ความสงสัยของท่านย่า

เหยียนอิงอิงคิดบางอย่างออกนางไม่รอช้ามุ่งหน้าไปที่บ้านของสหายทันที

"อี้เอ๋อร์อยู่หรือไม่"

ฟางอี้ เป็นเด็กสาววัยเดียวกันเดินออกมาจากบ้าน ยิ้มแย้มดีใจเมื่อเห็นหน้าสหายที่ไม่ได้พบกันนาน

"อ้าว อิงอิง มาถึงนานแล้วหรือเหตุใดไม่บอกกล่าว เข้าบ้านก่อนเถิด"

นางเข้ามาช่วยถือตะกร้าจากมือเหยียนอิงอิงที่ส่งยิ้มหวานให้แล้วจูงมือเดินเข้าบ้าน

"ข้าเอาไข่มาขาย ท่านย่าบอกว่าครึ่งหนึ่งยกให้เจ้า รับเงินครึ่งเดียวก็พอ"

ถึงจะให้ฟรีบ้างแต่นางก็ไม่ขาดทุน ได้เงินไม่มากยังดีกว่าไม่ได้เลย นับเป็นการขายของที่ไม่หักหาญน้ำใจสหายจริง ๆ ได้ทั้งเงินและคำชื่นชมจากสหายรักนางถือว่าน่าพอใจแล้ว

ฟางอี้เบิกตากว้าง กึ่งเกรงใจกึ่งดีใจ ไข่ไก่มีราคาแพงแต่เหยียนอิงอิงยังกล้าแบ่งให้นางฟรี ๆ

"ได้สิ ข้าไปหยิบเงินก่อน"

เหยียนอิงอิงยิ้มดีใจที่นางจะได้เงิน นางตั้งใจเอาเงินส่วนนี้เก็บไว้ใช้ส่วนตัวไม่บอกท่านย่าเป็นอันขาด

ฟางอี้เดินออกมาแล้วนั่งลง จ่ายเงินค่าไข่ให้เหยียนอิงอิงตามที่ตกลงไว้ จากนั้นจึงนำไปเก็บไว้ กล่าวขอบใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า

"อิงอิง วันหลังอย่าทำอย่างนี้นะ ข้าวยากหมากแพง ไข่เจ้าก็เก็บไว้กินบ้าง"

จะไม่ให้ห่วงสหายคงดูไร้มารยาทไปหน่อย ความจริงฟางอี้ก็แอบยิ้มในใจที่ได้ไข่ราคาถูกแล้วยังได้เพิ่มฟรี จะว่าไปถ้าไม่ต้องรักษาหน้าตานางอยากบอกเหยียนอิงอิงด้วยซ้ำว่าคราวหน้าขอฟรีสักยี่สิบฟอง ไหน ๆ บ้านเจ้าก็เลี้ยงไก่เก็บไข่กินเองตั้งเป็นสิบตัว

"ข้าเป็นห่วงเจ้ากับท่านย่า ถึงจะมีไก่หลายตัวก็อยากให้จัดการให้ดี"

เหยียนอิงอิงจับมือฟางอี้เอาไว้แน่นพลางนึกในใจ

'เจ้าก็โง่ไม่เลิกจริง ๆ ไข่ของข้าขายให้เจ้าเกินราคาต่างหากเล่า ถึงให้ฟรีด้วยแต่ยังได้กำไรอยู่ดี'

"ช่วยกันได้ก็ช่วยกันไปอย่าคิดมากเลย ข้าต้องกลับแล้วจะไปช่วยท่านย่าทำงาน"

เหยียนอิงอิงร่ำลาฟางอี้แล้วเดินทางกลับบ้าน บรรยากาศข้างทางของวันนี้ช่างสดชื่นยิ่งนัก นางมีเงินติดตัวแล้ว อีกไม่กี่วันจะเข้าในเมืองไปซื้อผ้าสวย ๆ ตัดชุดใหม่เสียที

"กลับมาแล้วจ้ะ"

เหยียนอิงอิงทักทายท่านย่า สีหน้าของนางบ่งบอกชัดเจนว่าเบิกบานไม่น้อย

"เรียบร้อยแล้วใช่หรือไม่"

เหยียนซื่อเอ่ยถามผู้เป็นหลานสาว

"เจ้าค่ะท่านย่า"

นางวางตะกร้าแล้วขอตัวเดินเข้าห้อง เหยียนซื่อเดินผ่านถังน้ำ เห็นผักกาดขาวยังวางอยู่ในถังถึงนึกขึ้นได้

"อ้าว ข้ามัวแต่ยุ่งวุ่นวายกับงานบ้าน ลืมเอาผักกาดขาวให้อิงอิงเอาไปด้วย"

เหยียนซื่อได้แต่ส่ายหน้าให้ความขี้หลงขี้ลืมของตัวเอง พอมองเข้าไปในห้องเห็นหลานสาวปิดประตูแล้ว ครั้นจะเรียกให้ไปเป็นรอบที่สองก็คงกระไรอยู่ นางจึงหยิบผักขึ้นมาสะบัดน้ำออกแล้วห่อใบตองใส่ในตะกร้าถือไว้ในมือและเดินออกไปเอง

เสิ่นชิงเซียนยังง่วนอยู่กับการทำความสะอาดบ้านที่เพิ่งเรียบร้อยไปเพียงบางส่วน

"แม่หนู ขอเข้าไปหน่อย"

เหยียนซื่อเดินทางมาถึงเห็นเสิ่นชิงเซียนก้ม ๆ เงย ๆ จึงเอ่ยขออนุญาต นางรู้จักภรรยาคนใหม่ของหยางอวิ๋นเฉิง เหยียนซื่อเป็นคนกว้างขวางเมื่อก่อนก็เคยพบปะพ่อแม่ของอีกฝ่ายอยู่บ่อยครั้ง

เสิ่นชิงเซียนเงยหน้าขึ้น เมื่อเห็นว่าไม่ใช่ใครอื่นนางก็เดินออกมาต้อนรับ

"ท่านย่าเหยียน"

"ข้านี่มันแก่แล้ว ดูสิลืมเอาผักกาดขาวให้อิงอิงเอามาด้วย รับไว้เถิดจะได้ผัดใส่ไข่ อร่อยนะจะบอกให้"

เหยียนซื่อพูดยิ้ม ๆ อย่างใจเย็นดั่งผู้อาวุโสที่น่านับถือคนหนึ่ง

"ไข่หรือเจ้าคะ"

เสิ่นชิงเซียนทวนคำพูดนั้นอย่างฉงน เหยียนซื่อพยักหน้าย้ำความมั่นใจ

"อิงอิงเอาไข่มาให้เมื่อครู่นี้ เจ้าไม่อยู่หรือ"

เมื่อเห็นผู้น้อยกว่าทำหน้างุนงงเหยียนซื่อจึงทบทวนความจำของนาง

"อ๋อ เมื่อครู่นี้ หลานท่านย่ามาที่นี่เจ้าค่ะ แต่ไม่ได้ให้ไข่กับข้า"

เหยียนซื่อชะงัก มือที่ถือตะกร้าผักกาดขาวค้างอยู่กลางอากาศ

"ไม่ได้ให้หรือ"

น้ำเสียงของนางแผ่วลงเล็กน้อย

"แปลกนัก นางบอกข้าว่าเอาไข่มาให้ที่นี่แล้ว"

เสิ่นชิงเซียนไม่รีบร้อนปฏิเสธ นางเพียงยิ้มบาง เอ่ยอย่างสุภาพ

"ตอนที่หลานท่านย่ามา ข้าอยู่ที่บ้าน แต่นางถือตะกร้าไข่มาและก็ถือตะกร้าใส่ไข่กลับไปเจ้าค่ะ"

เหยียนซื่อขมวดคิ้ว นางไม่ใช่คนโง่เขลา ถึงอายุจะมากแต่ผ่านโลกมาไม่น้อย คำพูดของเสิ่นชิงเซียนฟังดูไม่รีบร้อน ไม่มีคำแก้ตัวและไม่มีแววของคนโกหก

"เช่นนั้น…"

นางพึมพำกับตนเอง

"อิงอิงเอาไข่ไปที่ใดกันเล่า"

เสิ่นชิงเซียนรับผักกาดขาวมา โค้งคำนับเล็กน้อย

"ขอบคุณท่านย่ามาก ผักกาดขาวกำลังสด

เย็นนี้ข้าจะทำแกงใส่ขิงให้ท่านพี่กับลูก ๆ"

นางไม่พูดถึงไข่อีก ไม่อยากให้เรื่องเล็กกลายเป็นเรื่องใหญ่ ท่าทีเช่นนี้กลับยิ่งทำให้เหยียนซื่อรู้สึกกระอักกระอ่วน

"ชิงเซียน"

นางเอ่ยช้า ๆ

"หากวันหน้าอิงอิงทำสิ่งใดไม่เหมาะสม

เจ้าบอกข้าได้ ไม่ต้องเกรงใจ"

เสิ่นชิงเซียนเงยหน้าขึ้น สบตาผู้อาวุโสอย่างเปิดเผย

"ข้าไม่กล้าคิดเช่นนั้นเจ้าค่ะ นางยังเด็ก ย่อมพูดผิดบ้างเป็นธรรมดา เพียงแต่เรื่องของกินของใช้ หากคลาดเคลื่อน สุดท้ายคนในบ้านก็จะเดือดร้อน"

คำพูดนั้นไม่ได้กล่าวโทษใคร แต่กลับตอกย้ำเข้าไปในใจยิ่งกว่า

เหยียนซื่อถอนหายใจยาว พยักหน้าช้า ๆ

"เจ้าเป็นคนมีเหตุผลนัก"

นางไม่พูดต่อ เพียงหันหลังเดินกลับไปด้วยฝีเท้าที่ช้าลงกว่าตอนมา

เมื่อคนจากไปแล้ว ภายในเรือน หยางอวิ๋นเฉิงนั่งพิงหมอนอยู่เงียบ ๆ แม้ม่านเก่าจะกั้น แต่ทุกถ้อยคำเขาได้ยินชัดเจน มุมปากเขายกขึ้นเล็กน้อยอย่างอดไม่ได้

เหยียนซื่อกลับมาถึงบ้าน ใจยังไม่สงบ

ภาพสีหน้าสงบนิ่งของเสิ่นชิงเซียนวนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุด นางวางตะกร้าเปล่าลงข้างเตาไฟ หันไปมองประตูห้องของหลานสาว ก่อนจะเอ่ยเรียกเสียงเรียบ

"อิงอิง ออกมาหน่อย"

ประตูเปิดออกอย่างรวดเร็ว เหยียนอิงอิงเดินออกมา ใบหน้าเรียบร้อยเหมือนไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น

"ท่านย่า มีอะไรหรือเจ้าคะ"

เหยียนซื่อมองนางตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า สายตานั้นไม่ได้ดุดัน แต่ก็ไม่อ่อนโยนเหมือนเช่นเคย

"ไข่ที่เจ้าเอาไปให้บัณฑิตหยาง ให้ถึงมือภรรยาเขาหรือไม่"

เหยียนอิงอิงชะงักเพียงเสี้ยวลมหายใจ น้อยเสียจนแทบจับไม่ได้ แล้วจึงพยักหน้าทันที

"ให้แล้วเจ้าค่ะ นางเป็นคนรับไปเอง"

น้ำเสียงนั้นมั่นใจท่าทีไม่ลังเล เหยียนซื่อหรี่ตาลงเล็กน้อย

"แน่ใจหรือ ตอนข้าไปถึง นางบอกว่าเจ้าไม่ได้ให้ไข่"

เหยียนอิงอิงเบิกตาโต สีหน้าตกใจทันที

ดูราวกับถูกใส่ร้าย

“เป็นไปได้อย่างไร ข้าถือไปเต็มตะกร้าที่ท่านย่าจัดให้ ยื่นให้ถึงมือ นางยังมองข้าด้วยซ้ำ"

นางกัดริมฝีปาก สีหน้าแฝงความน้อยใจ

"หรือว่านางจำผิด"

"หรือไม่ก็…"

เสียงของเหยียนอิงอิงแผ่วลง

"ไม่อยากยอมรับเพราะไม่ชอบข้า"

คำพูดนั้นเหมือนจะสมเหตุสมผล เด็กสาวที่แอบหลงรักบุรุษมีภรรยา ถูกเมียหลวงไม่ชอบหน้าฟังดูไม่แปลกเลย แต่เหยียนซื่อกลับไม่ตอบทันที

"ตอนเจ้าไปบ้านเขา เจอใครอีกหรือไม่"

เหยียนอิงอิงตอบเร็วเกินไป

"ไม่มีเจ้าค่ะ"

เหยียนซื่อพยักหน้าเบา ๆ ไม่ซักถามต่อ

"เช่นนั้นก็ดี"

"วันหลังหากเอาของไปให้ใคร จำไว้ว่าต้องบอกให้ชัดเจน สิ่งของมีค่า ไม่ควรคลาดเคลื่อน"

"เจ้าค่ะท่านย่า"

เหยียนอิงอิงก้มหน้าอย่างเชื่อฟัง แต่ในใจกลับโล่งอก

'ท่านย่าเชื่อแล้ว'

เพียงแต่เมื่อเหยียนซื่อหันหลังเข้าครัว มือที่จับทัพพียังคงนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง

นางพึมพำกับตนเองเบา ๆ

"แปลกนัก เด็กคนหนึ่งพูดมั่นใจเกินไป

อีกคนหนึ่งกลับไม่คิดจะโต้แย้งเลย"

นางเงยหน้ามองตะกร้าว่างเปล่าที่วางอยู่ในบ้าน ความสงสัยเล็ก ๆ เริ่มหยั่งรากลงในใจอย่างเงียบงัน