5.มาหาหน่อย

“แล้วมันทุกเรื่องตรงไหน” ไม่ยอกย้อนก็คงไม่ใช่โรมัน เขาเอ่ยถามคนข้างกายที่นั่งกรอกตามองบนอย่างไม่มีคำใดจะพูด บลูเบลล์หยัดกายลุกขึ้นยืนบิดตัวแล้วก็เดินไปยังห้องครัวเพื่อเตรียมของสดจะกินหมูกระทะเย็นนี้ ส่วนโรมันแน่นอนว่าเขาก็เข้าไปป่วน เอ้ย! ไปช่วยเธอหันผักทำของ

“ขอหอมหน่อย” โรมันหันไปบอกบลูเบลล์ที่กำลังจัดของใส่จานเป็นชุดๆ เธอจึงหันมาเลิ่กคิ้วมองหน้าเขาที่อยู่ๆ ก็มาขอหอม ซึ่งไม่ได้ซื้อมาเนื่องจากมันไม่ได้ต้องใช้กินหมูกระทะไงเลยไม่ได้ซื้อมา

“ไม่มีไม่ได้ซื้อมา”

“ฉันหมายถึงขอหอมแก้มเธอหน่อย ฟอดดด!” ไม่พูดเปล่าเขายังเดินมาหอมแก้มนิ่มๆ ของบลูเบลล์อย่างหน้าตาเฉย จากนั้นก็รีบเดินออกจากห้องครัวไปเพราะกลัวว่ามีดข้างตัวของเจ้าเพื่อนสาวนั้นจะลอยมาปักหัวเอาได้ บลูเบลล์ก็ได้แต่ถอนหายใจเป็นรอบที่ล้านแปดของวันนี้แล้วก็หยิบจานมาปิดของสดไว้จากนั้นก็เดินไปด้านนอก

“เทสโต?” ร่างบางหยุดชะงักอยู่ที่หน้าประตูครัวเมื่อเห็นโรมันกำลังยืนประชันหน้าอยู่กับเทสโต และไม่รอให้พวกเขาวางหมัดกันเธอรีบวิ่งไปยืนแทรกระหว่างกลางทันที

“ฉันมาหาเธอ ไม่อยากให้มาอยู่กับหมอนี่สองต่อสอง” เทสโตชายหนุ่มร่างสูงราวร้อยแปดสิบสองเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงเรียบๆ สายตาจ้องมองไปยังคนตรงหน้าอย่างไม่วางตา

“ฉันไม่ได้อยู่กับโรแค่สองคนนี่ มีลูกหมีอยู่ด้วย”

“ยังไงหมอนี่อยู่ฉันก็ไม่ไว้ใจมันอยู่ดี”

“เลิกกับเบลล์แล้วนี่ มาใช้สิทธิ์อะไรในการหวงเบลล์” น้ำเสียงทุ้มต่ำของโรมันเอ่ยถาม สายตาของพวกเขายังคงประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใครจนบลูเบลล์ต้องดึงมือโรมันให้ไปนั่งบนโซฟาส่วนตัวเธอก็เดินกลับมาหาเทสโตที่หันไปมองโรมัน

“ใช้สิทธิ์ของความเป็นเพื่อนไง” แล้วก็ไม่ลืมที่จะเอ่ยตอบโรมันกลับไป

“เบลล์นับมึงเป็นเพื่อนด้วยเหรอ?”

“นับสิ ใช่มั้ย?” ตอบโรมันไปแล้วก็หันมาถามขอความเห็นจากบลูเบลล์ที่ก็ได้แต่ยืนทำท่าทางที่เลิ่กลั่ก อีกคนก็แฟนเก่าอีกคนก็เพื่อนสนิทตอนนี้พวกเขาคงไม่ได้กำลังจะแย่งเธอใช่มั้ย คิคิ! บลูเบลล์จึงพยักหน้าให้เทสโตแล้วเดินไปนั่งบนโซฟา พรึ่บ!

“นี่โร! นายนี่มัน!!” เสียงหวานหันไปโวยวายใส่เพื่อนหนุ่มเมื่อเธอตั้งใจจะนั่งโซฟาอีกตัวแต่โรมันคนมึนกลับมาดึงแขนเธอให้ไปนั่งลงข้างเขาแทน ดูเอาเถอะ! ทุกคนดูความมึนของมันเอาเถอะว่ามันมึนขนาดไหนน่ะ

“อย่าไปอยู่ใกล้หมอนั่นเยอะมันอันตราย” และยังมีหน้าที่จะไปว่าใส่ร้ายคนอื่น อยู่ใกล้ตัวเองนี่ปลอดดภัยมากมั้ง หญิงสาวตัวเล็กครุ่นคิดในใจแล้วก็ยกแขนขึ้นมากอดอกมองตรงไปด้านหน้า ส่วนเทสโตนั้นก็เดินมานั่งประกบข้างเธออีกฝั่งพร้อมกับเอ่ยตอบโรมันกลับไปอีกครั้ง

“ทำเหมือนมึงปลอดภัยว่างั้นแหละ!”

“ก็ปลอดภัยกว่ามึง!”

“เหอะ! เบลล์ขยับออกห่างจากมันหน่อย” เทสโตไม่ยอมแพ้ใช้แขนรั้งเอวของบลูเบลล์ให้ขยับเข้ามานั่งใกล้ชิดตัวเขาแทน และทุกคนก็น่าจะรู้ว่าคนอย่างโรมันไม่เคยยอมใคร เขาก็ใช้แขนรั้งเอวของบลูเบลล์กลับไปหาเขา อึบ! และเมื่อเห็นว่าเทสโตจะดึงตัวเธอคืนกลับไปโรมันก็เลยยกตัวเธอให้ขึ้นไปนั่งบนตัก อืม…

“โอเค ฉันจะมาเที่ยวแบบนี้เป็นครั้งสุดท้ายนะ” หญิงสาวร่างเล็กพูดแล้วก็ลุกออกจากตักของโรมันเดินเข้าไปปลุกเพื่อนสาวอย่างลูกหมีให้ออกมาช่วยคุมเหตุการณ์ด้วยกัน จากนั้นพวกเธอก็พากันไปจัดเตรียมสถานที่มานั่งกินหมูกระทะและแยกย้ายกันไปพักผ่อนในช่วงเวลากลางคืน

สองวันต่อมา

“หาวว~” เสียงหาวจากเจ้าของร้านดอกไม้อย่างบลูเบลล์ดังขึ้นพร้อมกับบิดตัวไปมาด้วยความเมื่อย เหนื่อยล้าไปหมด ดวงตากลมโตจ้องมองสวนดอกไม้ตรงหน้าอย่างเพลินเพลินตา เธอรู้สึกว่าร้านดอกไม้ของเธอให้ความรู้สึกที่ผ่อนคลายกว่าการไปเที่ยวอีก

เรื่องการไปเที่ยวเมื่อสองวันก่อนคือบอกได้เลยว่าเซ็งมาก ฉะนั้นเธอจะปล่อยให้มันเป็นครั้งสุดท้ายที่จะไปเที่ยวกันแค่นั้น หากต้องไปเที่ยวจริงๆ คงต้องขนกันไปเป็นกลุ่มเป็นก้อนแหละถึงจะดีที่สุด

ส่วนตอนนี้เธอกำลังยืนรดน้ำดอกไม้อยู่ที่สวนดอกไม้หลังร้านดอกไม้ของตัวเอง เวลา ณ ตอนนี้คือสิบโมงเช้า ลูกค้าที่ร้านดอกไม้ก็ไม่ได้เยอะแต่ก็ไม่ได้น้อยจนร้านเงียบเหงา ลูกค้าจะทยอยเข้ามาซื้อหรือมาสั่งดอกไม้เรื่อยๆ

“สวัสดีครับ มีคนอยู่มั้ย” สุ้มเสียงทุ้มดังขึ้นด้านหลังของบลูเบลล์ เธอจึงหันกลับไปมองก็เห็นว่าเป็นผู้ชายที่เธอพอจะรู้จักแต่ไม่ค่อยสนิทเพระเขาเป็นเพื่อนของโรมัน ถ้าจำไม่ผิดก็น่าจะชื่อ ‘ยอร์ช’ บลูเบลล์จึงเดินไปปิดก๊อกน้ำแล้วเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าเขาก่อนจะชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง

“นายเห็นฉันเป็นตัวอะไรเหรอ?”

“ฮ่าๆ แค่แกล้งเล่นน่า”

“แล้วมาหาฉันมีอะไรหรือเปล่า?”

“คิดถึง ไม่สิ..มีคนฝากความคิดถึงให้ฉันมาบอกเธอน่ะ” ยอร์ชเดินไปนั่งบนเก้าอี้ที่มีวางอยู่ในสวนซึ่งมีโต๊ะตัวเล็กวางอยู่ตรงหน้า “แล้วเจ้าตัวไปไหนล่ะ?” บลูเบลล์จึงเดินไปนั่งลงตามแล้วเอ่ยถามถึงคนที่ฝากความคิดถึงนั้นมาเพราะคงจะเป็นใครไม่ได้นอกจากโรมัน ที่ตั้งแต่กลับมาจากไปเที่ยวหมอนั่นก็หายหัวไปเลย

“แบรนด์น้ำหอมของมันมีปัญหาน่ะ ถูกคู่แข่งกล่าวหาว่าลอกเลียนแบบแถมเอกสารส่วนผสมอะไรของมันนั่นอ่ะก็ทำหายเลยไม่มีหลักฐาน น้ำหอมกลิ่นนี้ของมันก็คงจะนำออกมาวางขายไม่ได้แล้วแหละ”

“อ่อ…”

“ไม่ไปให้กำลังใจมันบ้างอ่ะ”

“ไม่ว่าง” คำเดียวสั้นๆ ต่างจากในใจที่เป็นห่วงหมอนั่นอย่างบอกไม่ถูก ถึงเรื่องปัญหางานเช่นนี้จะเกิดขึ้นบ่อยแต่มันก็รู้สึกเป็นห่วงกังวลเกี่ยวกับความรู้สึกของหมอนั่นอยู่ดี…ก็เขาเป็นเพื่อนรักเพื่อนสนิทนี่นา

“อืม รู้มั้ยว่ามันชอบเธอ?”

“มันอยากกินฉันมากกว่า”

“…ก็เหมือนๆ กันนั่นแหละ โรมันชอบคนยากนะแต่ถ้าได้ชอบแล้วมันไม่ปล่อยไปหรอก”

“มีอาชีพเสริมเป็นพ่อสื่อเหรอ?”

“เธอก็นะ ฮ่าๆ ฉันว่างไม่มีไรทำไปหาไอ้โรมันก็เลยไล่ให้ฉันเอาความคิดถึงมาบอกเธอนี่แหละ แถมมันยังบอกมาว่าคืนนี้ห้องว่างด้วยนะ ถ้าเธออยากไปนอนด้วยก็ไปได้” ยอร์ชบอกด้วยน้ำเสียงติดตลก ถึงตัวเขาจะไม่ค่อยสนิทกับบลูเบลล์แต่เพื่อหนนุ่มของเขาก็มักจะเอาเรื่องของเจ้าตัวเล็กนี่ไปโม้ในกลุ่มเพื่อนเสียทุกครั้ง

‘กูกับเบลล์น่ะโตมาด้วยกันสำหรับกูแล้วนะมันเป็นผู้หญิงที่ทั้งสวยน่ารักแถมยังทำงานเก่งอีกแต่กูบอกไว้เลยนะว่าพวกมึงห้ามจีบคนนี้ของกู’ พอพูดถึงบลูเบลล์ทีไรประโยคนี้ก็มักจะถูกพูดออกมาซะทุกครั้งโดยเฉพาะกับประโยคสุดท้ายน่ะจนเพื่อนๆ ทุกคนต่างก็รับรู้แล้วว่าผู้หญิงที่ชื่อบลูเบลล์ เบญญาภา อายุ25ปี นี่ห้ามแตะต้อง

“ไม่ไปหรอก”

“อย่าให้รู้ว่าแอบไปก็แล้วกัน ไงฉันไปก่อนแค่แวะมาบอกตามคำสั่งของมันน่ะ” ยอร์ชว่าพลางหยัดกายลุกขึ้นยืน พอบลูเบลล์พยักหน้ารับเขาก็เดินออกไป ส่วนหญิงสาวตัวเล็กก็ได้แต่ยืนอยู่แบบนั้นจนในร้านมีลูกค้าเขามาสั่งดอกไม้จำนวนเยอะเธอจึงต้องเดินออกไปช่วยพนักงานจัดช่อดอกไม้

ทางด้านโรมันหลังจากเคลียร์เรื่องน้ำหอมที่ไม่ได้ถูกนำออกมาวางจำหน่ายแล้วเขาก็ขับรถตรงไปที่คอนโดด้วยความเหนื่อยล้า สองวันหลังจากกลับมาจากเที่ยวก็เกิดปัญหาที่บริษัทจนเขาแทบไม่ได้พักพยายามหาหลักฐานนู่นนี่นั่นมาสุดท้ายก็ถูกโกงไปอย่างต่อหน้าต่อตาจนน้ำหอมที่เขาครุ่นคิดส่วนผสมมาเกือบเดือนนั้นถูกคนอื่นได้ไปแบบไม่ต้องลงแรงอะไร

อาจจะเป็นเพราะเหตุการณ์แบบนี้ไม่ค่อยได้เกิดขึ้นกับธุรกิจของเขาดังนั้นจึงหาวิธีรับมือไม่ทัน ทำห้เขาไม่ทันระวังตัวจนมีหนอนบ่อนไส้เขามาทำงานในบริษัทขโมยสูตรส่วนผสมน้ำหอมออกไปให้คู่แข่งจนเกิดเป็นเรื่องราวที่เขาแพ้ย่อยยับเช่นนี้

การจะผลิตน้ำหอมสักกลิ่นมันไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เพราะน้ำหอมมีเป็นร้อยเป็นล้านกลิ่น ดังนั้นทุกกลิ่นในแบรนด์ของเขานั้นมักจะมีความหอมแปลกใหม่ไม่ซ้ำใครและมีเพียงไม่กี่กลิ่นดังนั้นมันจึงทำให้ยอดขายไปได้สูง แต่พอมาถูกขโมยสูตรไปแบบนี้เขาก็รู้สึกหมดแรงขึ้นมาทันที

“เฮ้อออ” โรมันโยนเสื้อสูทใส่ตะกร้าผ้าแล้วเดินไปล้มตัวลงบนที่นอนพร้อมกับหลับตาลง “ยัยนั่นจะทำอะไรอยู่นะ” เมื่อหมดแรงแล้วก็ต้องหากำลังใจ มือหนาจึงหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของตัวเองขึ้นมากดหาเบอร์ของเพื่อนสาวที่ไม่ถึงนาทีปลายสายก็รับ

(ฮัลโหล มีอะไรยุงอยู่)

“อืม งั้นไม่กวนนะ…” น้ำเสียงที่ดูจะตื่นเต้นนั้นไม่ได้ฟังดูเหมือนเจ้าตัวจะยุ่งเหมือนอย่างที่ปากว่าเลยสักนิด ฮึ!

(เดี๋ยวสิ แล้วมีอะไรล่ะ?)

“คิดถึง เหนื่อยอ่ะ…ทำไรอยู่มาหาหน่อย”

(ไม่ว่าง ทำงาน…)

“อืม…”

(…แล้วอยู่ไหน?)

“คอนโด มาหาหน่อยดิ อยากกอด อยากหอม อยากได้กำลังใจ” น้ำเสียงที่ออดอ้อนของเขานั้นทำให้อีกฝ่ายถึงกับใจเต้นแรงกว่าเดิม

(….)

“เบลล์ครับ มาหาได้มั้ย…หรือให้ไปรับ หรือว่ามาไม่ได้”

(…เย็นๆ ได้มั้ยเดี๋ยวไปที่ร้านเครื่องเขียนก่อนวันนี้มีของมาลงใหม่)

“ได้ครับ มาเองหรือให้ไปรับ” จากน้ำเสียงที่เศร้าสร้อยก่อนหน้านี้ก็สดใสขึ้นมาทันทีเมื่ออีกฝ่ายยอมที่จะมาหา

(เดี๋ยวขับรถไปเอง แล้วกินไรยัง)

“ยังเลย เพิ่งกลับมาจากบริษัท”

(จะกินอะไรพิมพ์มาในแชทเดี๋ยวซื้อไปให้ ไงขับรถก่อนนะ)

“ครับ มาด้วยนะ”

(อืม..” แล้วปลายสายก็วางไป ส่วนคนที่นอนอยู่บนที่นอนก็เกลือกกลิ้งไปมาด้วยความอารมณ์ดี แค่ได้ยินเสียงหวานๆ ของเพื่อนรักมันก็ทำให้คนอย่างเขามีรอยยิ้มได้บ้างและหากได้เธอมานอนกอดคงมีกำลังใจในการทำงานอีกเยอะแน่นอนและหากได้มากกว่านอนกอดเขาคงจะมีกำลังใจในการทำงานอย่างล้นเหลือ ฮึ!