เข้าสู่ระบบตอนพิเศษ 3 เมื่อเดินออกมาจากห้องน้ำสายตาของคนเจ้าเล่ห์ยังจ้องมองร่างบางเขายังกลืนน้ำลายลงคอสองน้ำผ่านไปที่ควรจะหยุดพักแต่คนตัวโตนั้นกลับหื่นกระหายและต้องการมากกว่าเดิมร่างหนาจึงจู่โจมอุ้มภรรยาตัวเองวางลงบนเตียงช้าๆ สายตาเจ้าเล่ห์มองตั้งแต่ใบหน้าจนถึงนมสองเต้า ร่างหนารีบขึ้นคร่อมทับร่างบางสายตาท
ตอนพิเศษ 2 ชามาร์ขยับจากที่เท้าแขนลงด้านข้างลำตัวเล็กปรับเปลี่ยนเป็นจับเอวของเธอและกระแทกเอ็นร้อนสวนเข้าไป เมื่อร่างบางเสร็จ เธอครางร้องเสียงดังมากกว่าเดิม คนตัวโตปรับเปลี่ยนท่าให้เธอนอนตะแคงจับเรียวขายกพาดไหล่ของเขาหนึ่งข้างแท่งเอ็นร้อนถูเข้าออกช่องสว่างอยู่ในท่าตะแคง "อุ้ย อื้อ อ๊าส์" มือหนาโ
ตอนพิเศษ 1 "เมียค้าบ" สายตาของคนบางคนที่ใช้คำพูดออดอ้อนจ้องมาทางพัดชาพร้อมทั้งเรียกเมียด้วยน้ำเสียงหวาน คนตัวโตลุกขึ้นเดินจากเตียงพุ่งตรงมาหาพัดชาที่กำลังนั่งทาครีมอยู่ที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง มือหนาโอบกอดร่างบางจากทางด้านหลังปลายคางวางบนไหล่ของพัดชา สายตาของทั้งคู่มองจ้องกันผ่านกระจกบานเล็กตรงหน้า
บทที่ 46 ทำไมหมอถึงส่ายหน้าไปมาแบบนั้นไม่หยุดดูเหมือนว่าเส้นคอของหมอจะกระตุกจนเขาเกิดอาการล้มลงไปที่หน้าประตูพยาบาลรีบวิ่งมาช่วย "คุณหมอคะ...ขอโทษนะคะ คนไข้พอดีว่าคุณหมอผ่าตัดเมื่อกี้เกิดอาการเครียดกังวลกลัวว่าจะไม่สำเร็จเลยทำให้คุณหมอนั้นเกร็ง ตอนนี้คนไข้ปลอดภัยดีแล้วค่ะ ขอตัวพาคุณหมอไปพักก่อนนะค
บทที่ 45 ในขณะที่พัดชากำลังนั่งดื่มนมอย่างสบายใจไม่รู้ว่าเหมยแอบมาตอนไหน พอมารู้ตัวอีกทีเหมยจะเอามีดแทงเข้าที่หน้าอกของเธอ แต่พัดชาจับมือเอาไว้ได้ทั้งสองคนกำลังยื้อแย่งกันด่ากันด้วยความแรงเสียงเหมยตะโกนดังลั่นกรีดร้องดังพยายามที่จะแทงมีดเข้าหน้าอกของพัดชา "พรึ่บ! พัดชาออกแรงเหวี่ยงอีกครั้งจนเหนื่
บทที่ 44 ในเมื่อเขาตกลงที่จะเป็นลูกน้องของเธอและยกทุกอย่างให้พัดชาที่ยอมรับข้อเสนอ เขาจะได้รู้ว่าการที่ไม่มีอะไรและถูกทำร้ายเป็นแบบไหนซึ่งในตอนแรกพัดชาเธอไม่เคยคิดจะเอาคืนเขา แต่เขายื่นข้อเสนอนี้ให้กับตัวเธอเองหลังจากที่ออกโรงพยาบาล ชามาร์ผู้ที่เคยเป็นเจ้าของบ้านและเจ้านายในตอนนี้กลายเป็นลูกน้องไ
บทที่ 37 ผู้ชายคนนี้เขาสามารถพาเธอออกมาได้ในขณะที่นั่งอยู่บนรถพัดชาพยายามชะเง้อมองในความรู้สึกกลัวยังคงกังวลว่าเขานั้นจะไม่ใช่คนดีว่าเขานั้นจะหลอกเธอเพราะทั้งชีวิตพัดชาไม่เคยเจอใครที่จริงใจเลยสักคน "กลัวเหรอไม่ต้องกลัวนะ ฉันไม่ทำอะไรเธอแน่นอน" เขายกมือมากุมมือของเธอเอาไว้พร้อมกับส่งรอยยิ้มให้ถ้าผู
บทที่ 38 ฟารุสที่กำลังนอนหลับด้วยความเพลิดเพลินคือในตอนนี้มันดึกมากๆ จนเขาไม่อยากตื่นแต่พ่อของเขานั้นเคาะประตูอยู่ด้านนอกฟารุสลุกขึ้นขยี้หูขยี้ตาเดินมาเปิดประตูให้กับพ่อตัวเอง "ฟารุส ตั้งสติก่อนนะลูกลืมตาตื่นสามีของพัดชาผู้หญิงที่ลูกพามาอยู่บ้านด้วย เขาตามมาที่นี่เพื่อขอภรรยาคืน" ในขณะที่งั่วเง
บทที่ 39 ฟารุสตื่นแต่เช้าเคาะประตูของพัดชาเมื่อประตูเปิดเขาเดินเข้าไปและปิดประตูทันที "ทำไมปลุกแต่เช้าเลยคะมีอะไรหรือเปล่า" พัดชารีบดึงผ้าห่มปิดหน้าอกของตัวเองถึงแม้ว่าจะไม่ได้ใส่เสื้อผ้าที่โป๊เปลือยแต่เธอก็ไม่กล้าที่จะอยู่กับผู้ชายสองต่อสอง "เธอยังกลัวฉันอยู่เหรอไม่ต้องกลัวหรอกนะ ฉันไม่ทำอะไรเธ
"ใครทำอะไรเธอ" สายตาที่จ้องมองหน้าคิ้วขมวดเข้าหากันยิ่งมองพัดชาที่ดูกลัวจนตัวสั่น เขายิ่งสงสัยว่าเกิดอะไรกับผู้หญิงคนนี้ "ฉันไม่มีเวลาบอกกับคุณแล้วพาฉันออกไปจากที่นี่นะ" สายตาของฟารุสมองมาที่พัดชาเขายิ่งสงสารผู้หญิงคนนี้มาก ฟารุสถอดเสื้อคลุมของตัวเองออกและคลุมให้กับพัดชา "ไปผมจะพาคุณออกไปจากที่นี่







