6...การจราจรในช่วงสาย (3)

หลังจากไม่ได้กลับบ้านสวนเมื่อคืนวานแล้วได้พูดคุยกับเรฟที่ทำงาน ทำให้ตติยะรู้ว่าคุณอรพิมผู้เป็นป้ากลับมาที่บ้านแล้ว แต่จากที่สังเกตอาการลูกพี่ลูกน้องของเขาที่ไม่ค่อยจะยอมพูดถึงมารดาของตนเองเท่าไรนักเขาก็รู้ว่าทั้งสองน่าจะยังไม่ได้พูดคุยกันตามประสาแม่ลูกเป็นแน่ ซึ่งเป็นเรื่องที่ตติยะค่อนข้างเป็นห่วงมาก เขาอยากให้เรฟรู้จักกับความอบอุ่น ความเป็นครอบครัว และอ้อมกอดของผู้เป็นแม่ ชายหนุ่มจะได้ลดความแข็งกระด้างที่มีลงไปบ้าง เหนืออื่นใดตติยะอยากให้แม่กับลูกกลับมาเป็นครอบครัวเหมือนเดิม แม้ว่าอาจจะไม่สามารถทำให้ทั้งสามคนอยู่ด้วยกันได้ แค่เรฟกับป้าอรพิมรักกันเข้าใจกันเขาก็ดีใจมากแล้ว ฉะนั้นตติยะจึงคิดว่าหากจะดึงเรฟเข้าไปหาแม่ของเขาให้มากขึ้น ตัวเขาเองนี่แหละที่จะต้องเป็นฝ่ายพาชายหนุ่มเดินเข้าไป

เย็นวันนี้ตติยะกับเรฟไปรับชินานางกลับมาบ้านพร้อมกัน แม้ภายในรถจะมีการพูดคุยกันมาตลอดทาง ทว่าเรฟกับชินานางนั้นไม่ได้คุยหรือแม้แต่จะมองหน้ากันด้วยซ้ำ หญิงสาวนั่งอยู่เบาะหลังในขณะที่เรฟเป็นคนขับรถ ซึ่งชายหนุ่มก็ตั้งหน้าตั้งตาขับและโต้ตอบกับตติยะเท่านั้น ถึงบางครั้งจะมองกระจกหลังบ้าง หากเขาก็จะมองเผินๆ ไม่สนใจคนข้างหลังมากนัก และเขาก็รู้ดีว่าชินานางก็ตั้งใจหลบสายตาของเขาด้วย เพราะเมื่อเช้าเธอก็รีบออกจากบ้านไปพร้อมกับรถส่งผลไม้ก่อนตั้งแต่เช้าตรู่ ส่วนเรฟนั้นพยายามใช้ความจำที่ค่อนข้างดีของตนเองจนไปถึงที่ทำงานได้ในช่วงสายๆ

เมื่อรถเลี้ยวเข้ามาในบ้านและจอดลงก็มีชมพู่วิ่งออกมารับหญิงสาว ตติยะจึงลงจากรถออกไปถามเด็กสาวถึงผู้เป็นป้า

“คุณป้าอยู่ใช่ไหมชมพู่”

“ค่ะ” ชมพู่ตอบหลังจากยกมือไหว้ชายหนุ่มแล้ว

“งั้นน้องนาเรียนคุณป้าให้ด้วยว่าเดี๋ยวพี่กับเรฟจะเข้ามาไหว้แล้วก็ทานข้าวเย็นด้วย ตอนนี้ขอตัวไปอาบน้ำก่อน”

“ค่ะพี่ติว”

จากนั้นชายหนุ่มก็ขึ้นรถ เรฟที่เป็นคนขับหันมาบอกตติยะตอนที่รถหยุดลงหน้าบ้านแบบผสมผสานหลังใหญ่ด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย

“ผมขอตัวนะครับคุณติว”

“ได้ไง มาอยู่ที่นี่ก็ต้องไปไหว้ผู้ใหญ่ก่อน”

“ผมไหว้แล้วเมื่อวาน”

“มันต้องทำอย่างเป็นทางการ ไม่ใช่ยกมือไหว้แล้วก็ขับรถออกไปอย่างที่นายเล่าให้ฟัง แบบนั้นมันเสียมารยาท”

“ผมแนะนำตัวแล้ว ไม่ใช่ไหว้เฉยๆ”

“นายนี่มันหัวแข็งจริงๆ พับผ่าสิ ธรรมเนียมคนไทย ไปลามาไหว้ ยังไงก็ต้องบอกกล่าวผู้ใหญ่เป็นกิจจะลักษณะ ไม่ใช่ทำส่งๆ ไป แล้วคุณป้าก็เป็นผู้ใหญ่ของบ้านนี้ จะทำเหมือนไม่เห็นหัวท่านไม่ได้”

ตติยะบ่นเป็นภาษาอังกฤษยาวเหยียด ปกติเวลาอยู่กันสองคนทั้งสองคนก็แทบจะไม่ได้คุยภาษาไทยกันเลย จบท้ายด้วยการบังคับหนุ่มลูกครึ่ง

“ไม่ว่ายังไงเย็นนี้นายก็ต้องไปทานข้าวบ้านนั้นกับฉัน แล้วก็ทุกๆ วันถ้าเรากลับมาทันมื้อเย็นด้วย”

เรฟถอนหายใจอย่างอ่อนใจ ก่อนจะพยายามนึกหาเหตุผล

“ผมแค่คิดว่าพวกคุณน่าจะได้ทานข้าวด้วยกันตามลำพังครอบครัว”

“นั่นนายยิ่งต้องไป เพราะนายเป็นลูกแท้ๆ ของคุณป้า”

“แต่...ท่านไม่ได้ยอมรับผม” ชายหนุ่มบอกเสียงเข้ม

“ก็ทำให้ยอมรับสิ อ้อ...แต่ก่อนที่นายจะอยากให้คุณป้ายอมรับนาย ฉันว่านายลดทิฐิของนายลง แล้วเข้าหาคุณป้าก่อนดีกว่า ถ้านายต้องการการยอมรับจากใครสักคน นายก็ต้องยอมรับเขาให้ได้ก่อน นายคิดว่าคุณป้าไม่ยอมรับนาย แล้วนายล่ะ คิดยังไงกับคุณป้า ถามตัวเองดูให้ดีก่อนเรฟ นายรักแม่ของนายหรือเปล่า”

คนเป็นทั้งลูกพี่ลูกน้องทั้งเพื่อนพูดแล้วตบบ่าหนุ่มลูกครึ่งให้ขบคิดเอาเองก่อนจะลงรถไปก่อน ปล่อยให้เรฟได้แต่นิ่งแล้วขบกรามแน่นอยู่กับตัวเองคนเดียว

จะให้เขายอมรับคนที่ละทิ้งเขากับพ่อ แล้วมีคนใหม่แบบนั้นง่ายๆ ได้ยังไง เรฟไม่คิดว่าตัวเองทำอะไรผิด ในเมื่อคนคนนั้นก็ไม่ได้คิดถึงหรือใส่ใจอะไรเขามากมาย เมื่อวานสายตาที่มองเขามีเพียงความคาดไม่ถึงเพียงเท่านั้น ไม่มีความคิดถึงห่วงหาอาทรเลยแม้แต่น้อย ต่างจากสายตาที่มองชินานางลิบลับ

===================

อาหารมื้อเย็นถูกแป้นกับสาวใช้อีกสองคนลำเลียงขึ้นตั้งโต๊ะในระหว่างที่คุณอรพิมบ่นหลานชายที่หายหน้าหายตา ทั้งที่มาถึงเมืองไทยนานแล้วเป็นกระบุง โดยมีชินานางถูกดึงไปเป็นหัวข้อสนทนาบ้าง ในขณะที่เรฟนั้นตั้งแต่เข้ามาแล้วยกมือไหว้คุณอรพิมกับป้าจิตต์ก็นั่งเงียบหน้าขรึม ไม่พูดจาหรือยิ้มแย้มแต่อย่างใด ทำให้ตติยะได้แต่เก็บความอ่อนอกอ่อนใจเอาไว้ในใจ ส่วนคุณอรพิมเองก็ไม่ได้แสดงท่าทางพิเศษอะไรเกี่ยวกับเรฟ อาจจะมีปรายตามองบ้างในบางครั้ง แล้วก็พูดคุยกับหลานชายและลูกสาวด้วยใบหน้ายิ้มละไมซึ่งยังคงความงดงามตามวัย

หากในความรู้สึกของตติยะนั้นเขาคิดว่าป้าของเขาดีใจที่ได้พบกับลูกชาย เพราะปกติแม้ใบหน้าของผู้เป็นป้าจะยิ้มแย้มด้วยความเป็นผู้ดีมีสกุลอยู่แล้ว แต่ท่านเป็นคนที่ติดจะดุ เจ้าระเบียบ และค่อนข้างบ่นจู้จี้มากมายหลายเรื่อง ทว่าวันนี้ท่านเพียงตำหนิเขาเล็กน้อยแล้วก็บอกให้กลับบ้านมาทานข้าวด้วยทุกวัน เหมือนตั้งใจจะควบคุมความประพฤติของเขา ทว่าตติยะเชื่อว่าเพราะท่านอยากเห็นหน้าเจ้าลูกชายจอมนิ่งเฉยทุกวันด้วย

“เป็นยังไงบ้างตาติว วันนี้จิตต์เขาทุ่มสุดฝีมือเลยนะ ปกติจะแค่คุมเด็กๆ แต่พอรู้ว่าเราจะมาทานข้าวด้วยเท่านั้นแหละ ลงมือทำเองทุกอย่างแม้กระทั่งหั่นผัก นี่ดีนะ ที่ไม่แย่งเด็กมันล้างเองด้วย”

คุณอรพิมเอ่ยถามหลานชายหลังตติยะตักทานไปคำแรก

“อร่อยเหมือนเดิมเลยครับ อย่างนี้ถ้ามาทานทุกวันผมกับนายเรฟคงพุงกาง ต้องเพิ่มชั่วโมงเข้าฟิตเนตกันมากขึ้นแน่เลย”

“แหม...ชมอย่างนี้มีหวังคนทำได้ลอยแน่ๆ ใช่ไหมจิตต์” ท่านหันไปถามคนร่างท้วมที่ยืนยิ้มแป้นเยื้องไปด้านหลังของท่านคอยดูแลความเรียบร้อยอยู่

“ค่ะคุณท่าน คุณติวมาทุกวันเลยนะคะ เดี๋ยวป้าจะทำของชอบให้ทานทุกวัน”

“ได้เลยครับ ลาบปากทั้งนั้น”

“เอ่อ...แล้ว ว่าแต่ลูกพี่ลูกน้องคุณติวชอบอาหารไทยไหมคะ ชอบทานอะไร เดี๋ยวป้าจะทำให้” ป้าจิตต์อึกอักในตอนแรกเมื่อเหล่มองผู้เป็นนาย หากแต่ก็ถามชายหนุ่มถึงหนุ่มลูกครึ่งด้วยความอยากรู้

“เรียกเขาว่าเรฟเถอะป้า เขาเข้าใจภาษาไทยบ้างครับ ลองถามกับเขาดูสิครับ” ตติยะบอกยิ้มๆ เขาคิดว่าคนที่อยากรู้จริงๆ อาจจะเป็นคนที่นั่งวางฟอร์มอยู่หัวโต๊ะก็ได้

“เอ่อ...คุณเรฟ ชอบทานอาหารไทยอะไรคะ หรือถ้าไม่ค่อยชอบอาหารไทยป้าจะให้คุณหนูนาทำให้ เพราะป้าทำอาหารฝรั่งไม่เป็น แต่คนนี้เขาเก่งทุกอย่างค่ะ คุณท่านสอนมากับมือ บางครั้งก็ส่งไปเรียนเป็นคอสโน่นแน่ะค่ะ”

คุณถูกพาดพิงสะดุ้ง เหลือบตามองป้าจิตต์แล้วเหล่คนที่เอาแต่นั่งเงียบทำหน้าตาน่ากลัว แต่เขาไม่ได้มองมาทางเธอ ชายหนุ่มหันไปยิ้มมุมปากให้ป้าแม่บ้านเล็กน้อยก่อนจะตอบ

“ผมทานอะไรก็ได้ครับ ไม่เรื่องมาก”

“อุ๊ยตาย...ทานได้ทุกอย่างอย่างนี้ดีเลยค่ะ อยู่ง่ายกินง่าย น่ารักนะคะคุณท่าน”

ประโยคหลังป้าจิตต์หันไปพูดกับนายของตนเอง ทำเอาคุณอรพิมเหวอไปนิดก่อนจะปรับสีหน้าให้นิ่งแล้วตอบรับเพียงสั้นๆ

“อืม”

แม้จะดูเหมือนไม่ได้ใส่ใจมากนัก หากคนใกล้ชิดอย่างป้าจิตต์ก็รู้ว่านายผู้หญิงของตนสนใจใคร่รู้ในตัวชายหนุ่มลูกครึ่งคนนี้มาก และดีใจมากเพียงใดที่ได้เจอลูกชายเพียงคนเดียวทั้งที่ชาตินี้ไม่คิดว่าจะได้เจอกันอีกแล้ว แต่ในเมื่อยังมีทิฐิกับความโกรธแค้นที่มีต่อพ่อของชายหนุ่มค้ำคออยู่ คุณอรพิมจึงยังแสดงท่าทางเหมือนเฉยชากับคนเป็นลูกชาย แต่นางขอให้สายสัมพันธ์ของสองแม่ลูกเชื่อมเข้าหากันได้ด้วยเวลาเพียงไม่นาน เพราะได้เห็นน้ำตาของผู้หญิงใจแข็งอย่างคุณอรพิมรินไหลตลอดยี่สิบกว่าปีที่ผ่านมา และแม่จิตต์ไม่อยากเห็นท่านร้องไห้อีกแล้ว

=====