ลอบพบ

หลังจากที่รอเจ้าสาวอยู่พักใหญ่ ในที่สุดหลินอวี้เหม่ยก็ปรากฏกายในชุดเจ้าสาวสีแดงงดงามและหรูหรา คลุมศีรษะด้วยผ้าสีแดงตามประเพณี แต่ทว่าแทนที่จะเห็นเจ้าบ่าวที่ควรขี่ม้ามารับเจ้าสาวตามธรรมเนียมแต่กลับไร้เงาทำให้พ่อของเจ้าสาวอดขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจไม่ได้ แม้ว่างานวิวาห์นี้เป็นอดีตฮูหยินที่ล่วงลับได้ตกลงกับมารดาของเจ้าบ่าว แต่ก็ควรให้เกียรติฝ่ายเจ้าสาวบ้าง

“ท่านพ่อรักษาตัวด้วย ลูกไปก่อนนะเจ้าคะ” หลินจื่อชิงถึงกับผงะไปเล็กน้อยเมื่อจู่ๆ ลูกสาวก็สวมกอดตน ทั้งที่นานแล้วที่อีกฝ่ายไม่ได้กอดคนเป็นพ่อเช่นนี้

“อืม...เจ้าก็เช่นกัน จงจำไว้ว่าต้องรักษาเกียรติของสกุลหลินของเราไว้ให้ดี อย่าทำอะไรให้เสื่อมเสียหรือเดือดร้อนมาถึงตระกูลเราได้”

หลินอวี้เหม่ยฝืนยิ้มในใจขื่นขม กระทั่งคำอวยพรก่อนออกเรือน บิดาของนางก็ยังห่วงตระกูลมากกว่าลูกสาวคนนี้

“เจ้าค่ะท่านพ่อ”

หญิงสาวรับคำเบาๆ แต่ในนาทีที่ผละออกนางก็รีบยัดบางอย่างใส่มือผู้เป็นบิดาโดยไม่มีผู้ใดทันสังเกตพร้อมกับกระซิบบางอย่างเบาๆ แล้วรีบคารวะบิดา ซึ่งเป็นผู้ใหญ่คนเดียวที่นางเหลือในโลกนี้ ก่อนจะเดินตรงไปขึ้นเกี้ยวบุปผาโดยไม่เหลียวหลัง เสี่ยวจูสาวใช้คนสนิทรีบเดินตามขบวนไปด้วย

“รับเจ้าสาว!”

เสียงแม่สื่อดังก้องกังวานไปทั่วถนน เมื่อเจ้าสาวก้าวขึ้นเกี้ยว ท่ามกลางสายตาชื่นชมของทุกคน ยกเว้นสองแม่ลูกที่ยืนมองอยู่เบื้องหลังด้วยความอิจฉา

วาสนาดีๆ ทำไมถึงตกเป็นของนางพี่สาวนอกไส้นั่น แทนที่จะเป็นข้าหลินซูหนิงผู้นี้ ทำไมนะนางโง่นั่นจึงไม่หนีไปกับหานเจี้ยนจวิ้นผู้นั่นเสีย

“เจ้าทำหน้าให้ดีๆ หน่อย” เฉินซิวเจินกระซิบปรามบุตรสาวที่มองตามเกี้ยวเจ้าสาวอย่างหมายมาด

ฝากไว้ก่อนเถอะ ข้าไม่มีวันให้เจ้าได้ดีไปกว่าข้าได้หรอกจำไว้!

“เอ๊ะ! นั่นเจ้าจะไปที่ใด” หลินจื่อชิงรีบหันไปถามเมื่อเห็นบุตรสาวคนที่สามที่ทำท่าจะผละไป

“ข้าจะไปเก็บดอกไม้ไปไหว้พระขอพรให้ท่านพี่ที่หลังบ้านเจ้าค่ะท่านพ่อ” หญิงสาวฝืนยิ้มอ่อนหวานตอบไป ก่อนจะผละไปทางหลังบ้านเพื่อหาคำตอบจากบุรุษที่ควรเป็นเจ้าบ่าวของนางพี่สาวหน้าโง่นั่นด้วยหัวใจที่รุ่มร้อน

หลินซูหนิงรีบไปที่จุดซึ่งตนได้นัดแนะกับหานเจี้ยนจวิ้นไว้ให้เอารถม้ามารอที่บริเวณประตูหลัง นางเหลียวซ้ายแลขวาหาบุรุษผู้นั้นอย่างระแวดระวัง แต่ก็ไม่พบแม้เงา

“หายไปไหนนะ ก็ไหนว่าจะมารอตรงนี้นี่นา อุ๊ย!”

หญิงสาวอุทานอย่างตกใจสุดขีด เมื่อจู่ๆ ก็ถูกตะปบปิดปากแน่นและโดนลากตัวเข้าไปที่พุ่มไม้ลับตาผู้คน

“ข้าเอง” เสียงทุ้มนุ่มชวนใจละลายทำให้คุณหนูสามหยุดดิ้นรนเพราะจำได้ หานเจี้ยนจวิ้นก้มลงหอมแก้มใสของนางฟอดใหญ่ มือไม้ลูบคลำไปทั่วเรือนร่างสาวน้อยด้วยความเสน่หา

“พอแล้วเจ้าค่ะ เดี๋ยวก็มีใครมาเห็นเข้า”

“ใครจะมาเห็นกัน แล้วไหนล่ะพี่รองของเจ้า”

หานเจี้ยนจวิ้นเหลียวซ้ายแลขวามองหา ในวันนี้เขาถูกหลินซูหนิงขอร้องให้ช่วยพาพี่สาวของนางหนีการแต่งงาน เพราะไม่เต็มใจเข้าพิธีกับท่านแม่ทัพผู้นั้น ด้วยความเห็นใจเขาจึงได้รับปากจะช่วยพาอีกฝ่ายหนีไปซ่อนตัว โดยหารู้ไม่ว่านี่เป็นแผนซ้อนแผนของสตรีที่เขามีใจให้อย่างหลินซูหนิง

“นางขึ้นเกี้ยวเจ้าสาวไปแล้ว”

“หา! ก็ไหนเจ้าว่าพี่สาวเจ้าไม่เต็มใจแต่งไปจวนแม่ทัพมิใช่หรือ”

“ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน ตอนแรกข้าบอกให้นางมาพบท่านที่นี่ เพื่อให้ช่วยพาหนี นางก็ออกมาแล้ว แต่สุดท้ายก็เกิดเปลี่ยนใจภายหลัง และยอมเข้าพิธี ข้าไม่เข้าใจเลย...”

“งั้นก็ดีแล้วมิใช่หรือ”

“ดีอันใดกันเล่า” หลินซูหนิงโพล่งอย่างลืมตัว พอนึกขึ้นได้นางก็รีบตีหน้าเศร้า “ข้าสงสารพี่หญิงรองยิ่งนักที่ต้องไปแต่งงานกับคนที่ไม่ได้มีใจให้”

“หนิงเอ๋อร์ของข้า เจ้าช่างแสนดีเหลือเกิน หากพี่สาวเจ้ารู้ว่ามีน้องสาวที่รักและหวังดีกับนางเพียงนี้คงดีใจมาก” หานเจี้ยนจวิ้นดึงตัวสาวน้อยเข้ามากอดแนบอกอย่างแสนรัก

“ไม่ได้พบหน้ากันตั้งหลายวัน ข้าคิดถึงเจ้าเหลือเกิน แล้วเจ้าเล่าคิดถึงข้าบ้างหรือไม่”

หลินซูหนิงหน้าแดงก่ำ อดเขินไม่ได้แต่ก็ไม่ได้ขัดขืนเมื่ออีกฝ่ายยื่นริมฝีปากมาจูบที่ปากอิ่ม นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ทั้งสองลอบพบกันลับหลังผู้คน