ตอนที่ 1  :  ลิขิต [2]

ตอนที่ 1  :  ลิขิต [2]

“เช่นนั้นก็หมั้นหมายม่านหนิงไว้ก่อน จากนั้นหลังจากหมั้นหมายม่านหลิวได้ก็แต่งพร้อมกัน พี่น้องเป็นชายาเอกชายารอง แบบนี้ในวังจวิ้นอ๋องจะได้ไม่ว้าเหว่จนเกินไป” จวินจี๋จวิ้นอ๋องเอ่ยทำลายความเงียบ

“ขอบพระทัยท่านอ๋องที่มีเมตตา ทว่าผู้น้อยมิอาจรับได้” เป็นเซียวอี้ไฉที่เอ่ยปฏิเสธก่อนเว่ยฉืออวี่หยางเสียอีก

เซียวม่านหนิงมองบิดาด้วยใบหน้าเผือดสี “ท่านพ่อ”

เซียวอี้ไฉรู้ใจบุตรสาวเป็นอย่างดี ทว่าหากให้บุตรสาวทั้งสองแต่งงานไปกับผู้ชายคนเดียวกัน สักวันอาจต้องเกิดโศกนาฏกรรมดังเช่นเรื่องราวของเขาในอดีต ความผิดพลาดในอดีตเป็นบทเรียนในอนาคต เขาจะไม่ให้มันเกิดประวัติศาสตร์ซ้ำรอยเด็ดขาด

“ผู้น้อยมิอาจยินยอมให้บุตรสาวทั้งสองแต่งงานกับบุรุษคนเดียวกันได้ ท่านอ๋องก็ทราบประวัติของสกุลเซียวเป็นอย่างดี โปรดเห็นใจครอบครัวของเราด้วย” เซียวอี้ไฉจงใจแทนตัวต่ำต้อย เพื่อเพิ่มระยะห่างให้กับทั้งสองตระกูลยิ่งขึ้น

“เซียวอี้ไฉ!” จวินจี๋จวิ้นอ๋องตวาดเสียงดังพร้อมตบหน้าขาตนเองฉาดใหญ่จนคนที่อยู่ในห้องโถงสะดุ้งโหยง ตัวเขารู้สึกคล้ายถูกหยามหน้า เชื้อพระวงศ์อย่างเว่ยฉืออวี่หยางจะมีสตรีใต้อาณัติกี่นางก็ได้ ขุนนางทั้งหลายต่างก็มุ่งมาดจะเกี่ยวดองกับพวกเขา ที่เขาให้บุตรสาวในตระกูลเซียวแต่งเข้าวังอ๋องถึงสองคนมิใช่เป็นความเมตตาหรอกรึ

“เสด็จพ่อ! ลูกก็ไม่เห็นด้วย” เป็นเว่ยฉืออวี่หยางที่ปฏิเสธเสียงแข็ง

“อวี่หยาง”

ใบหน้าของเว่ยฉืออวี่หยางแข็งทื่อ มิได้ชายตามองเซียวม่านหนิงแม้แต่แวบเดียว ความเย็นชาเหินห่างแผ่กำจายจนผู้คนไม่กล้าตอแย “ลูกตั้งใจจะแต่งกับสตรีเพียงนางเดียว หากว่ามิได้นางมาครอบครอง ชาตินี่อวี่หยางจะไม่ขอแต่งงาน”

สิ้นคำของเว่ยฉืออวี่หยาง พลันเกิดเหตุการณ์น้อยใหญ่ตามขึ้นมาไม่หยุดหย่อน ประดุจเด็ดดอกไม้สะเทือนถึงดวงดาวอย่างไรอย่างนั้น

จวินจี๋จวิ้นอ๋องลมแทบจับ

เซียวอี้ไฉระบายลมหายใจอย่างโล่งอก

ดวงใจของเซียวม่านหนิงแหลกสลายป่นปี้

ขณะเดียวกันเมื่อเรื่องถึงพระเนตรพระกรรณขององค์จักรพรรดิ ใบหน้าของเซียวม่านหลิวก็ถูกติดประกาศบนกระดานข่าวสารของแต่ละเมืองอย่างรวดเร็ว

มิคาดว่าความรู้สึกที่ท่านอ๋องน้อยเว่ยฉืออวี่หยางมีต่อเซียวม่านหลิว จะไม่ใช่แค่ความรักหนุ่มสาวโดยทั่วไปเสียแล้ว

บิดาของเซียวม่านหลิวเป็นเสนาบดีกรมโยธาธิการ เรื่องระบบก่อสร้าง วางผังเมือง ค่ายกล รวมไปถึงหลักการฟ้าดิน ลม น้ำ ในคัมภีร์ทั้งหลาย นางล้วนรอบรู้ทะลุปรุโปร่ง ที่จริงนางคาดว่าเมื่อออกจากเมืองหลวงแล้วจะอาศัยความทรงจำเมื่อปีก่อน มุ่งหน้าสู่เมืองเฉินตูเพื่อกลับบ้านเกิดของมารดา มิคาดว่าเมื่อขบวนรถม้าเคลื่อนออกจากประตูเมือง ขบวนพ่อค้าที่ควรจะมุ่งไปก็เปลี่ยนทิศ จากเส้นทางสายหลักกลับกลายเป็นการอ้อมเนินเขาลูกหนึ่ง ลัดเลาะชายป่าที่มีหญ้าขึ้นปกคลุมเส้นทางเพื่อมุ่งสู่ทิศตะวันตกของลั่วหยาง เส้นทางที่ปรากฏยิ่งทำให้นางใจสั่นหวิว นึกหวาดระแวงขึ้นมาในทันใด

ท่านพ่อเคยให้นางอ่านแผนผังบ้านเมือง จุดไหนเป็นจุดไหนนางย่อมจำได้ ครั้งนี้มุ่งสู่ทางทิศตะวันตก ไปยังเขตเขาซีหยาง มีความเป็นไปได้เพียงหนึ่งเดียวก็คือ

…มุ่งเข้าสู่สุสานราชวงศ์

เซียวม่านหลิวในชุดของบุรุษกระแอมเพื่อดัดเสียงให้เข้มขึ้น สอบถามหัวหน้าคนงานที่นั่งรถคันเดียวกันอย่างกล้าๆ กลัวๆ

“พี่ชาย…เราจะไปไหนกันหรือ”

คนที่นางถามเป็นพี่ชายหน้าแหลมคนหนึ่ง หางคิ้วตก ตาเล็กหยี คางแหลมราวกับมุสิก เขาสะดุ้งจากการสัปหงก แล้วกล่าวอย่างสะลึมสะลือ

“ไปทำงานอย่างไรเล่า เจ้าไม่ต้องห่วง คณะของพวกเราจ่ายค่าตอบแทนอย่างงดงาม” พูดจบเขาก็งีบหลับไปอีกครั้ง

หัวหน้าขบวนพ่อค้ารูปร่างกำยำ แตกต่างจากวาณิชทั่วไปหลายส่วน เซียวม่านหลิวจึงพยายามคิดในแง่ดีว่าการเป็นพ่อค้าที่เดินทางขนส่งสินค้าในแต่ละเมืองมิได้สะดวกสบายมากนัก ร่างกายกำยำล่ำสันถึงจะดี กอปรกับมีนักพรตซึ่งดูคล้ายเป็นผู้ทรงความรู้ผู้หนึ่งติดตามในขบวนด้วย อีกทั้งหน้าตาของแต่ละคนแม้จะดูเถื่อนถ่อยอยู่บ้าง แต่กลิ่นอายสังหารกลับไม่มี

เซียวม่านหลิวใช้ชีวิตหลายปีมานี้กับคนในตระกูลของมารดาที่ผาดโผนในยุทธภพ หน้าตาเป็นอย่างไรก็มิอาจบ่งบอกนิสัยใจคอได้ชัดเจน อีกทั้งรูปร่างของนางมิได้ตัวเล็กบอบบางดังเช่นสตรีในห้องหอ ยิ่งเติบโตก็ยิ่งแตกต่างกับพี่สาวน้องสาวราวกับมิได้ร่วมวงศ์วานเดียวกัน การปลอมตัวเป็นบุรุษจึงเป็นเรื่องที่ง่ายดายยิ่ง เพราะเช่นนี้นางจึงตัดสินใจติดตามพวกเขาออกมานอกเมือง

นางระบายลมหายใจเหนื่อยอ่อน ลางสังหรณ์ของนางแม่นยำมาแต่ไหนแต่ไร เกรงว่าขบวนพ่อค้าขบวนนี้จะมิใช่พ่อค้าธรรมดาเสียแล้ว

เส้นทางการหลบหนีออกนอกเมืองคล้ายราบรื่นดียิ่งราวกับสวรรค์จงใจเปิดทาง แต่ยิ่งราบรื่นก็ยิ่งน่ากังวลมากขึ้นทุกที เมื่อขบวนรถม้าจอดนิ่งอยู่ในพงหญ้าไม่ไกลจากทางเข้าสุสานราชวงศ์

มิคาดว่าที่นางสังหรณ์จะเป็นเรื่องจริง

รถม้าคันอื่นๆ ที่คล้ายกับเป็นผู้ร่วมงานเก่าแก่ลงจากรถอย่างรวดเร็ว ส่วนรถม้าสองคันสุดท้ายรวมถึงคันของนางเองกลับมีแต่คนงุนงงสงสัย เนื่องจากอัตราส่วนระหว่างคนที่เพิ่งรับเข้ามากับคนเก่าแก่เทียบกันแล้วเป็นครึ่งต่อครึ่ง จึงน่าประหลาดใจไม่น้อย