INICIAR SESIÓNCompartir
บทที่8
Fecha de publicación:
2026-08-27 09:59:44บรรยากาศแก๊งเพื่อนวิศวะในวันรุ่งขึ้นดูวุ่นวายและครึกครื้นตามปกติ โต๊ะม้าหินอ่อนใต้คณะอัดแน่นไปด้วยเสียงหัวเราะและการคุยโม้เรื่องโปรเจกต์ โจ้ น็อต กรณ์ พี และเต้ยต่างพากันนั่งซดกาแฟดำแก้แฮงก์ ท่ามกลางความจอแจ
แล้วคนที่หายไปจากงานสังสรรค์กลางคันก็เดินเหมือนซากศพเข้ามา กึก.. เสียงวางกระป๋องเครื่องดื่มลงบนโต๊ะหินอ่อนดังขึ้น พายุ กับ ใบลาน นั่งกันคนละฝั่งของโต๊ะ ในมือคนผมยาวถือยาดมจ่อจมูกดวงตาปรือคล้ำคล้ายยังไม่ตื่นดี ส่วนใบลานมือซ้ายถือกาแฟมือขวาซดเครื่องดื่มชูกำลัง สีหน้าอึดโรยแต่ยังคงกวนประสาทและดูสดชื่นผิดกับสภาพศพเดินได้ของเพื่อนสนิทอย่างสิ้นเชิง ซู๊ดดด... ใบลานยกกาแฟซดเสียงดังจนเพื่อนทัก "เมื่อคืนหนักเหรอวะไอ้ใบ" กรณ์หันไปถามพลางขยี้ตาแก้แฮงก์ "เออ หนักสุดยอด" ใบลานตอบหน้าตาย สายตาเจ้าเล่ห์แอบชายตามองคนผมยาวที่นั่งเงียบอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างสื่อความหมาย "กับใคร? ตอนไหนวะ?" น็อตเอ่ยแซวตามประสาคนปากเสีย "เสือก" ใบลานสวนกลับสั้น ๆ เรียกเสียงหัวเราะครื้นเครงจากเพื่อนในกลุ่ม "ไอ้ยุ... แล้วมึงล่ะ" โจ้หันไปถามพายุที่กำลังนั่งหน้าซีด "กูทำงาน" พายุตอบเสียงอู้อี้ในลำคอ "เมาขนาดนั้นอะนะ" พีขมวดคิ้วสงสัย "อ... เออ" พายุตอบสั้น ๆ พายุก้มหน้าก้มตาไถโทรศัพท์มือถือในมือ ปลายนิ้วปัดหน้าจอไปมาอย่างไร้จุดหมาย พยายามทำตัวให้ปกติที่สุด เพียงแต่หูคอยเงี่ยหูฟังเสียงรอบตัว ว่าคนตรงข้ามจะหลุดปากมากอะไรออกมา ทุกครั้งที่หางตาเหลือไปเห็นใบลานคุยเล่นกับเพื่อนในแก๊งตามปกติ ภาพรอยยิ้มกวน ๆ นั้นทำให้นึกย้อนไปถึงความใหญ่โตและความดิบเถื่อนที่กระแทกกระทั้นเมื่อคืน คนบ้าพลังนั่นไม่รู้จักคำว่าพอง่ายๆ ทั้งที่ไม่เคยรู้มามาก่อนว่าคบผู้ชายแต่กลับช่ำชองเสียจนร่างกายวูบวาบตลอดเวลา พายุขยับตัวเปลี่ยนท่านั่งถือกระป๋องกาแฟค้างไว้ สายตาเหม่อมองไปทางสนามฟุตบอลแต่ในหัวกลับมีแต่ภาพสัมผัสเมื่อคืนวนเวียนฉายซ้ำไม่ยอมหยุด "พายุไม่สบายปะวะ" เสียงเอ่ยทักขึ้นของเต้ยกำลังจะยื่นมือมาแตะหน้าผากพายุ แต่จู่ ๆ ใบลานที่นั่งมองอยู่ก็เอ่ยขัดขึ้นเสียงดัง "ไอ้เต้ย!" "ห๊า... เหี้ยใบตกใจหมด เรียกเสียงดังทำไม" เต้ยชักมือกลับหันไปมองหน้าหัวเกรียนทำหน้าเหวอ "งานอาจารย์นโรดมเสร็จหรือยัง" ใบลานเปลี่ยนเรื่องหน้าตาเฉย "เสร็จแล้ว" "ขอลอกหน่อยดิ" "ในกระเป๋าไง ห่านี่ตกใจหมด" เต้ยตอบกลับห้วน ๆ ก่อนที่เสียงแซวจากเพื่อนคนอื่นจะดังแทรกขึ้นมาอีกครั้ง "พายุ เย็นนี้ไปกินหมูกะทะหน้ามอกันมั้ย มึงซีดๆ นะเป็นไรเนี่ยหน้าซีดตั้งกะเช้า" "กูไม่ได้เป็นอะไร แค่นอนน้อย" พายุตอบปัดด้วยความง่วงและเพลียใบหน้าอิดโรยยังคงหล่อเหลาตอบกลับหน้านิ่งคนที่ลอบมองอยู่ตลอดจึงเอ่ยขึ้นใบแซวด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "ไปยุ่งกะมันตอนตกมันระวังมันแดกหัว" ใบลานที่นั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้ามอนตัวพิงพนักเก้าอี้ ยื่นมือหยิบของบนม้าหิน แต่สายตาคมกริบกลับจับจ้องไปที่เรือนผมสีเงินยาวสลวยของพายุที่ปล่อยทิ้งตัวลงมาเคลียแผ่นหลัง อาศัยจังหวะที่เพื่อน ๆ กำลังเถียงกันเรื่องโปรเจกต์ยื่นหน้าเข้าใกล้แอบสูดดมกลิ่นหอมจางๆ กลิ่นเดิมที่คุ้นเคยแต่วันนี้กลิ่นนั้นกลับชัดเจนขึ้นก่อกวนอารมณ์ตลอดเวลา ฟื้ดดด ปลายจมูกโด่งสูดหายใจลึกเข้าปอดอย่างถือวิสาสะ มือหนายังแอบเอื้อมปลายนิ้วไปสัมผัสเส้นผมนั้นเบา ๆ อย่างหยอกเอิน โดยที่คนถูกแกล้งยังง่วงงุนไม่ทันรู้ตัว ฟึ่ง~ พายุสะดุ้งเฮือกเล็กน้อย ขนลุกชันไปทั่วต้นคอเมื่อรู้สึกถึงสัมผัสวาบหวิวที่ไล้ผ่านเส้นผม เจ้าตัวรีบหันขวับกลับมามอง แต่ใบลานก็ชักมือกลับแล้วทำหน้าตายไม่รู้ไม่ชี้คุยกับเต้ยต่อหน้าตาเฉย ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง พายุที่พยายามทำเป็นนิ่งเฉยดันเอื้อมมือจะหยิบขนมปังกรอบในห่อที่วางอยู่ใกล้ ๆ มือของใบลาน นิ้วคนทั้งคู่ป็บังเอิญเฉียดโดนมือใหญ่ของใบลานเข้าอย่างจัง แปล่บบบ! "อ่ะ!!" ทั้งคู่สะดุ้งสุดตัวราวกับโดนกระแสไฟฟ้าแรงสูงวิ่งพล่านเข้าสู่ร่างพร้อมกัน ใบลานตาถลนขนลุกซู่ไปทั้งตัว ส่วนพายุชะงักค้างกลางอากาศ รีบดึงมือกลับพรวดพราดแล้วกระแอมไอออกมาเบา ๆ เพื่อกลบเกลื่อนอาการประหลาดที่เกิดขึ้น แค่กๆๆๆ "พายุเป็นอะไร ป่วยปะเนี่ย" เต้ยหันมาสนใจเพื่อนอีกครั้ง "ไม่..ไม่เป็นอะไร" ใบลานเผลอช้อนตาขึ้นสบกับใบลานโดยไม่ได้ตั้งใจ แค่เพียงเสี้ยววินาทีที่สายตาประสานกัน ภาพเมื่อคืนก็ไหลย้อนกลับมาอัตโนมัต ความรู้สึกแนบแน่นที่บอกว่าไม่เป็นไรแค่ขำๆ กลับจดจำได้ทุกสัมผัสแม้แต่เสียงลมหายใจข้างหูจนหน้าร้อนผ่าว ไล่ลามไปถึงใบหูแดงแจ๋ทั้งสองข้าง "เป็นเหี้ยอะไรกันวะมึงสองคน หน้าแดงแจ๋กันทั้งคู่เลย... ป่วยเหรอวะเนี่ย" โจ้หรี่ถามด้วยความสงสัย พลางสลับมองหน้าพายุกับใบลานที่นั่งตัวตรงทำตัวไม่ถูก "เปล่า... กูแค่มึนหัวค้างจากเมื่อคืนเฉย ๆ" พายุรีบตัดบท เสียงแหบแห้งพยายามเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อหลบสายตาของเพื่อนในกลุ่ม ใบลานกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ พยายามสูดหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อดึงสติตัวเองกลับมา แต่มันยากเหลือเกินที่จะทำตัวให้เหมือนเดิม ความรู้สึกประหลาดวิ่งพล่านอยู่ในอก เริ่มวูบวาบขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่เมื่อนึกถึงสัมผัสของเพื่อนสนิท ความรู้สึกสปาร์คกันทุกครั้งที่เฉียดใกล้ ความไวไฟช็อตความรู้สึกของทั้งคู่ให้ดึงดูดเข้าหากันราวกับมีแรงแม่เหล็กที่ต้านทานไม่ไหว เหมือนจะทรมาน.. แต่ตื่นเต้นจนเลือดสูบฉีดรุนแรง ครืดดดดดด เสียงเครื่องเจียรโลหะและเสียงเครื่องมือกลขนาดใหญ่ภายในช็อปวิศวะช่วงบ่ายสองดังระงมสนั่นหวั่นไหว พายุกำลังยืนก้มตัวโก่งโค้งอยู่หน้าชั้นวางอะไหล่เหล็ก แขนสองข้างค้ำยันอยู่กับขอบโต๊ะเหล็กเย็นเฉียบเพื่อก้มหาข้อต่อท่อลมตามที่เพื่อนในกลุ่มวานให้หา เสื้อช็อปสีเลือดหมูและเสื้อยืดเนื้อบางด้านในรั้งตึงแนบไปกับแผ่นหลัง สะโพกสอบโก่งโค้งรับสรีระสมส่วนภายใต้กางเกงขายาวถูกยกสูงขึ้นอย่างโดดเด่นและล่อแหลมจากท่านั้น เจ้าตัวไม่รู้เลยว่ามันกำลังเชื้อเชิญสายตาหื่นกระหายของใครบางคนให้พุ่งเข้ามาหาอย่างห้ามไม่อยู่ ใบลานที่อยู่ด้านหลังกวาดสายตามองแผ่นหลังกว้างกับสะโพกแอ่นน้อยๆ ท่าทางปกติธรรมดาเมื่อยืนท่านั้นแต่มันมองให้ธรรมดาไม่เหมือนเดิมได้เลยเมื่อคนคนนั้นคือพายุ แววตาลุกโชนไปด้วยอารมณ์พุ่งพล่านขึ้นมาแก่นกายที่ซ่อนอยู่ใต้กางเกงยีนส์กลับพองขยายคับแน่นจนปวดหนึบ ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดอีกคนในชั่วพริบตา อาศัยจังหวะที่ทุกคนกำลังงละมุนงานอยู่กลางห้องและแผ่นหลังกว้างของตัวเองยืนบังสายตาคนอื่นไว้อย่างมิดชิดสมบูรณ์ ปึ้ก~ "อ่อยกู?" ..
Último capítulo
ลับหลังวิศวะ บทที่22
แสงไฟสีส้มสลัวจากหลอดนีออนภายในอู่ซ่อมรถขนาดใหญ่ทอดยาวกระทบกับพื้นปูนซีเมนต์เปื้อนคราบน้ำมันเครื่อง กลิ่นอายเฉพาะตัวของสนิมเหล็ก น้ำมันหล่อลื่น และยางรถยนต์ลอยอบอวลปะปนกับกลิ่นลมหนาวในยามค่ำคืน เป็นกลิ่นแห่งหยาดเหงื่อและความเหน็ดเหนื่อยที่พวกเขาสร้างมันขึ้นมาด้วยสองมือ หลังจากผ่านพ้นวัยเรียนจบและแยกย้ายกันไปเผชิญโลกกว้าง ในที่สุดพายุและใบลานก็ตัดสินใจทำตามความฝันร่วมกันด้วยการลงขันเปิด "อู่ซ่อมรถ" เป็นของตัวเองตลอดหลายปีที่ผ่านมา ทั้งคู่ใช้ชีวิตอยู่ใต้ชายคาบ้านหลังเดียวกัน กินนอน ทำงาน และตัวติดกันราวกับปาท่องโก๋มาตลอดไม่เคยห่าง จนกลายเป็นภาพจำแสนคุ้นตาของ "แก๊งตองแปด" ไม่ว่าเพื่อนฝูงจะแวะเวียนมาเยี่ยมเยียนกี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ก็จะพบพายุในชุดเลอะคราบน้ำมันกับใบลานที่ยืนยิ้มแป้นอยู่ข้างกายเสมอ ราวกับว่าโลกใบนี้มีแค่พวกเขาสองคนค่ำคืนนี้ บรรยากาศในอู่ถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นวงเหล้าขนาดย่อมหลังเลิกงาน ขวดแก้ว แม่โขง โซดา และน้ำแข็งวางเกลื่อนกลาดอยู่บนโต๊ะไม้ตัวยาว เสียงเพลงเบาๆ คลอเคล้าไปกับเสียงหัวเราะครึกครื้นตามประสาเพื่อนฝูงที่ไม่ได้มารวมตัวกันครบแก๊งแบบนี้มานานนับปี ความทรงจำเก่าๆ สมัย
ลับหลังวิศวะ บทที่21
แม้เวลาจะล่วงเลยผ่านไปจนกระทั่งถึงวันเรียนจบ ภาพของพวกเขาก็ยังคงเหมือนเดิมในสายตาของเพื่อนกลุ่มแปดคนโจ้ยังคงเป็นหัวหน้าแก๊งผู้ซื่อบื้อที่ไม่เคยล่วงรู้ความจริงเลยแม้แต่น้อย ส่วนคนทั้งมหาวิทยาลัยรู้กันหมดแล้ว แค่ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากพูดความจริงออกมาตรงๆ ว่าพายุและใบลานแอบล้ำเส้นคำว่าเพื่อนไปไกลโขแล้วแสงแดดบ่ายสาดส่องสะท้อนผ่านหน้าต่างกระจกใสของคณะวิศวกรรมศาสตร์ ไม่ว่าจะหลบไปซ่อนตัวที่มุมลับตาคนในห้องสมุด หรือหลีกหนีผู้คนไปตามซอกตึก เสียงกระซิบกระซาบและสายตาจากรอบข้างมักจะจับจ้องมาที่พายุและใบลานอยู่เสมอ ข่าวลือหนาหูในหมู่นักศึกษาหญิงและรุ่นน้องปีล่างๆ ต่างลือกันปากต่อปากอย่างสนุกปากว่าสองหนุ่มคู่ซี้คู่นี้แอบแซ่บกันลับหลัง แต่สำหรับ "แก๊งตองแปด" ที่ตัวติดกันหนึบหนับสนิทสนมมาตั้งแต่ปีหนึ่ง ความจริงข้อนี้กลับถูกกั้นเอาไว้ด้วยเกราะกำบังที่หนาเตอะ นั่นคือความ "ซื่อบื้อระดับบรม" ของผองเพื่อนที่ปักใจเชื่อฝังหัวอย่างสนิทใจว่าทั้งคู่เป็น "ชายแท้" ร้อยเปอร์เซ็นต์ไม่มีทางเบี่ยงเบนบรรยากาศเดิมๆ ย้ายมาอยู่ที่โต๊ะม้าหินอ่อนใต้ร่มไม้ใหญ่ตัวเดิม จุดรวมพลประจำแก๊งที่พวกมันชอบมาสิงสถิต พายุและใบลานนั่งเ
ลับหลังวิศวะ บทที่20+
“เอาลิ้นป้ะ” “ไอ้ใบถ้ามึงกวนตีนกูจะไม่ให้เย็ด!” พายุตวัดสายตาขุ่นขวางใส่ด้วยความหงุดหงิดที่ถูกกวนประสาทกลางคัน ทั้งที่ช่วงล่างกำลังปวดหนึบด้วยความเงี่ยนกระสัน “เกรี้ยวกราดมาก อยากได้ก็บอกซี้~” ใบลานแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์ แววตาวาวโรจน์เต็มไปด้วยความหื่นกระหายไม่ปิดบัง ใบลานไม่รอช้า จับร่างของพายุพลิกคว่ำให้กดแนบลงกับพื้นดินชื้นแฉะในท่าคลานเข่าโก้งโค้ง อวดสะโพกกลมกลึงที่ลอยเด่นท้าทายสายตา ท่ามกลางบรรยากาศป่ามืดทึบที่อวลไปด้วยกลิ่นดินและกลิ่นคาวโลกีย์ ใบลานทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าซ้อนอยู่ด้านหลัง ซุกใบหน้าหล่อเหลาเข้าหากลุ่มสะโพกอวบอย่างหิวกระหายราวกับสัตว์ป่า สองมือหนาตะปบลงบนแก้มก้นนิ่ม ออกแรงบีบขยำจนเนื้อปลิ้นเป็นรอยนิ้วมือก่อนจะจับแยกออกกว้าง เผยให้เห็นร่องสวาทสีสดที่กำลังขมิบตอดรับลมหนาว ใบลานแลบลิ้นร้อนชื้นตวัดเลียลงไปบนรอยจีบอย่างบ้าคลั่งและตะกละตะกลาม “แผล้บบ จ๊วบบบ” ปลายลิ้นหนาตวัดรัวสลับกับแทงทะลวงเข้าออกรูแคบอย่างตะบี้ตะบันจนเกิดเสียงดูดดุนและเสียงน้ำลายเฉอะแฉะดังก้องลั่นป่า พายุสะดุ้งสุดตัวจนแผ่นหลังบางแอ่นโค้ง สะโพกสั่นระริกตอบรับสัมผัสสยิว ครางต่ำในลำคอด้วยความเสียวซ่านรุนแรงจ
ลับหลังวิศวะ บทที่19+
แสงไฟสีส้มสลัวจากกองไฟหน้าเต็นท์สาดประกายวับวาม ท่ามกลางบรรยากาศการตั้งแคมป์กลางป่าเงียบสงบและมืดสนิท แก๊งตองแปดยังคงนั่งล้อมวงดื่มเหล้าหัวเราะร่ากันอย่างเมามัน จนกระทั่งเวลาล่วงเลยเข้าสู่ยามดึกดื่น โจ้และเพื่อนคนอื่นๆ เริ่มคอพับคออ่อนลากกันเข้าเต๊นนอนทีละคนสองคนจนหมดสภาพ “พายุ…” “อือ” “ไปเพื่อนในป่าหน่อย” “ไม่ไป ไปทำไม กูจะนอน!” “กูกลัวงู” “ปัญญาอ่อน!” ใบลานปลุกพายุขึ้นมากลางดึก เดินเลี่ยงออกจากลานกางเต๊นเงียบๆ ลึกเข้าไปในความมืดสลัวของผืนป่าที่ห่างไกลจากสายตาของคนอื่นจนมั่นใจว่าปลอดคน บรรยากาศรอบตัววังเวงและเงียบงัด มีเพียงเสียงลมพัดใบไม้เสียดสีกันกราวกับเสียงกระซิบ และแสงจันทร์สลัวที่ลอดผ่านเรือนยอดไม้ลงมาสาดกระทบแผ่นดินให้เห็นเงาตะคุ่มของต้นไม้ใหญ่ ท่ามกลางความมืดและกลิ่นอายดิบเถื่อนของผืนป่า ความเงียบงันยิ่งขับเน้นเสียงหอบหายใจกระชั้นชิดของคนทั้งคู่ให้ดังชัดเจนขึ้นในความรู้สึก ทันทีที่พ้นรัศมีแสงไฟ แผ่นหลังหนาของพายุถูกดันเข้าแนบชิดติดกับลำต้นไม้ใหญ่เนื้อหยาบที่หยาบกร้านและเย็นเฉียบ ใบลานพุ่งเข้าประชิดตัวในทันที มือหนากำชับเอวสอบของพายุเอาไว้แน่นไม่ให้ขยับหนี ก่
ลับหลังวิศวะ บทที่18
บรรยากาศยามบ่ายที่โต๊ะม้าหินอ่อนใต้ร่มไม้ใหญ่บริเวณคณะวิศวกรรมศาสตร์กลับมาครึกครื้นและเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะอีกครั้ง แต่ออร่ารอบตัวของใบลานและพายุนั้นเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงช่วงเวลาที่ผ่านมา ความตึงเครียด ความหงุดหงิด และการเว้นระยะห่างที่เคยสร้างกำแพงกั้นระหว่างพวกเขาก่อนหน้านี้ ถูกโยนทิ้งลงถังขยะไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความแนบชิดสนิทสนมชนิดที่เรียกว่าแทบจะหลอมรวมร่างเป็นคนเดียวกันหลังจากผ่านพ้นค่ำคืนอันยาวนาน ร่างกายที่โหมกระหน่ำด้วยไฟสวาท และเหตุการณ์ระอุเปลี่ยนสถานะความสัมพันธ์ของทั้งคู่จากเพื่อนที่แอบแซ่บเป็น…แอบแซ่บพิเศษใส่ไข่ที่กลับมาตัวติดกันแจดูแลเอาใจใส่กันอย่างเปิดเผยมากขึ้น สองร่างที่นั่งเบียดกันบนม้าหินตัวเดียวกัน ไหล่กว้างชนกันจนแทบจะสิงร่างกันรอมร่อ ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความคุ้นเคยที่ลึกซึ้งขึ้น ใบลานชอบเอื้อมหยิบกระป๋องน้ำอัดลมมาเปิดแล้วส่งให้พายุก่อนจะเนียนวางมือพาดไว้ที่พนักพิงหลังของพายุ ปลายนิ้วแกร่งบางครั้งก็จงใจแตะลงบนลาดไหล่อย่างถือวิสาสะ ส่วนพายุก็ไม่ได้หลบหลีกเพียงแต่ยื่นของให้รู้ใจโดยไม่ต้องเอ่ยปากขอพฤติกรรมที่กลับมาแนบชิดสนิทสนมกันยิ่งกว่าเดิม ทำให
ลับหลังวิศวะ บทที่17
พายุกระตุกเกร็งสุดขีด ปลดปล่อยน้ำกามสีขาวขุ่นทะลักออกมาเลอะหน้าท้องจนเปรอะเปื้อน ทว่าแก่นกายของใบลานกลับยังคงแข็งแกร่งและพองขยายใหญ่ขึ้นด้วยพิษอารมณ์ดิบเถื่อนใบลานก้มลงประกบจูบดูดดื่มริมฝีปากที่บวมเจ่อของพายุ กลืนกินเสียงครางหวานหู ก่อนจะกระหน่ำซอยสะโพกเข้าออกอย่างบ้าคลั่ง เพื่อช่วยขับพิษร้ายออกจากร่างกายของอีกฝ่ายแสงสลัวจากหลอดไฟหัวเตียงสาดกระทบหยาดเหงื่อที่พราวระยับเต็มแผ่นอกเปลือยเปล่า เสียงหอบหายใจกระเส่าดังประสานเคล้าคลอไปกับเสียงเนื้อกระทบกันหนักหน่วงก้องไปทั่วห้องปิดทึบใบลานโถมกายเข้าหากระหน่ำซอยท่อนควยร้อนระอุเข้าออกโพรงปากบางอย่างดุเดือดสลับกับการกระแทกนิ้วยาวทั้งสามนิ้วเข้าออกรูรักของพายุไม่ยั้ง อารมณ์ดิบเถื่อนและแรงหึงหวงที่สะสมมาตลอดคืนระเบิดออกมาเป็นจังหวะกระแทกกระทั้นที่รัวเร็วและไร้ความปรานีสวบๆๆๆๆพายุดูดกลืนแก่นกายใหญ่โตอย่างหิวกระหาย ช่วงล่างสะท้านสะเทือนแต่ทำได้เพียงนอนแผ่หลา ขาทั้งสองข้างที่ถูกเชือกเส้นหนาตรึงผูกไว้กับเสาเตียงเกร็งกระตุกสุดขีดจนเส้นเอ็นปูดโปน รูรักตอดรัดแน่นระรัวจนกระทั่งทนพิษความเสียวไม่ไหวจ๊วบบบ!"อื๊อออ อ๊าาาา" พายุกระตุกเกร็งเฮือกใหญ่ ปลด
También te puede gustar
เพื่อนพ่อขอจัดหนัก Yaoi
กาสะลอง2.6K vistasเมื่อผมแอ็บเป็นอัลฟ่าแต่ดันถูกสามีผีบ้าจับได้ซะงั้นOmegavers
นารา ร้อยเล่ห์2.6K vistasผมเป็นผู้ชายนะครับ
สตอเบอรี่สีชมพู2.1K vistasคาสโนว่าตัวร้ายพ่ายรักสามีหมอหน้าหวาน
ริตต้า6192.5K vistasล่องเรือกับลุงชาวเล
กาสะลอง823 vistasLaw In Love #นิติติดแกง
เจ้ามูนวูฟล์836 vistasDear Senior the Series รุ่นพี่ที่รัก คู่กัด
ภัทรธิดา / Cosmos11254792 vistasกลิ่นแก้วในสวนพลับ
Chanan192 vistas
