของพระองค์มิได้เลวร้ายอย่างที่ราชสำนักประกาศ หลังดื่มพระโอสถซึ่งบิดานางปรุงในช่วงบ่าย พระชีพจรกลับแข็งแรงและทรงมีพระสติครบถ้วน ถึงขั้นมีรับสั่งว่าจะเสด็จออกว่าราชการในอีกไม่กี่วัน

แต่กลางดึก พระโอสถถ้วยสุดท้ายกลับถูกเปลี่ยน

“บิดาของท่านตรวจพบว่ากากยาที่เหลืออยู่ไม่ตรงกับตำรับ” หมอหลวงจ้าวกล่าว “เขาจึงนำเรื่องไปกราบทูล แต่ยังไม่ทันได้เข้าเฝ้า ทหารรักษาพระองค์ก็พบจันทร์โลหิตในห้องปรุงยาของเขา”

“มีคนเอาพิษไปซ่อนไว้”

“ใช่ ทุกอย่างถูกจัดเตรียมล่วงหน้า พยานในห้องยาถูกซื้อ ส่วนบันทึกพระอาการก็ถูกยึดไปทั้งหมด”

“ใครสามารถเข้าใกล้พระโอสถถ้วยสุดท้ายได้บ้าง”

ชายชราก้มหน้าลง “คืนนั้นบริเวณห้องบรรทมถูกปิด มีเพียงสามคนที่เข้าออกได้โดยไม่ถูกตรวจค้น หนึ่งคือบิดาของท่าน สองคือฮองเฮาหลี่ และสามคือองค์ชายรองฉีหยวนเจ๋อ”

เยว่ซินกำมือแน่น

ดอกหอมราตรีม่วงจากตำหนักองค์ชายรองเพิ่งปรากฏอยู่ในกำยานซึ่งใช้กระตุ้นพิษของจิ่งเหยียน บัดนี้ชื่อของเขายังอยู่ในกลุ่มคนที่อาจเปลี่ยนพระโอสถอีก

แต่ในความทรงจำ องค์ชายรองคือเด็กหนุ่มผู้ช่วยเปิดทางให้นางหลบหนี

“เวลานั้นองค์ชายรองมีอายุเพียงสิบหก เขาจะกล้าทำเรื่องเช่นนี้หรือ”

“บางครั้งผู้ที่ดูไร้พิษสงที่สุดกลับเป็นคนซึ่งไม่มีผู้ใดระวัง” หมอหลวงจ้าวตอบ “แต่ข้าไม่มีหลักฐานยืนยันว่าเป็นเขา”

ชายชราล้วงสมุดเล่มหนึ่งออกจากอกเสื้อ ปกสมุดเก่าและเปื้อนคราบน้ำมัน มุมบางส่วนถูกไฟไหม้

“นี่คือสำเนาบันทึกพระอาการที่ข้าลอบเก็บไว้ มันพิสูจน์ได้ว่าอดีตฮ่องเต้ไม่ได้สิ้นพระชนม์เพราะพระโอสถของบิดาท่าน”

เยว่ซินเอื้อมมือออกไปรับ

เสียงหวีดแหลมของลูกธนูกลับดังขึ้นในอากาศ

เงาร่างหนึ่งพุ่งผ่านหน้าต่างเข้ามาโอบตัวนาง ลูกธนูปักเข้าที่หัวไหล่ของคนผู้นั้นแทน

“จิ่งเหยียน!”

ชายหนุ่มกระชากนางหลบไปหลังเสา เลือดไหลออกจากแผลตรงหัวไหล่ แต่เขาเพียงหักก้านธนูทิ้ง ก่อนดึงกระบี่ออกมา

ลูกธนูอีกดอกพุ่งทะลุหน้าต่าง คราวนี้มันปักเข้าสู่กลางอกของหมอหลวงจ้าว

ชายชราล้มลงทั้งที่ยังถือสมุดเอาไว้

“ท่านอาจ้าว!”

เยว่ซินรีบเข้าไปประคอง ขณะที่จิ่งเหยียนกระโดดออกทางหน้าต่างเพื่อตามมือธนู เงาร่างทั้งสองไล่ล่ากันขึ้นไปบนหลังคา ก่อนเสียงอาวุธปะทะกันจะดังขึ้นหลายครั้ง

เยว่ซินตรวจบาดแผลของหมอหลวงจ้าว ลูกธนูทะลุปอดและตัดเส้นเลือดสำคัญ ต่อให้เป็นหมอเทวดาก็ไม่อาจช่วยได้

“อดทนไว้ ข้าจะห้ามเลือดให้”

“ไม่ทันแล้ว...” ชายชราไอออกมาเป็นเลือด “ฟังข้าให้ดี”

“ผู้บงการคือใคร”

“อย่าเชื่อ...สิ่งที่เห็นในเอกสาร”

“หมายความว่าอย่างไร”

“ตราประทับ...ลายมือ...ของทุกคนในราชสำนัก พวกมันเลียนแบบได้ทั้งหมด” เขาดันสมุดใส่มือนาง “ความจริงไม่ได้อยู่ในชื่อผู้สั่ง แต่อยู่ในสิ่งที่หายไป...”

“สิ่งใดหายไป”

หมอหลวงจ้าวพยายามตอบ แต่เลือดกลับทะลักออกจากปาก ลมหายใจหยุดลงพร้อมมือที่ร่วงจากแขนนาง

“ท่านอาจ้าว!”

ไม่มีเสียงตอบอีกแล้ว

คนสุดท้ายที่อาจช่วยยืนยันความบริสุทธิ์ของบิดานางจากไปต่อหน้า ทิ้งไว้เพียงสมุดบันทึกเปื้อนเลือดกับคำเตือนซึ่งยังไม่สมบูรณ์

ไม่นานจิ่งเหยียนก็กลับเข้ามา เขาลากมือธนูในชุดดำมาด้วย ชายคนนั้นถูกฟันที่ขาและไหล่จนไม่อาจหลบหนี

“ผู้ใดส่งเจ้ามา” จิ่งเหยียนกดคมกระบี่ลงบนลำคอ

มือธนูหัวเราะทั้งที่เลือดไหลออกจากปาก “บุรุษ...ผู้ถือหยกมังกรขาว”

ดวงตาของเยว่ซินไหววูบ หยกมังกรขาวเป็นของแทนพระองค์ซึ่งอดีตฮ่องเต้เคยมอบให้องค์ชายรอง ไม่มีผู้อื่นมีสิทธิ์ถือครอง

“เจ้าเห็นหน้าเขาหรือไม่” นางถาม

มือธนูยิ้มอย่างเย้ยหยัน ก่อนขากรรไกรจะขยับ

“ง้างปากมัน!” จิ่งเหยียนตวาด

แต่สายเกินไป เม็ดยาพิษซึ่งซ่อนอยู่ในฟันถูกกัดแตก ร่างของมือธนูกระตุกเพียงไม่กี่ครั้งก็แน่นิ่งไป

เยว่ซินมองศพทั้งสองด้วยมือที่สั่นเทา หลักฐานทุกอย่างกำลังชี้ไปหาองค์ชายรอง บุรุษผู้เคยช่วยชีวิตนางไว้เมื่อสิบปีก่อน

จิ่งเหยียนเห็นสีหน้าของนางจึงกล่าวเสียงต่ำ “หยกอาจถูกขโมย คำพูดของมือสังหารอาจถูกเตรียมไว้เพื่อป้ายความผิด”

“แต่ดอกไม้ในกำยานก็มาจากตำหนักของเขา”

“ยิ่งมีหลักฐานมากเกินไป ยิ่งไม่ควรรีบเชื่อ”

คำเตือนของเขาตรงกับถ้อยคำสุดท้ายของหมอหลวงจ้าวอย่างน่าประหลาด

หลังพาร่างหมอหลวงจ้าวกลับจวน เยว่ซินรีบเปิดสมุดบันทึกตรวจสอบ ข้างในมีพระอาการของอดีตฮ่องเต้ตั้งแต่หนึ่งเดือนก่อนสิ้นพระชนม์ ตัวยาทุกชนิดตรงกับบันทึกที่จิ่งเหยียนเคยมอบให้นาง

จิ่งเหยียนซึ่งเพิ่งให้นางทำแผลที่หัวไหล่เดินเข้ามาหยุดข้างโต๊ะ เขาพลิกกระดาษไปทีละหน้า ก่อนพบรอยฉีกบริเวณกลางเล่ม

มีหน้ากระดาษหายไปสามหน้า

รอยฉีกยังใหม่ เส้นใยกระดาษไม่เปลี่ยนสี แสดงว่ามันเพิ่งถูกนำออกไปไม่นาน ก่อนหมอหลวงจ้าวนำสมุดมาพบนาง

เยว่ซินนึกถึงคำพูดสุดท้ายของชายชรา

ความจริงไม่ได้อยู่ในชื่อผู้สั่ง แต่อยู่ในสิ่งที่หายไป

“สามหน้าที่ถูกฉีกอาจบันทึกว่าใครเป็นคนเปลี่ยนพระโอสถ” นางกล่าว

จิ่งเหยียนมองคราบเลือดบนขอบกระดาษ สีหน้าเย็นชาลงทุกขณะ

“หรืออาจระบุชื่อคนที่หมอหลวงจ้าวไว้วางใจมากพอให้เข้าใกล้สมุดเล่มนี้”

เยว่ซินปิดสมุดลงช้า ๆ

คนผู้นั้นรู้ว่าหมอหลวงจ้าวยังมีชีวิต รู้ว่าเขาเก็บหลักฐานไว้ที่ใด และรู้แม้กระทั่งเวลาที่นางนัดพบกับเขา

หมายความว่าสายลับมิได้เพียงซ่อนตัวอยู่ในราชสำนัก

แต่อาจอยู่ภายในจวนแม่ทัพแห่งนี้มาตลอด