4 ไก่ที่หิ้วติดมือมา

“กานหายไป...” บุตราพึมพำ หล่อนกวาดตามองหาเพื่อนเสียทั่ว หลังจากลงทุนไปควานหาในห้องน้ำหญิงทุกแห่งในนี้ แต่ไม่มีแม้เงาของกานพลู หล่อนหายเงียบไปเลย “หายไปไหนนะ” ผู้คนก็มากมายจนบุตราไม่แน่ใจว่าจะตามหาตัวกานพลูพบได้ง่ายๆ หรือไม่ “ดูซิ จนเข้าไปจะตีสองแล้ว”

หล่อนมองดูเวลาแล้วก็ยิ่งกระวนกระวายใจ ก่อนไปห้องน้ำ กานพลูแก่ดีกรีไปแล้วไม่ใช่น้อยๆ เลย

“เพื่อนคุณโตแล้วนะ บุต...”

“โตแต่ตัวกับอายุหรอก เขาเคยมาแบบนี้เสียเมื่อไหร่กัน...แล้วก็เมาแอ๋ไปแล้ว”

หล่อนหยิบกระเป๋าถือใบเล็กๆ ของกานพลูมาถือเอาไว้ เปิดดูในนั้นก็พบว่าอยู่ครบ นอกเสียจากกระเป๋าใส่เศษเงินใบเล็กๆ ที่กานพลูนิยมติดตัวไว้ในกระโปรง รองเท้าส้นสูงที่ใส่มาทำงานก็ยังอยู่ในรถ ที่ติดไปกับกานพลูก็คือรองเท้าแตะสานเตี้ยๆ ที่บุตราเอาใส่ไว้ในรถเท่านั้น แล้วกานพลูหายไปแห่งหนใดกันในสถานที่นี้

“ถ้าพลัดหลงกับเรา บุตว่ากานพลูต้องแย่แน่ๆ จะกลับบ้านได้ยังไง”

ประภัทรแทบจะสำลักเหล้าทีเดียวเมื่อได้ยินแบบนั้น

“เพื่อนคุณน่ะโตแล้วนะ หลงทางกลับบ้านไม่ถูกก็อายเด็กสิบสี่สิบห้ามันแย่เลย”

“คุณไม่รู้อะไร เอาละ...บุตจะลองลุกเดินๆ หากานเขาอีกสักรอบ ถ้าไม่เจอ...ก็เห็นจะต้องรอที่นี่เลิกแล้วเดินดูว่าไปแอบซ่อนอยู่ตรงไหน”

“ขออย่างเดียวนะ บุต” แฟนหนุ่มของหล่อนทำท่าขรึมๆ เมื่อบุตรามองหน้าเขาเขม็ง “อย่าให้เพื่อนของคุณถูกผู้ชายหิ้วติดมือออกไปจากที่นี่เสียก่อนที่คุณจะตามหาตัวพบ”

บุตราเองก็สะท้านเยือกกับคำเตือนนั้น เพราะเป็นสิ่งที่หล่อนกำลังกลัวอยู่ แต่หล่อนไม่ได้พูดออกมาดังๆ เท่านั้นเอง

“ปายหนาย”

กานพลูถามด้วยเสียงเหมือนคนลิ้นไก่สั้นเอามากๆ เมื่อพินิจนัยหิ้วหล่อนติดมือขึ้นจากเก้าอี้ “กลับบ้านเหรอ...”

“ฮื่อ”

“ยังม่ายกลับ...อาวเหล้ามาอีก”

“ต้องกลับ”

เขาเอาหล่อนออกมาจนได้ มิไยที่กานพลูจะร่ำร้องมากมาย แต่ในสถานที่แบบนี้ต่อให้ลงไปดิ้นพราดๆ กลิ้งเกลือกก็จะไม่มีใครใส่ใจกระมัง พินิจนัยจับหล่อนยัดใส่เข้าไปทางตอนท้ายของรถ ด้านหน้านั้นแม่สาววัยรุ่นอีกสองที่ภูษิตได้ติดไม้ติดมือกลับบ้านด้วย กระโดดเข้าไปขย่มเบาะเปิดวิทยุกันอยู่ลั่นๆ แล้ว

“ส่งฉันก่อนแล้วกันนะ” เขาตามเข้ามานั่ง

กานพลูนั้นเหมือนลานในตัวได้หมุนไปจนสุดขั้วแล้วอยู่ๆ ก็ขาดเอากลางคันเพราะพอรถแล่นออกไปได้ไม่นานหล่อนก็โงนเงนไปมาแล้วก็เอนอิงพิงไหล่เขาซุกตัวเหมือนหาที่ปลอดภัยให้พอหลับตาลงได้

“คืนนี้คงจะนอนหลับสบาย!...อีกไม่กี่ชั่วโมงก็สว่างแล้วล่ะ...ไปถึงก็จับเอาน้ำราดหัวรดตัวพอให้รู้ตัว แล้วก็กินซะก่อน อย่าเพิ่งปล่อยกลับ...”

“ฉันอยากรู้ว่ามาจากไหน” เขามองคนในอ้อมแขนได้แต่กลิ่นเหล้าไม่มีกลิ่นหอมใดๆ ที่จะทำให้อารมณ์ได้เกิดกำซาบซ่านสักน้อย “แล้วถ้าถึงตอนรู้ตัว เกิดไม่ยอมไปจากฉัน จะทำยังไงดี”

“เตะส่งมาให้ฉันแล้วกัน...จะจัดการจำหน่าย จ่ายแจกเอง” ภูษิตตอบอย่างครึ้มๆ “เอ็งมันยังอ่อนหัดนัก ไม่รู้จักวิธีจับไก่แถมยังไม่รู้จักวิธีทำให้ไก่ไปพ้นๆ ตัว” เสียงเขาหัวเราะครื้นเครง มีอีกสองเสียงกับเสียงวิทยุช่วยกันประสาน

“แล้วเอ็งจะกลับเข้าบ้านได้ยังไงกัน แม่เอ็งได้เอาตาย หิ้วผู้หญิงกลับไปอีกตั้งสอง”

“ข้าจะแวะนอนที่เรือนหลังเล็ก...แม่ไม่มีวันรู้ ป่านนี้น่ะเร้อ...หลับอุตุเห็นเลขเด็ดไปถึงไหนๆ แล้ว”

รถจอดลงหน้าโรงแรมชั้นสองที่พินิจนัยแวะมาพักเป็นประจำเมื่อเขาเข้ากรุงเทพฯ เขาพากานพลูลงมาด้วย หล่อนไม่พูดไม่จาสักคำ สุดแต่ว่าเขาจะพาหล่อนไปไหนก็ไปด้วย

“ถูกหรือผิดกันแน่วะ”

เขาถามตัวเอง ที่ไม่เคยทำออกนอกลู่นอกทางแบบนี้กระมังที่คอยเตือนเขาว่าเขาทำไม่ถูก แต่อีกใจหนึ่งที่มีความฮึกเหิมคึกคะนองแบบสัตว์เพศผู้ก็เตือนให้ใจแล่นโลดอยากจะฉีกเสื้อผ้าที่ห่อหุ้มร่างบอบบางของหล่อนออก แล้วฉีกเนื้อหล่อนออกขบเคี้ยวว่าจะหวานฉ่ำกินแล้วติดใจได้แค่ไหน

พอปล่อยหล่อนบนเตียง กานพลูก็เหมือนถุงแป้งเหี่ยวๆ ที่โอนพับลงไป ทอดแขนทอดขาแผ่เหยียดยาว ชายกระโปรงร่นถกขึ้นไปเห็นขาอ่อนขาวๆ ที่ทำให้พินิจนัยกลืนน้ำลายดังเอื๊อก มองเมินไปทางอื่นเหมือนจะตั้งสติอยู่เหมือนกัน

ถอดเสื้อออกไปจากตัวแล้ว กางเกงขายาวก็เกะกะอยู่เหมือนกัน ชายหนุ่มมีเพียงกางเกงในตัวเดียวที่ติดตัวอยู่เขานั่งลงข้าง ๆ ร่างที่ระทดระทวยไม่มีสติสตังสักน้อยนั่น

มือลูบไปที่ขาอ่อนขาวๆ นั้นด้วยความลืมตัว เขาเองก็ยังตัดกิเลสไม่ขาด เห็นเนื้อหนังขาวๆ มาโชว์ล่อ มันก็วับๆ หวำๆ กระเจิดกระเจิงไปไกลสุดกู่อยู่เหมือนกัน

เอาเสื้อหล่อนออกจากกระโปรง ถอดเสื้อตัวนอกออกเห็นบราสีเนื้อตัวน้อยปิดทรวงอกขนาดเล็กๆ เป็นกระเปาะเล็กๆ ราวกับนมของสาวน้อยที่เพิ่งตั้งเต้า เหมือนดอกไม้...พินิจนัยบอกกับตัวเอง ดอกไม้ตูมๆ ที่เพิ่งจะแย้มผลิออกมา แล้วสิ่งที่สะดุดตาก็คือ ไฝแดงเม็ดใหญ่พอสมควรตรงเนินเนื้อของทรวงอกด้านขวา...

เขาโน้มตัวโน้มใบหน้าลงไปเคลียคลอ กลิ่นเนื้อสาวชุ่มฉ่ำใจดีไม่หยอก

รู้สึกถึงความสะท้านไหวของหล่อน เหมือนจะเริ่มรู้ตัว แต่เขาก็หยุดตัวเองเกือบไม่ได้ แม้หล่อนจะดิ้นรนผลักไส ยันมือไว้ที่หัวของเขาผลักออกพร้อมกับกรีดเสียงร้องโหยหวน เหมือนเสียงอะไรนะ...พินิจนัยถามกับตัวเองเมื่อขันตัวออกมาห่างๆ เพราะแก้วหูเสียดร้าว หล่อนลุกขึ้นมาเบิกตาโพลงมองดูเขา เหมือนเขาเป็นสัตว์ประหลาดจากต่างดาวกระนั้นแหละ อ้อ...เขานึกออกแล้ว หล่อนร้องเหมือนสัตว์ที่กำลังจะถูกหามเข้าไปฆ่า เสียงของหล่อนเข้าไปสั่นประสาทของเขาให้คลอนไหว แล้วเขาก็ยกมือทั้งสองขึ้น

“เอาละ อีหนู หุบปากซะ”

เขาโยนเสื้อไปให้ แต่กานพลูก็เมาจนใส่ผิดใส่ถูก หล่อนทำทุกอย่างด้วยสัญชาตญาณปกป้องตัวเองซะมากกว่า

“ฉันจะไม่แตะต้องหนูอีก เงียบซะ เงียบซะ...เออนั่น...ยังง้าน...”

เขาลุกจากเตียง หนักหัวเพราะเหล้าจนต้องวิ่งพรวดเข้าไปในห้องน้ำเอาน้ำรดหัวตัวให้ไอ้ที่เดือดๆ ในอกในกายให้มันดับไปจนได้ นึกถึงภูษิตแวบหนึ่ง เพื่อนของเขาคงหัวเราะเขาจนกลิ้งเมื่อรู้ว่า เขาไม่มีน้ำยาเอาแบบนี้

หัวเราะเป็นหัวเราะซิวะ ชายหนุ่มพันกายด้วยผ้าขนหนูผืนเดียวออกมาจากห้องน้ำ ชะโงกหน้าไปมองแม่สาวที่นอนแผ่หลาอยู่บนเตียงครอบครองเตียงไปแล้วก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา เมื่อเห็นหล่อนหลับไม่รู้เรื่อง ฮึ...นี่หากเขาโดดใส่หล่อนยามนี้หล่อนจะต้านทานอะไรเขาไหว

แต่มันเหือดหายไปแล้ว ไอ้ที่วูบวาบอยู่ตะกี้ โดนน้ำดับเสียเหี้ยนไม่มีไฟคุอยู่อีกเลย

หยิบหมอนอีกใบออกมา แล้ววางลงริมเตียงด้านหนึ่งจับแขนขาของเจ้าหล่อนให้ถดถอยรัศมีความกว้างออก แล้วก็สอดตัวเองลงในผ้าห่ม ลืมเสียสนิทว่าหล่อนเป็นผู้หญิงเป็นคนแปลกหน้า เพราะพินิจนัยเพียงแต่โยนผ้าขนหนูที่พันกายอยู่ออกไปบนพื้นกลางห้อง

เอื้อมมือไปดับไฟที่โต๊ะตรงหัวเตียงแล้วห้องทั้งห้องก็มืดมิด ไม่ถึงห้านาที เขาก็หลับสนิท มีเสียงกรนเบาๆ แข่งกับเสียงเดินของเครื่องแอร์ เป็นการหลับที่เขาไม่ต้องกระสับกระส่ายตัวเองก่อนหน้านั้นและหลับลึกสนิทนาน จนกระทั่งรุ่งเช้าที่เป็นการรับวันใหม่ แปลกประหลาดที่สุดในชีวิตของเขา ด้วยเสียงกรีดร้องยาวนาน แหลมลั่นเข้าไปเสียดร้าวในโสดประสาท

ไก่ที่เขาหิ้วติดมือกลับมานั่นเอง หล่อนลุกมานั่ง ตาเบิกโพลงมองดูเขา ปากอ้ากว้างส่งเสียงแสบแก้วหูอยู่นั่น

“เฮ้ย...ไก่ต้องขันเอ้กอี้เอ๊กเอ๊กซิ มาร้องยังกะหมาโดนน้ำร้อนได้ยังไงกัน อีหนู”

ก่อนหน้านี้ถัดไป