บทที่ 4

ผมบล็อกเบอร์ของฉู่เสวียน จากนั้นก็วิ่งวุ่นไปทั่วทั้งเมือง ยอมลดศักดิ์ศรีบากหน้าไปขอยืมเงินจากเพื่อนฝูง

กระทั่งตกเย็น ในที่สุดผมก็รวบรวมเงินได้ครบหนึ่งแสนห้าหมื่น

ค่าผ่าตัดของคุณย่าถือว่ามีหวังแล้ว

แต่วินาทีที่ผมก้าวเท้าขึ้นรถไฟความเร็วสูงกลับบ้านเกิด ป้าจางซึ่งเป็นเพื่อนบ้านก็โทรศัพท์เข้ามาพอดี

"อาโจว รีบกลับมาเถอะลูก คุณย่าเธอเกิดเรื่องแล้ว!"

"เมื่อตอนบ่าย อยู่ดี ๆ ก็มีผู้ชายคนหนึ่งโทรมาหาคุณย่าเธอ บอกว่าเขาหมั้นหมายกับจี้โหรวแล้ว"

"เขาบอกว่าเธอถูกทิ้งแต่ยังตามตอแยไม่เลิก เลยจะให้คุณย่าช่วยเตือนสติเธอว่าอย่าทำตัวขายหน้าไปมากกว่านี้"

"หลังจากนั้นเขาก็ส่งรูปกับคลิปวิดีโอมาในไลน์อีกเยอะแยะ"

"พอคุณย่าเธอเห็นเข้าก็ถึงกับหมดสติไปเลย!"

"ตอนนี้ยังอยู่ในห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลประจำอำเภอ หมอบอกว่าอาการน่าเป็นห่วง!"

ผมหูอื้อสมองขาวโพลน

โทรศัพท์มือถือร่วงจากมือ หล่นกระแทกพื้น

กว่าผมจะไปถึงโรงพยาบาลประจำอำเภอ ไฟหน้าห้องฉุกเฉินก็ดับลงพอดี

หมอมองหน้าผมด้วยแววตาที่มีแต่ความเสียใจ

"คนไข้มีภาวะกล้ามเนื้อหัวใจตายเฉียบพลันเป็นบริเวณกว้าง หมอพยายามอย่างสุดความสามารถแล้วครับ"

ผมยืนตะลึงอยู่ตรงนั้น มองดูร่างของคุณย่าที่ถูกคลุมด้วยผ้าขาวเข็นออกมา

หญิงชราที่เลี้ยงดูผมมาตั้งแต่เล็ก คนที่มักเก็บมันเผาส่วนที่หวานที่สุดไว้ให้ผม คนที่ชอบลูบหัวผมแล้วเรียกว่าหลานรัก จะไม่มีวันฟื้นขึ้นมาอีกแล้ว

ผมคุกเข่าลงหน้าเตียงผู้ป่วย แต่กลับไม่มีน้ำตาไหลสักหยด

ความโศกเศร้าแสนสาหัสทำให้ผมสูญเสียความรู้สึกไปหมดสิ้น

ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไหร่ จี้โหรวก็รีบเดินทางมาหาด้วยสภาพอิดโรย

เมื่อเธอเห็นผ้าขาวบนเตียงผู้ป่วยก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินเข้ามาหาผม แล้วยื่นมือหมายสวมกอด

"อาโจว ฉันขอโทษ ฉันมาสายไป"

"ฉันไม่รู้เลยว่าคุณย่าจะป่วยหนักขนาดนี้ ถ้าฉันรู้ ฉันคงไม่มีวันแตะต้องเงินก้อนนั้นเด็ดขาด"

ผมค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น จ้องมองเธอด้วยดวงตาแดงก่ำ

"ไสหัวไป!"

แต่จี้โหรวกลับสวมกอดผมจากด้านหลัง

"อาโจว ฉันรู้ว่าตอนนี้นายกำลังเสียใจ แต่ฉันไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้"

"คนตายไปแล้วฟื้นกลับมาไม่ได้ นายอย่าทรมานตัวเองอีกเลย เดี๋ยวฉันจะอยู่เป็นเพื่อนคอยช่วยจัดการงานศพคุณย่าเอง"

ทันทีที่เธอพูดจบ สายเรียกเข้าจากฉู่เสวียนก็ดังขึ้น

"โหรวโหรว ผมคิดถึงคุณจังเลย"

"ผมเริ่มเจ็บหัวใจขึ้นมาอีกแล้วสิ คุณจะกลับเมื่อไหร่ครับ?"

จี้โหรวลังเลไปชั่วครู่ ก่อนมองมาทางผมด้วยความลำบากใจ

"อาโจว ยังไงคุณย่าท่านก็เสียแล้ว ถึงฉันอยู่ต่อไปก็คงช่วยอะไรไม่ได้"

"ถ้างั้นฉันขอตัวกลับไปดูอาการฉู่เสวียนก่อนนะ พรุ่งนี้เช้าค่อยมาช่วยนายจัดงานศพ ตกลงไหม?"

ผมจ้องมองเธอ ในใจรู้สึกว่ามันช่างน่าตลกสิ้นดี

คุณย่าของผมตายทั้งคน

แต่เธอกลับจะไปอยู่ดูแลไอ้ผู้ชายที่เป็นคนทำให้คุณย่าผมตายเนี่ยนะ

ผมหลับตาลงด้วยความเคียดแค้น

"จี้โหรว ไปซะเถอะ"

"แล้วจากนี้ไปอย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก"

ส่วนหนี้แค้นที่ฉู่เสวียนติดค้างผมไว้ ไม่ช้าก็เร็วผมต้องไปทวงคืนด้วยตัวเองแน่

แต่จี้โหรวกลับคิดว่าผมแค่พูดประชดไปอย่างนั้นเอง

"งั้นนายก็ดูแลตัวเองดี ๆ นะ มีอะไรก็โทรมาหาฉันได้ตลอด"

พูดจบ เธอก็รีบเดินออกจากโรงพยาบาลไปทันที

สามวันต่อมา ผมจัดการงานศพของคุณย่าเสร็จเรียบร้อย

ผมตัดสินใจขายบ้านที่บ้านเกิดทิ้ง แล้วยกเลิกช่องทางการติดต่อเดิมทั้งหมด

ตอนที่ผมขึ้นรถไฟความเร็วสูงมุ่งหน้าสู่เมืองหนานเฉิง จี้โหรวก็เดินทางมาที่บ้านของผมอีกครั้ง

เธอพินิจมองลานบ้านที่ว่างเปล่า ก่อนคว้าตัวป้าจางมาถามอย่างร้อนรน

"หลินโจวไปไหนแล้วคะ?"

ป้าจางปรายตามองเธอด้วยความเย็นชา

"อาโจวเหรอ ย้ายออกไปแล้วน่ะสิ"

"และก็คงไม่กลับมาที่นี่อีกแล้ว"