บทที่ 2

พอวางสายปุ๊บ ผมก็ได้รับรูปถ่ายที่จ้าวข่ายรูมเมตของผมส่งมาทางไลน์

ในรูปนั้น จี้โหรวในชุดราตรีสีขาวกำลังอิงแอบอย่างมีความสุขอยู่ในอ้อมกอดของชายแปลกหน้าผู้สวมชุดสูท

ตามมาติด ๆ ด้วยข้อความเสียงจากจ้าวข่ายว่า

“หลินโจว เห็นยังวะ? แบบนี้แหละถึงจะเรียกว่ารักแท้”

“ปกตินายชอบวางมาดทำตัวเป็นคนเก่ง ทำเหมือนไม่มีใครสู้ตัวเองได้ จี้โหรวเขาทนมานานแล้วโว้ย”

“ฉู่เสวียนอ่อนโยนจะตาย ไม่เคยกดดันอะไรเธอเลย ส่วนนายล่ะ นอกจากคอยบงการชีวิตเธอแล้ว นายเคยให้อะไรเธอบ้าง?”

“ฉันขอเตือนให้นายรู้จักเจียมตัวหน่อย ไสหัวออกไปจากชีวิตของจี้โหรวซะ”

ผมจ้องมองรูปนั้น รู้สึกเหมือนมีคนเอามีดมากรีดหัวใจ

ชุดราตรีที่จี้โหรวใส่ คือของขวัญรับปริญญาที่ผมเจียดเงินทุนการศึกษาที่เก็บหอมรอมริบมาทั้งปีเพื่อซื้อให้เธอ

แต่ตอนนี้ เธอกลับสวมชุดที่ผมให้ ไปหมั้นกับผู้ชายอีกคน

ผมเจ็บแค้นจนต้องลากกระเป๋าเดินทางออกจากสนามบิน แล้วเรียกแกร็บตรงดิ่งไปโรงแรมทันที

วินาทีที่ผมปรากฏตัว หัวหน้าห้องก็เสนอหน้าลุกขึ้นเป็นคนแรก มายืนขวางอยู่หน้าโต๊ะวีไอพี

“หลินโจว นี่นายกะจะมาพังงานจริง ๆ เหรอวะ?”

“เห็นแก่ที่พวกเราเป็นเพื่อนร่วมชั้นกันมา นายอยากให้มันแตกหักกันไปข้างเลยหรือไง?”

“ฉู่เสวียนกับจี้โหรวเขาเหมาะสมกันมากกว่านายอยู่แล้ว กว่าพวกเขาจะเดินมาถึงจุดนี้ได้มันไม่ง่าย นายช่วยใจกว้างหน่อยไม่ได้ไงวะ?”

ผมไม่สนใจคำพูดของหมอนั่น แต่กลับจ้องจี้โหรวซึ่งอยู่ที่โต๊ะหลักเขม็ง

เธอเดินเข้ามาหาผม แล้วถอนหายใจด้วยท่าทีเหนื่อยหน่าย

“อาโจว เมื่อกี้ฉันก็อธิบายให้ฟังในโทรศัพท์ชัดเจนแล้วนะ”

“นี่มันก็แค่พิธีบังหน้า เพื่อปลอบโยนความรู้สึกของฉู่เสวียนเขาแค่นั้น”

“นายจะต้องมาโวยวายตอนนี้ เพื่อหักหน้าทุกคนให้ได้ใช่ไหม?”

เธอยื่นมือมาหมายจะดึงตัวผม แต่ผมก็เบี่ยงตัวหลบ

“จี้โหรว เธอนี่มันน่าขยะแขยงจริง ๆ”

จังหวะนั้น ฉู่เสวียนผู้อยู่ในชุดสูทก็เดินเข้ามา

หมอนั่นมีใบหน้าหล่อเหลาดูไร้เดียงสา ท่าทางเหมือนพวกแมงดาเกาะผู้หญิงกินชัด ๆ

“พี่หลิน พี่อย่าโทษจี้โหรวเลยครับ ทั้งหมดมันเป็นความผิดของผมเอง”

“ผมมันโลภมากเอง ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าคนที่เธอรักในตอนนี้ก็คือพี่ แต่ก็ยังดึงดันอยากจัดพิธีหมั้นให้ได้”

“พี่จะด่าจะว่ายังไงก็มาลงที่ผมเถอะ แต่อย่าทำให้เธอต้องลำบากใจเลยนะครับ”

ขณะพูด ก็ทำท่าจะคุกเข่าลงตรงหน้าผมให้ได้

จี้โหรวรีบคว้าตัวเขาไว้ แล้วดึงไปด้านหลังอย่างปกป้อง

“ฉู่เสวียน ร่างกายคุณยิ่งไม่ค่อยดีอยู่ อย่าทำอะไรส่งเดชสิ”

พูดจบ เธอก็หันขวับมามองผม แววตาเต็มไปด้วยการตำหนิ

“หลินโจว ตกลงนายต้องการอะไรกันแน่?”

“ฉันอธิบายไปแล้ว และก็ขอโทษไปแล้วด้วย ฉู่เสวียนอุตส่าห์ยอมถอยให้ถึงขนาดนี้ นายจะบีบคั้นเราไปถึงไหนฮะ?”

เมื่อผมมองดูสภาพคู่รักแสนอาภัพของพวกเขา แล้วก็ให้รู้สึกตลกสิ้นดี

“คนหนึ่งหลอกฉันมาสามปี ส่วนอีกคนทั้งที่รู้ว่าผู้หญิงเขามีแฟนอยู่แล้วก็ยังหน้าด้านตามตอแยไม่เลิก”

“พวกเธอเข้าใจคำว่ายอมถอยผิดไปหรือเปล่า?”

เมื่อผมพูดจบ รูมเมตประจำเตียงชั้นบนของผมก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป

“หลินโจว นายอย่ามาทำตัวไม่รู้ดีชั่วให้มันมากนัก”

“ฉู่เสวียนต้องทำงานหนักที่ไซต์งานก่อสร้าง ยอมหลังพังเพื่อส่งจี้โหรวเรียนมหาลัย แล้วนายล่ะเคยเสียสละอะไรให้เธอบ้าง?”

“นายมันก็แค่อาศัยว่าเคยมีความผูกพันกับจี้โหรวนิดหน่อย คอยกดดันเธอทุกวัน จนเธอไม่กล้าทิ้งนายต่างหาก!”

มีผู้ชายอีกคนพูดผสมโรงขึ้นมาว่า

“ถูกต้อง! จี้โหรวเป็นผู้หญิงที่ดี นายอย่าหวังมาทำลายชีวิตเธอซะให้ยาก!”

ผมกวาดสายตามองเจ้าของใบหน้าที่คุ้นเคยเหล่านี้ทีละคน

ตลอดสี่ปีในมหาวิทยาลัย มีทั้งที่ผมช่วยติวหนังสือให้ ช่วยแก้เรซูเม่ให้ แถมยังเคยให้ยืมเงินยามฉุกเฉินด้วยซ้ำ

แต่วันนี้ พวกเขากลับพากันไปยืนอยู่บนจุดสูงสุดทางศีลธรรม แล้วเหยียบย่ำผมให้จมดิน

“ดี ดีมาก”

ผมมองไปที่จี้โหรวด้วยแววตาเรียบเฉย

“ในเมื่อพวกเธอเป็นรักแท้ของกันและกัน งั้นฉันก็จะช่วยส่งเสริมให้”

ผมหยิบพวงกุญแจออกมาจากกระเป๋า

นั่นคือกุญแจบ้านเช่าที่เราอยู่ด้วยกันใกล้มหาวิทยาลัย

ค่าเช่าผมเป็นคนจ่าย ค่ามัดจำผมเป็นคนออก

ผมโยนกุญแจทิ้งลงตรงเท้าเธอ

“ภายในวันพรุ่งนี้ เก็บข้าวของทุกอย่างของเธอออกไปให้หมด”

“ถ้าเกินเวลาแล้วยังไม่ย้ายออก ฉันจะกวาดลงถังขยะให้เกลี้ยง”

สีหน้าของจี้โหรวเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่ก็กลับมาเยือกเย็นได้อย่างรวดเร็ว

“อาโจว ตอนนี้นายกำลังโกรธ ฉันจะไม่ถือสาแล้วกัน”

“รอให้อีกสองสามวันนายอารมณ์เย็นลงกว่านี้ ฉันค่อยไปหาดีกว่า”

ผมไม่ตอบอะไร ได้แต่หันหลังเดินออกจากโรงแรมไป

เพิ่งก้าวพ้นประตูใหญ่ ผมก็ได้ยินเสียงโห่ร้องยินดีดังตามหลังมา

“ในที่สุดก็ไล่ไอ้โรคจิตจอมบงการไปให้พ้นหน้าได้สักที!”

“มา งานเลี้ยงต้องดำเนินต่อไปโว้ยพวกเรา!”

“จูบเลย จูบเลย...”