บทที่9

"ไอ้ใบลานมึงเข้ามาใกล้ไป.."มือหยาบกร้านสอดเลาะชายเสื้อช็อปและเสื้อยืดของพายุเข้าไปด้านในสัมผัสผิวเนียนร้อนระอุอย่างถือวิสาสะ

"อ่ะ!"

นิ้วมืออุ่นจัดลูบไล้ขึ้นไปบีบขยำยอดอกไวความรู้สึกจนเสียงประท้วงดังขึ้น แต่เพียงพายุหันมามองว่าเป็นใครกลับถลึงตาโตพูดด่าไม่ออกเช่นที่เคยทำ

ใบลานไม่พูดมากเหมือนทุกทีมีเพียงแววตาเลื่อนลอยเบียดเข้าหาราวกับต้องมนต์สะกด ฝ่ามือคู่นั้นรุกล้ำลวนลามลับหลังผู้คนผ่านเนื้อผ้าและปลายนิ้วขยี้ยอดอกอย่างแนบเนียน

"อ๊ะ! ไอ้... ไอ้ใบลาน!" พายุสะดุ้งสุดตัวจนสันหลังวาบวาบ เผลอร้องอุทานเสียงแหบพร่า จู่ๆ ก็อ่อนแรงลงไปดื้อ ๆ ด้วยความเสียวซ่านที่แล่นแปลบเข้าจู่โจมไม่ทันตั้งตัว

"ชูส์... เสียงดังเดี๋ยวพวกมันก็หันถามหรอกว่าพวกเรา..เล่นอะไรกัน หึหึ" ใบลานก้มตัวลงกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงแหบพร่า

"เห็นหน้ามึงก้มโก่งตูดแบบนี้มันเหมือนท่าที่เอากันเลยว่ะ... น้องชายกูมันแข็งกับตูดแข็งๆของมึงได้ไงวะ...พายุ"

"ไอ้!... ไอ้บ้า โรคจิต เอามือออกไปนะเว้ย!"

พายุหน้าดำหน้าแดงก่ำ กัดริมฝีปากตัวเองแน่นจนหอบสะท้าน มือทั้งสองข้างที่ค้ำโต๊ะอยู่จิกเกร็งลงบนขอบเหล็ก

"มีคนอยู่เต็มห้อง มึงจะมาทำบ้าอะไรแบบนี้ ถ้ามีใครเดินมาเห็น... อื้อ!"

คำขู่ถูกกลืนหายไปในลำคอเมื่อมืออีกข้างของใบลานสอดล่วงล้ำเข้าไปในขอบกางเกงในของพายุอย่างอุกฉกรรจ์ แล้วกอบกุมแก่นกายที่ตื่นตัวผงาดขึ้นสู้มือ ในความมืดใต้ชายเสื้อช็อปอย่างหื่นกระหาย

"ใครจะเห็นวะตู้เก็บของ โต๊ะ ตัวมึง... ตัวกูบังมิดขนาดนี้ ตื่นเต้นดีชิบหาย"

ใบลานกระซิบกระเส่าชิดต้นคอขาวเนียน ลมหายใจร้้อนผ่าวเป่ารดผิวจนพายุขนลุกชัน

"รู้สึกไหมว่าเราสปาร์คกันทั้งวัน ความรู้สึกเหี้ยๆ นี้มันเกิดหลังจากเราเอากัน หัวใจกูจะวายอยู่แล้วมันเต้นแรงไม่หยุด แค่แตะตัวมึงกูก็แทบคลั่งแต่ตอนได้จับจริงๆ กูกลับเคลิ้มเหมือนคนพี้กัญชา อาการใจเต้นโครมๆ มันหายไปมีแต่..ล่องลอย...สบายตัวแล้วมึงอ่ะพายุ..เป็นเหมือนกูมั้ย"

"อ่ะ..แฮ่กกก อย่าลูบมัน"

"มึงรู้สึกจนหัวนมตั้งเลยนี่"

"ไอ้..ใบ อย่า.."

ตึกๆๆ

กึก...

เสียงฝีเท้าของเพื่อนในกลุ่มคนหนึ่งเดินขยับเข้ามาใกล้ทางชั้นวางอะไหล่พร้อมกับเสียงเอ่ยทัก

"ไอ้ยุ ได้ยาง~"

หัวใจของพายุหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ความตื่นเต้นระคนหวาดเสียวพุ่งทะยานจนสมองขาวโพลน ร่างกายแข็งทื่อ ขยับหนีก็ไม่ได้เพราะถูกใบลานยืนทาบทับล็อกตัวไว้แน่น แถมมือหนายังคงรัวชักแก่นกายและบีบนมเขาแรงขึ้น

"อื้อ... แฮก..."

พายุต้องกัดริมฝีปากตัวเองจนห่อเลือด กลั้นเสียงครางกระเส่าที่จวนเจียนจะหลุดปากออกมา ดวงตาเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตาแห่งความเสียวปนความกลัวสุดขีด ขณะที่ใบลานแกล้งกดนิ้วลงบนส่วนหัวปริ่มน้ำใส ๆ หนักมือยิ่งขึ้น

"เออ..กะ กำลังหาอยู่!"

พายุเอ่ยปากตอบเพื่อนคนนั้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบปรกติธรรมดาไร้พิรุธแม้แต่น้อย มือข้างหนึ่งของใบลานยังคงกอดเอวและบีบเคล้นสะโพกพายุไว้แน่น ขณะที่มืออีกข้างในร่มผ้ายังคงรูดปรื๊ด ๆ เร่งจังหวะ

เมื่อเสียงฝีเท้าของเพื่อนคนนั้นเดินเลี่ยงออกไปไกลแล้ว พายุก็็ทรุดฮวบลงบนโต๊ะด้วยความโล่งอกฃ

"ไอ้... ไอ้เหี้ยลาน... มึงมันโรคจิตชิบหาย!" พายุหอบหายใจแฮก หน้าแดงแจ๋ลามไปถึงใบหู ร่างกายสั่นระริกจนควบคุมตัวเองไม่อยู่

"มึงชอบให้กูสัมผัสนี่ ตื่นตัวไปหมด ทั้งที่ปกติเย็นชาจะตายห่า แต่มึง..ชอบให้ดูทำอะไรต่อมิอะไรกับร่างกายขนาดนี้...มึงมัน..ลามกไอ้พายุ"

"ไอ้เหี้ยใบ!!"

"กูมันนิสัยไม่ดีมึงก็รู้ ตอนนี้ก็ด้วยกูนิสัยไม่ดีสุดๆ อยากแดกมึง...เป็นเหี้ยอะไรไม่รู้อยากเอามึงตลอดเวลาเลย" ใบลานกระซิบกระเส่าเสียงต่ำหยาบโลน

"สัส!"

ความเสียวพุ่งทะยานทะลุจุดเดือดจนพายุเผลอแอ่นสะโพกรับสัมผัสจากฝ่ามืออุ่นร้อนนั้นอย่างลืมตัว

คำพูดลามกคุกคามถูกกระซิบข้าวงใบหู และการจู่โจมอย่างหนักหน่วงช่วงล่างถูกรูดรั้งแก่นกายรัวเร็วจนแทบไหม้

เสียงเพื่อนที่ดังอยู่ใกลๆทำให้ใจระทึกพายุทานทนรับความเสียวซ่านนี้ไม่ไหวอีกต่อไป ร่างกายที่ถูกปลุกเร้าจนร่างกายร้อนวูบวาบแทบบ้า

ฟุ่บๆๆ

"อะ ไอ้ใบ..เร็วๆ "

"อือออ กูก็แข็ง อยากเย็ดมึง.."

ฟึ่บบ!

พายุปล่อยให้น้ำรักข้นคลั่กพุ่งทะลักเลอะฝ่ามือหนาของใบลานจนชุ่มโชก ร่างโปร่งหอบสะท้าน แขนขาอ่อนปวกเปียกไร้เรี่ยวแรงจนต้องทิ้งน้ำหนักทั้งหมดซบหน้าผากแนบลงกับโต๊ะเหล็กเย็นเฉียบเพื่อพยุงตัวไม่ให้ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ลมหายใจหอบกระชั้นถี่รัว เหงื่อกาฬไหลย้อยเต็มกรอบหน้าคมคายที่แดงก่ำไปด้วยความอายปนความฟินสุดขีด

ใบลานชักมือเปียกชุ่มหยาดน้ำกามของพายุออกมาอย่างช้า ๆ สายตาคมกริบมองคราบเหนียวหนืดบนฝ่ามือตัวเองด้วยความพึงพอใจ กลืนน้ำลายลงคออย่างกระหายหิว มุมปากหยักยิ้มร้ายคล้ายผู้ชนะ

ก่อนที่พายุจะทันได้ตั้งตัวหรือแม้แต่มีแรงขยับหนี ใบลานกลับยกมือข้างที่เปรอะเปื้อนคราบน้ำรักนั้นขึ้นมาต่อหน้าต่อตา แล้วแลบลิ้นเลียคราบน้ำกามสีใสบนฝ่ามือตัวเองอย่างหน้าตาเฉยและหิวกระหาย เสียงชlบแฉะชวนขนลุกดังขึ้นท่ามกลางเสียงเครื่องจักร

"ไอ้... ไอ้ใบ! มึงทำบ้าอะไรวะ!"

พายุเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด หน้าแดงก่ำลามไปถึงใบหูและลำคอด้วยความอายจนแทบระเบิด มือสั่นเทาด้วยความโกรธปนความเสียวที่ตีรวนขึ้นมาซ้ำสอง

เพี้ยะ!

ด้วยความที่สติหลุดกระเจิงและอายจนทนไม่ไหว พายุฟาดมือลงไปบนไหล่หนาของใบลานเต็มแรงจนเกิดเสียงดังสนั่น แต่คนโดนตีกลับไม่ได้สะดุ้งสะเทือนเลยสักนิด แถมยังส่งยิ้มกริ่มระรื่นราวกับถูกใจนักหนา

"เฮ้ย! เสียงอะไรวะ ใครตีกัน?"

เสียงตะโกนของโจ้ดังลั่นมาจากกลางห้อง พร้อมกับฝีเท้าของเพื่อน ๆ ในกลุ่มหลายคนที่เริ่มหันมามองและเดินตรงเข้ามาทางมุมอับหลังชั้นวางอะไหล่

พายุดลนลานจนทำอะไรไม่ถูก รีบจัดเสื้อผ้าหน้าผมให้เข้าที่อย่างลนลาน แล้วเดินจ้ำอ้าวหนีออกไปทางอื่นทันทีด้วยใบหน้าที่แดงแจ๋

พอโจ้และเพื่อนคนอื่น ๆ เดินเลี่ยงมาถึงมุมอับนั้น ก็พบเพียงความว่างเปล่าและใบลานที่ยืนพิงชั้นวางเหล็ก ทำหน้าตานิ่งเฉยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แถมยังชูมือข้างที่เพิ่งเลียสะอาดเกลี้ยงเกลาขึ้นมาเกาหัวแกรก ๆ

"เมื่อกี้พวกมึงตีกันเหรอวะไอ้ใบ?" โจ้ขมวดคิ้วถามด้วยความสงสัย

"ใครตี? กูเหรอ กูไม่ได้ตีแต่ไอ้ยุมันฟาดกูหงุดหงิดอะไรก็ไม่รู้ เหมือนหมาแม่ลูกอ่อนหึหึ"

ปึ้กก!

"อารมณ์ไม่ดีเกรี้ยวกราดใส่ตลอด.. สงสัยเมนจะมา" ใบลานตอบหน้ากวน พลางปรายตามองตามแผ่นหลังของพายุที่เดินกระแทกไหล่ออกไปพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก

"อะไรของพวกมึงเนี่ย?"

โจ้ยืนเกาหัวแกร่กๆ สีหน้าไม่ปรากฎความเฉลียวฉลาดใดๆ

..

.