ตอนที่ 1 : ลิขิต [1]

ตอนที่ 1  :  ลิขิต [1]

วันที่สิบห้าเดือนห้า รัชศกเสวียนหลง

ท้องฟ้าปลอดโปร่ง ริ้วเมฆบางเบา ดวงอาทิตย์สาดแสงแรงกล้า ประกายแสงสะท้อนลำน้ำลั่วเหองามระยับ

ดวงตะวันตั้งตระหง่าน บนเส้นทางหลักของลั่วหยางที่คลาคล่ำไปด้วยผู้คนนับร้อยพัน ขบวนเกี้ยว รถม้าและเกวียนนับได้สิบกว่าคันค่อยๆ เคลื่อนผ่านไปยังทิศตะวันตกของเมือง ซึ่งเป็นที่ตั้งของจวนขุนนางชั้นผู้ใหญ่แห่งราชสำนัก ผู้คนที่แหวกทางให้ต่างก็คาดเดากันไปว่า วันนี้คุณหนูบ้านใดจะได้รับการทาบทามสู่ขอให้กับเจ้าของขบวนทรัพย์สินที่เพิ่งเคลื่อนผ่านไปนี้

ทว่ากลับมีคนจำนวนหนึ่งรู้ดีกว่าใครว่าขบวนสินสอดนี้กำลังจะมุ่งไปที่ใด

“องค์จักรพรรดิทรงพระราชทานกำไลหยกหรูอี้มาหนึ่งคู่ให้เป็นของหมั้นสำหรับท่านอ๋องน้อยอวี่หยางกับบุตรีของเสนาบดีเซียว ไม่รู้ว่ากำไลหยกล้ำค่านั้นจะตกอยู่ที่คุณหนูคนใด” ใครคนหนึ่งพูดขึ้นราวกับเป็นคนวงในเสียเอง ขณะที่สายตาก็มองขบวนทรัพย์สินเคลื่อนผ่านไปอย่างเชื่องช้า

“แน่นอนว่าต้องเป็นคุณหนูรองสกุลเซียวสิ หลักจริยาครบถ้วน กิริยามารยาทงดงามอ่อนช้อย อายุอานามก็ย่างเข้าสิบเจ็ดปีแล้ว ย่อมสมควรออกเรือนก่อนคุณหนูคนอื่น” ชายหนุ่มผู้หนึ่งพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ฟังน่าเชื่อถือเป็นอย่างยิ่ง

“จริงหรือ นับว่าเป็นวาสนาของเสนาบดีเซียวแล้ว ท่านอ๋องน้อยผู้นี้เป็นถึงรองเสนาบดีกรมคลัง อนาคตทางราชการรุ่งโรจน์ อีกทั้งยังเป็นเชื้อพระวงศ์ หากบุตรีตระกูลขุนนางได้แต่งออกไปให้เขา ย่อมส่งเสริมอาชีพการงานของบิดาได้อย่างดีเยี่ยม”

ชายหนุ่มหัวเราะ “จริงของพี่ชาย นับเป็นวาสนายิ่ง บุตรสาวของเสนาบดีเซียวแต่ละนางล้วนจริยามารยาทงดงาม ท่านอ๋องน้อยแต่งผู้ใดก็มีแต่ได้ศรีภรรยาผู้เพียบพร้อม ข้าว่างานนี้คุณหนูรองนับว่าโชคดีมหาศาล”

คนกลุ่มนั้นพูดคุยกันสักพัก รอกระทั่งขบวนรถเคลื่อนผ่านไปจนหมด ชายหนุ่มผู้รู้ลึกรู้จริงจึงขอปลีกกายเดินจากมา

อาภรณ์สีเทาหม่นดูธรรมดากลมกลืนกับคนทั่วไปได้ดียิ่ง หมวกที่ร้อยผ้าแพรสีเข้มปิดบังใบหน้าเฉกเช่นชาวยุทธ์ทั่วไปทำให้ผู้อื่นมิได้แปลกใจมากนัก ร่างโปร่งของเขาผลุบเข้าตรอกซอยหนึ่ง ก้าวฉับไปได้สักพัก เบื้องหน้าพลันปรากฏรถม้าราวสามสี่คันจอดเรียงรายกันอยู่หน้าโรงเตี๊ยมราวกับขบวนขนส่งสินค้า

“อ้าว…เจ้าหนุ่ม ใช่คนที่มาสมัครตำแหน่งจิปาถะหรือเปล่า”

ใครคนหนึ่งที่ยืนรวมกับกลุ่มรถม้าเรียกเขาเอาไว้ เท้าของเขาชะงัก เลิกผ้าซึ่งปิดบังใบหน้ามองคนที่กำลังเรียกเขาอย่างพินิจพิจารณา พบว่าเป็นชายวัยกลางคนผู้หนึ่ง เขาสวมอาภรณ์นักพรตสีดำคาดแถบขาว บนใบหน้าไว้เคราแพะที่เริ่มมีหงอกสีขาวแซมจำนวนหนึ่ง

“พวกท่านรับคนงานเพิ่มหรือ”

ชายคนนั้นพยักหน้า กวักมือเรียก “มาๆๆ วันนี้เราต้องออกจากเมืองก่อนตะวันตกดิน ยังต้องการคนอีกจำนวนมาก”

“ออกจากเมืองหรือ”

“ใช่ เจ้าจะไปหรือไม่”

รอยยิ้มพลันปรากฏบนใบหน้าของชายหนุ่ม “ไปสิ”

“ท่านอ๋องจวินจี๋โปรดทรงระงับโทสะ ท่านอ๋องน้อยโปรดอย่าได้ถือสาม่านหนิงของกระหม่อมเลย เป็นผู้แซ่เซียวอบรมบุตรสาวคนที่สามของตัวเองไม่ดี ม่านหลิวของพวกเราตอนนี้ไม่ทราบจริงๆ ว่านางหายไปที่ไหน ท่านอ๋องน้อย ท่านสามารถหมั้นหมายกับบุตรสาวคนรองของกระหม่อมได้ ม่านหนิงของกระหม่อมปฏิบัติตนในกรอบจริยามิเคยด่างพร้อย แตกต่างกับม่านหลิวที่กระโดกกระเดกโดยสิ้นเชิง หากว่า…”

“ที่ข้าต้องการตัวคือเซียวม่านหลิว หากไม่ใช่นางก็อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ”

“ท่านอ๋องน้อย…” เซียวอี้ไฉเรียกเว่ยฉืออวี่หยางด้วยน้ำเสียงคล้ายจะร่ำไห้ เขาเองก็ไม่คาดคิดมาก่อนว่าคนอย่างเซียวม่านหลิวที่เก็บตัวเงียบเชียบตลอดทั้งปีมานี้ถึงกับกล้าหลบหนีออกจากจวนตระกูลเซียว ทั้งยังคาดไม่ถึงว่าเว่ยฉืออวี่หยางที่วันๆ เอาแต่ทำงาน พอหลังพิธีปักปิ่นของเซียวม่านหลิวไม่ทันไรก็ขอพระราชทานของหมั้นจากองค์จักรพรรดิแล้วบุกมายังจวนตระกูลเซียวโดยไม่ทันตั้งตัวเช่นนี้

ทั้งยังหักหน้าเซียวม่านหนิงที่ทุกคนต่างก็รู้ดีว่ามีใจให้เขาได้อย่างเลือดเย็น หากเป็นเช่นนี้แม้คนทั้งครอบครัวอยากเป็นเทพอุ้มสมให้นาง เซียวม่านหนิงก็ไร้วาสนา ไม่อาจมีตัวตนอยู่ในสายตาของเว่ยฉืออวี่หยางอยู่ดี

จวินจี๋จวิ๋นอ๋องซึ่งนั่งตรงตำแหน่งประธานในห้องโถงตระกูลเซียวตีหน้าขรึมลง แม้จะพึงพอใจในตัวเซียวม่านหนิงไม่น้อย กระนั้นก็ยังไม่อยากขัดใจบุตรชายของตนนัก

เซียวม่านหนิงรูปโฉมงดงามล่มเมือง เพียบพร้อมดั่งกุลสตรีในห้องหอ ตั้งแต่ถือกำเนิดมาก็อยู่ในสายตาของผู้หลักผู้ใหญ่ในจวนมาโดยตลอด หากเว่ยฉืออวี่หยางจะสืบทอดบรรดาศักดิ์อ๋องต่อจากเขา มีแต่แต่งสตรีเช่นนางเท่านั้นจึงจะเสริมบารมีให้กับบุตรชาย

ต่างกับเซียวม่านหลิวโดยสิ้นเชิง เซียวม่านหลิวแม้เติบโตมากับบุตรชายของเขา ทว่าหลายปีก่อนนางถูกส่งตัวไปยังบ้านเกิดของมารดาบังเกิดเกล้าที่เฉินตู และเพิ่งกลับมาลั่วหยางเมื่อปีก่อน ถึงภายนอกจะไม่มีอะไรแตกต่างกับพี่สาวนัก ทว่านางมิได้อยู่ในสายตาของผู้ใหญ่ในเมืองหลวงมาตั้งแต่ต้น ทั้งยังมีแววว่าจะพยศอย่างยิ่ง สตรีที่ดีไม่ควรมีลักษณะนิสัยอย่างนาง หากแต่งเข้าวังอ๋องเห็นทีต้องเกิดเรื่องไม่เว้นแต่ละวันเป็นแน่

ทว่าคนที่มีอำนาจตัดสินใจเรื่องแต่งงานกลับเป็นเว่ยฉืออวี่หยาง เขาเป็นหลานคนโปรดขององค์จักรพรรดิ นานครั้งจะทูลขออะไรสักอย่าง อีกทั้งครั้งนี้ขอของหมั้นเพื่อทาบทามว่าที่ชายาเอก องค์จักรพรรดิทรงดีพระทัยอย่างมาก จึงพระราชทานกำไลหยกหรูอี้อันล้ำค่าให้เป็นของหมั้นหมาย ด้วยอายุและรูปโฉมของเว่ยฉืออวี่หยางนับได้ว่าเป็นเอกในแผ่นดินต้าถัง เพียงแค่เกริ่นว่าอยากแต่งงาน แม่สื่อทั้งหลายคร้านจะวิ่งมาถึงประตูวัง