ลิขิตกามเทพ-อาริตา

“ภาดากับลูกสาวเจ้านายนี่เหมาะสมกันดีจริงๆ นะ”เสียงนั้นอยู่ห่างเพียงแค่ประตูห้องน้ำกั้นเอาไว้เท่านั้นเอง กานพลูก็ได้ยินประโยคนั้นชัดก้องเข้าไปในหู อยากจะคิดว่าเป็นเรื่องของคนอื่นที่หล่อนไม่รู้จัก แต่ในออฟฟิศนี้มีผู้ชายกี่คนกันเล่าที่ชื่อ ‘ภาดา’ก็มีเพียงภาดาคนเดียวเท่านั้น ภาดาที่หล่อนรักจับใจหล่อนเสร็จธุระในห้องน้ำแล้ว รวบรวมกำลังใจให้เปิดประตูออกมายืนอยู่ตรงทางเดินแคบๆ ที่เป็นทางเดินระหว่างประตูห้องน้ำกับเคาน์เตอร์ยาวๆ ที่ฝังอ่างล้างหน้าไว้เป็นระยะๆ สามอ่างด้วยกันผู้หญิงสองคนที่ยืนล้างมือตรงเคาน์เตอร์นั้น คุ้นหน้าคุ้นตากับกานพลูดี แต่ไม่เคยพูดกันมาก่อนแล้วก็ทำหน้าเจื่อนๆ ไปด้วยกันทั้งสองคนเมื่อเห็นกานพลู ก็คนในออฟฟิศส่วนมากจะรับรู้กันว่าผู้หญิงที่เดินไปไหนมาไหนกับภาดามีแต่กานพลูนี่คนเดียวเท่านั้น แม้จะไม่มีการยืนยันเป็นทางการ แต่ก็เป็นที่รู้กันอีกนั่นแหละว่ากานพลูกับเขาจะแต่งงานกันเร็วๆ นี้ หลังจากสร้างเนื้อสร้างตัวได้แล้วหล่อนล้างมือเช็ดจนแห้งแล้วจึงเดินออกมาจากห้องน้ำ แข้งขาไม่สั่นมือไม่สั่น แต่กานพลูรู้ดีว่าหน้าของหล่อนปราศจากสีเลือดและใจก็เต้นรัวถี่อยู่ในอก อยากจะแล่นไปหาเขา

“แม่กานยังไม่กลับมาเลย”หญิงวัยห้าสิบแปด ร่างท้วมตัดผมสั้น ใบหน้าค่อนข้างดุนั้นมีวี่แววบอกว่า เมื่อสาวจัดได้ว่าเป็นผู้หญิงสวยมากคนหนึ่งทีเดียว เอ่ยบ่นอย่างเคืองๆ“ดูซิ ดูเวลาซะก่อน เข้าไปตั้งจะเที่ยงคืนแล้ว ยังไม่เห็นหัว...หายไปไหน ไม่โทร. มาบอกกล่าวกันก่อน ชักจะเอาใหญ่แล้ว”นางหันหน้าไปทางประตูบ้าน และเลยไปยังรั้วที่เห็นอยู่ไกลๆ พ้นจากแนวไม้ที่ปลูกทึบจนให้ความร่มรื่นแก่ตัวบ้านเป็นอันมาก“กานมันเอาใหญ่มาตั้งแต่ทำงานได้แล้วล่ะค่ะ แม่” พรรณทิพา ลูกสาวคนใหญ่วัยสามสิบเป็นคนตอบ หล่อนเป็นสาวสวยยังประคับประคองความโสดเอาไว้ได้มั่นคง และมีความคิดไม่ค่อยจะเป็นมิตรกับกานพลูญาติผู้น้องผู้ด้อยกว่าสักเท่าไหร่ “นี่คงจะดอดไปพร่ำพลอดรักกับนายภาดากระมังคะ”“แม่ก็เตือนมันแล้วนะว่าอย่าทำอะไรแบบนั้น” แล้วนางก็ถอนใจ “ที่สั่งสอนเอาไว้จะเป็นไงมั่งก็ไม่รู้นะ กลัวอย่างเดียว...ว่าจะเหมือนแม่มัน...”นางหมายถึงน้องสาวที่เสียชีวิตไปแล้ว หลังจากอุ้มท้องกลับมาบ้านหาพ่อเป็นตัวตนให้ลูกไม่ได้ แล้วพอคลอดกานพลูได้ไม่นาน สติสัมปชัญญะที่ค่อนข้างจะบอบบางอยู่แล้วก็สับสน เมื่อตอนกานพลูอายุได้ห้าขวบ แม่ของหล่อนก็ยังอยู่ในวัยสา

เสียงเคาะประตูรัวๆ อยู่ด้านนอกเมื่อเขายังอาบน้ำซู่ๆ อยู่ในห้องน้ำ กว่าเขาจะมาเปิดประตูห้องออกรับ ภูษิตมีดวงหน้างอง้ำเพราะรอนานเกินไปสิ่งแรกที่ภูษิตทำเมื่อก้าวเข้ามาในห้องก็คือกวาดตามองเหมือนจะหาใครสักคน ครั้นไม่พบก็บุ้ยใบ้ไปในห้องน้ำ“อยู่ในนั้นหรือไงวะ”“ใคร...”“เอ๊ ยังมาถาม ก็อีสาวเมื่อคืน ไปไหนแล้ว...”พินิจนัยเดินไปหน้ากระจก ผมเปียกน้ำลู่แนบกับรูปศีรษะรูปทุยสวยเขาใช้ผ้าผืนเล็กที่เป็นของส่วนตัวโปะหัวขยี้แรงๆ ตอบหน้าตาเฉย“ไปแล้ว อย่าถามต่อนะว่าไปไหน ไม่รู้เหมือนกัน”“เท่าไหร่วะ”“อะไร เท่าไหร่”ภูษิตทำเสียงจิ๊กจั๊กอยู่ในคำ“เอ็งนี่มันชอบแกล้งโง่ซะเรื่อย ระวังเหอะ มันจะโง่เอาจริงๆ ของข้ามันเรียกคนละสามร้อย...แล้วรับปากว่าจะมาหาอีก เมื่อคืนน่ะนะ...มันสวยงามพิลึก...ไม่อยากให้ถึงเช้าเลย เด็กเดี๋ยวนี้มันเก่งจริงๆ นับถือว่าฝีมือมันดี นี่ขนาดพวกมือสมัครเล่นหรอกนะของเอ็งล่ะ พอสลัดชุดเชยๆ นั่นออก อีบรรเลงได้ถึงใจไหม”“ข้าว่าอีหนูของข้ามีแววว่าจะเข้าวงออเคสตร้าได้นะ เสียงก็ขนาดนักร้องอาชีพ แก้วหูยังร้าวอยู่เลย”“ถ้าเสียงดี ลำคอก็ต้องดี หมายความว่า...”ภูษิตตาลุก ชะโงกหน้าเข้ามาใกล้ ทำตามี

“แม่กานมันอกหัก...”ลูกสาวสองคนทั้งพรรณทิพาและภัสสร เงยหน้าขึ้นพร้อมๆ กันทีเดียว ภัสสรนั้นถึงกับหัวเราะออกมาก่อนจะทำเสียงเหมือนสมเพชเวทนาเต็มที่“ภัสบอกแล้วเชียวว่าจะไปกันไม่รอด คนของเราออกจืดชืด ผู้ชายที่ไหนเขาจะทนได้...พี่พรรณบอกภัสว่าเมื่อคืนกานหายไปทั้งคืน กลับมาตอนเช้า ชำระความกันหรือยังล่ะคะ”นางส่ายหน้า“ไปดูน้องแกก่อนเถิด นอนตาลอย ซมอยู่แต่บนเตียง ถามอะไรก็ไม่ยอมบอก แม้กระทั่งกับแม่บุตเพื่อนกันแท้ๆ แม่ลองสอบถามดูแล้ว แม่บุตก็อ้อมแอ้มชอบกลอยู่เอาไว้ให้อาการดีๆ กว่านี้อีกหน่อย”“ถามดีๆ เถอะนะคะ”พรรณทิพาแค่นเสียงออกมา หล่อนไม่ชอบหน้ากานพลูมาแต่ไหนแต่ไร เพราะจะข่มกานพลูได้ต่ำต้อยกว่าก็ไม่ตลอดรอดฝั่ง สิ่งที่กานพลูเหนือกว่าพรรณทิพาก็คือการเรียน เหมือนสติปัญญาทางการเรียนรู้จะชดเชยให้กับความบกพร่องด้านอื่นๆ เมื่อกานพลูล้มลง พรรณทิพาจึงไม่ได้หยุดคิดที่จะเห็นใจญาติผู้น้องเอาเสียเลย“ว่าแต่ก่อนที่ภาดาเขาจะตีจากไปนี่น่ะ เขาได้ไข่แดงแม่กานไปกินอร่อยปากเขาแล้วหรือยัง”คุณนายจันทร์เพ็ญนิ่งอึ้ง ยังไม่ทันจะตอบ ลูกชายคนเล็กก็เดินตัวปลิวเข้ามาเสียก่อน หนุ่มน้อยมองดูทุกคนก่อนจะเอ่ยปากถาม“ผมได้

“กานยังไม่มาทำงานอีกรึ”ภาดาถาม เขามีความสุขประสาชายหนุ่มที่ใกล้จะเข้าพิธีแต่งงาน แต่ความสุขที่บ่มอยู่ในใบหน้าของเขาก็ชวนให้บุตรามองดูอย่างขัดใจเป็นอันมาก เพราะอดคิดไม่ได้ว่าเพราะผู้ชายคนนี้แหละ ที่มีส่วนผลักดันให้กานพลูไปพบกับ ‘อุบัติเหตุ’ ของชีวิตเข้าอย่างจัง“ยังมีแก่ใจถามถึงกานอีกนะ” หล่อนไม่ละเว้นให้ “กานคงจะสะบักสะบอมมากหน่อย”“จะไปเยี่ยมกานอีกหรือเปล่า”บุตราส่ายหน้า“ฉันรู้ว่าไปพูดปลอบใจกานตอนนี้ ก็เหมือนการซ้ำเติมกานอีกเท่านั้น สู้ไม่พูดอะไรซะเลยดีกว่า”แล้วบุตราก็หันไปทางอื่น ทำเหมือนกับว่าภาดาไม่มีตัวตนอยู่เบื้องหน้าหล่อนอีกต่อไป ทำให้ภาดาหัวเราะออกมาอย่างเก้อๆ แล้วก็ถอยหลบไปเหมือนกัน รู้ดีว่าขืนหากยืนอยู่ต่อไป บุตราอาจจะพูดให้เขาได้อายแน่นอนเขายังห่วงใยกานพลู ความรักที่บ่มตัวสร้างสมกันมานานปี ระหว่างเขากับหล่อนไม่ใช่เรื่องที่จะสะบั้นลงได้ในพริบตาเดียว เภรีเองก็เข้าใจเขาในเรื่องนี้ เมื่อเขาพูดถึงความรักของเขากับกานพลูให้หล่อนฟัง เขาอยากให้กานพลูได้เข้าใจเขาด้วยเหมือนกัน ดีเสียกว่าแยกทางกันด้วยการไม่เข้าใจจนวันหน้ามองหน้ากันอีกไม่ได้แล้วและเขาก็ไม่รู้ด้วยว่า ตอนนี้กานพลูไม