สตรีงดงามเช่นข้า จะหย่าสามีชั่วช้าเอง

“ทะ…ท่านพี่ เหตุใดจึงเลือกทอดทิ้งข้า”เสียงอ่อนแรงเอ่ยขึ้น ขณะที่ร่างอวบกำลังจมลึกลงไปในก้นสระบัวท้ายจวนตระกูลกวงความล้มเหลวของชีวิตคู่ ตลอดระยะเวลาหนึ่งปี ที่แต่งเข้ามาในฐานะฮูหยินเอกของรองแม่ทัพน้อย ได้เผาไหม้หัวใจรักอันบริสุทธิ์ของสตรีผู้หนึ่งไปจนสิ้นทำดีเท่าไหร่ก็ไม่เคยได้ใจผู้เป็นสามี รักมากเท่าไหร่เขาก็ไม่เห็นค่า เหตุการณ์ในวันนี้ยิ่งตอกย้ำว่าลมหายใจของนางไร้ค่ามากเพียงไร ร่างอวบอ้วนของคนหมดหวัง จึงปล่อยให้ตนเองจมดิ่งลงไปในก้นสระซึ่งลึกเกินกว่าจะหยั่งถึง“ข้ากำลังจะตาย แต่ท่านเลือกช่วยคนอื่น”น้ำเสียงเจ็บปวดพยายามตะเบ็งออกไปให้สามีได้ยินเผื่อว่าห้วงเวลาสุดท้ายของชีวิต เขาจะเห็นใจกันบ้าง แต่ไม่เลยมันไม่มีผลเลยสักนิด สองแขนที่ไม่เคยโอบกอดกันอย่างไร มาวันนี้ก็ยังเป็นเช่นเดิม หากย้อนเวลากลับไปได้ หยางเฟยฮวาคงเลือกประมาณตน และไม่ขอเดินหน้าไขว่คว้าหัวใจบุรุษ ผู้ที่มองนางด้วยสายตารังเกียจอย่างปิดไม่มิด เพราะเป็นรักแรกจึงอยากสู้ดูสักครั้ง และหวังว่าสักวันหนึ่งสามีจะเห็นใจและนึกเอ็นดูหยางเฟยฮวากับรองแม่ทัพกวงไป่หลง แต่งงานกันตามความต้องการของผู้ใหญ่ บิดาของทั้งสองฝ่ายเป็นสหายร่วมชะตากร

“หลันลี่จิน ถอนคำพูดของเจ้าเดี๋ยวนี้ หากไม่อยากถูกข้าฟ้องร้องไปที่นายตุลาการ คนตระกูลหยางหาได้เสื่อมเกียรติให้เจ้าพูดจาสนุกปาก เจ้าก็รู้ว่ากฎของตระกูลกวง ลงโทษสตรีงามเมืองถึงแก่ชีวิต ยังกล้ากล่าววาจาใส่ร้ายผู้ไม่มีความผิด”เฟยฮวาไม่ยินยอมถูกว่าร้ายง่าย ๆ นางเป็นบุตรีอดีตแม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นเฮ่อ ย่อมนึกถึงศักดิ์ศรีของคนตระกูลหยางมาเป็นลำดับหนึ่ง“ฮ่า ฮ่า มีเกียรติแล้วอย่างไร สามีกับแม่สามีไม่รักก็นับว่าไร้ค่าอยู่วันยังค่ำ ก้มมองดูสารรูปตัวเองด้วยเถิด ว่าสมควรได้รับเกียรติที่เจ้าหวงแหนหรือไม่”ฝ่ามือเรียวยกขึ้นมาปิดปาก เพื่อไม่ให้เสียงหัวเราะดังเล็ดลอดไปไกล นางมาเพื่อยั่วยุสตรีโง่เขลาให้แตกคอกับสามี จึงต้องเก็บกิริยาอาการของตนให้ดี“หากไม่รีบถอนคำพูด ข้าผู้นี้ก็ไม่มีสิ่งใดต้องกล่าวอีก เจ้ารอรับหมายสอบสวนจากตระกูลหยางก็แล้วกัน ข้าอยากรู้นักว่าตระกูลกวงจะยอมรับสะใภ้ที่มีคดีความติดตัวหรือไม่”สตรีผิวขาวผ่องกล่าวโต้ตอบอย่างโกรธจัด ใบหน้านวลแดงก่ำลามไปถึงใบหู เสียงหายใจของนางดังครืดคราด คล้ายคนกำลังเหนื่อยหอบอย่างไรอย่างนั้น“อัปลักษณ์ทั้งรูปร่างหน้าตา ร่างกายต้วมเตี้ยมเชื่องช้าจนฝึกวรยุทธ์ไม่

ผ่านไปสักพักความทรงจำของหยางเฟยฮวา ก็ผุดขึ้นมาในมโนความคิดของแม่ทัพหญิงผู้แข็งแกร่ง อเล็กซ์แซนดราหลับตาลงเพื่อซึมซับทุกความรู้สึกเจ็บปวด ความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ ที่เกิดจากกระทำของสามีตลอดระยะเวลาหนึ่งปีที่ผ่านมา“หยางเฟยฮวาคำวิงวอนของเธอช่างเห็นผลทันใจ ชาติหน้าที่ขอไว้จึงรวดเร็วขนาดนี้ เอาเถอะ ๆ ฉันขออวยพรให้เธอไปสู่ภพภูมิที่ดี ฉันจะใช้ร่างกายของเธอให้คุ้มค่า และมีประโยชน์ที่สุด ฉันสัญญา”หญิงสาวผู้มาจากดวงดาวที่เต็มไปด้วยเทคโนโลยีล้ำสมัย พูดผ่านไปกับสายลมซึ่งพัดพาเข้ามาทางหน้าต่าง และประตูห้องนอนที่สาวใช้เปิดทิ้งไว้ระบายอากาศ“เอ๊ะ! ตามมาอยู่เหรอ หรือว่าการทดลองจะสำเร็จเพียงครึ่งเดียว เลยย้อนเวลามานานไปหน่อย และมาแค่วิญญาณ”มุมปากสีซีดแย้มยิ้ม เมื่อเหลือบไปเห็นสัญลักษณ์ดวงดาวบนข้อมืออวบ เฟยฮวาก้มลงมองสำรวจร่างอวบอ้วนของตนอีกครั้ง แล้วส่ายหน้าไปมาอย่างปลงตก“คงต้องเริ่มลดน้ำหนักก่อนเป็นอันดับแรก เอ๊ะ ๆ จำได้ว่ายัยรีนาเอาโปรตีนลดน้ำหนักใส่มิติมาด้วย คงได้มีโอกาสทดลองใช้ก็คราวนี้ แต่ไม่รู้จะได้กลับไปบอกผลลัพธ์รึเปล่า”เสียงพึมพำแผ่วเบาอยู่เพียงลำพังแม่ทัพหญิงระดับเอส ยืนสำรวจร่างกายใหม

“นี่เจ้ากล้าขับไล่ข้าผู้เป็นเจ้าของจวนเช่นนั้นหรือ ดี ดี ยิ่ง อาหลงเจ้าดูสตรีผู้นี้เถิด นางเป็นสะใภ้แต่ไม่ให้เกียรติแม่สามีเลยสักนิดเดียว ช่างงามหน้ายิ่งนัก”กวงฮูหยินหันไปกล่าวกับบุตรชาย ซึ่งกำลังจ้องมองฮูหยินของเขาด้วยสายตาที่ต่างออกไป“อาหลงเจ้ามองเฟยฮวาทำไม หรือเริ่มมีใจให้นางแล้ว แต่นางกล้าไล่ข้าออกจากเรือน เจ้าอย่าพึ่งใจอ่อนเชียวนะ ประเดี๋ยวนางก็เหลิงแล้วขึ้นมาขี่อยู่บนหัวมารดาของเจ้าเข้าสักวัน”กวงฮูหยินตีโพยตีพายไปตามที่เห็น หากบุตรชายมีใจให้ลูกสะใภ้นางก็ไม่ได้ขัดข้องนักหรอก มีหลานสืบสกุลย่อมดีกว่าไม่มี เพียงแต่ยามนี้ต้องจัดการเรื่องการกดข่มแม่สามีให้ได้เสียก่อน“ใช่เจ้าค่ะพี่ไป่หลง เหตุใดเฟยฮวาจึงกล้าไล่ท่านน้า……”หลันลี่จินใจกล้ามากขึ้น เมื่อคิดว่าตนหลบพ้นความน่าหวาดกลัวและมั่นใจว่าปลอดภัยหายห่วง“ออกไป!”หลันลี่จินไม่ทันได้กล่าววาจาคร่ำครวญน่ารำคาญ เสียงตวาดด้วยภาษาของคนบนดวงดาวจูปิเตอร์ ก็ดังกึกก้องไปทั่วทั้งเรือน เพราะโทสะที่ถาโถมเข้ามาไม่หยุดหย่อนหยางเฟยฮวา เผลอปลดปล่อยพลังเสียงของมนุษย์กลายพันธุ์ออกมา หากเป็นพลทหารในกองทัพบนดวงดาว เมื่อได้ยินเสียงนี้คงรีบหาที่หลบกันจ้าละ

“เฟยฮวา ข้าขอโทษ”เพื่อเอาใจบุรุษที่นางพยายามเข้าหา และต้องสมหวังให้ได้หลันลี่จินจึงยอมเดินไปกล่าวคำขอโทษแต่โดยดี มือก็แอบดึงชายอาภรณ์ช่วงหน้าอกของตน ให้เลื่อนไหลลงต่ำอีกสักนิด เพื่อดึงดูดสายตาแม่ทัพใหญ่ของแคว้นหยางเฟยฮวานั่งมองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความสาแก่ใจ ถึงแม้หลันลี่จินจะไม่ถูกลงโทษ เพราะไม่ได้แจ้งเรื่องเอาผิดตามกฎของแคว้น แต่ทุกคนก็รับรู้ความจริงว่าหลันลี่จิน เป็นต้นเหตุของเรื่องราวทั้งหมด ทว่าหากคนผิดไม่ยอมจบอย่างที่ควรจะเป็น คงต้องลงทัณฑ์ด้วยตนเองในภายหลังหลังจากนี้ชีวิตของสตรีจอมโป้ปดคงถึงคราเปลี่ยนแปลง บุรุษที่หมายตามีท่าทีรังเกียจอย่างเห็นได้ชัด ท่านน้าที่เอ็นดูมาแต่เยาว์วัยก็มองหน้ากันไม่สนิทใจเหมือนแต่ก่อน หรืออาจจะไม่มองเลยข้อนี้คงเป็นเรื่องของพวกเขาไม่ใช่เรื่องของนางอีกต่อไป“เฟยฮวา ข้าหลันลี่จิน สหายของเจ้าขอโทษในสิ่งที่พลาดพลั้งทำไม่ดีหวังว่าเจ้าจะให้อภัย”น้ำเสียงแสร้งอ่อนหวานเอ่ยขึ้นอีกครั้ง เมื่อได้รับเพียงความเงียบตอบกลับมาขณะกล่าวก็แอบมองรูปร่างหน้าตาของแม่ทัพใหญ่สวีเยี่ยนหลง ด้วยความพึงพอใจ และกระหายในบางอย่าง คืนนี้คงต้องเรียกคนสวนที่เข้ามาทำงานใหม่ ให้ช่วยผ