มีคนมาหา

เด็ก ๆ อาบน้ำเสร็จนางเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ให้ ซึ่งมีเพียงคนละสามชุดและยังเก่าซีดมากแล้ว นางจึงนำตัวเดิมไปซักในทันที

"ตัวหอมขึ้นเยอะเลย"

เสิ่นชิงเซียนพูดกับเด็กแฝดระหว่างสวมเสื้อผ้าให้ เสี่ยวหานที่หน้าตาเนื้อตัวมอมแมมก่อนหน้านี้ดูสะอาดเกลี้ยงเกลาขึ้น เขาเป็นเด็กหน้าตาคมเข้มผิวพรรณต่างจากบิดานางจึงคิดไปว่าคงเหมือนมารดาของเขา ส่วนเสวี่ยเอ๋อร์ น่ารักจิ้มลิ้ม ดวงตากลมโตสุกใส หากนางอ้วนขึ้นกว่านี้สักหน่อยคงน่ารักไม่น้อย

นางบรรจงหวีผมและถักเปียให้เสวี่ยเอ๋อร์ นำผ้าเก่าตัดเป็นผ้าผูกผม มองดูช่างน่ารักน่าชังผิดหูผิดตาจากเมื่อตอนก่อนอาบน้ำชำระร่างกาย

เพียงแต่เด็กสองคนกลับไม่มีเค้าโครงของหยางอวิ๋นเฉิงแม้แต่น้อยทั้งที่เขาเป็นบิดาแท้ ๆ

"เสวี่ยเอ๋อร์ช่างน่ารักจริง ๆ"

นางเอ่ยปากชมเด็กหญิงที่ยิ้มแย้มให้นาง เสวี่ยเอ๋อร์เอื้อมมือกอดคอเสิ่นชิงเซียน ยิ้มให้นางราวกับต้องการความรักความอบอุ่นจากมารดาที่นางถวิลหามาตั้งแต่เล็ก

ฉับพลันภาพหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในความทรงจำของเสิ่นชิงเซียนอีกครั้ง

หญิงสาวในชุดสีเขียวมรกต กอดก่ายกับบุรุษไม่ซ้ำหน้า สถานที่นั้นเป็นหอนางโลม และนางถูกสตรีอีกคนใช้มีดแทงเข้ากลางลำตัว เลือดสดไหลนองพื้น หญิงสาวขาดใจตายทันที อีกภาพสตรีคนเดิมในชุดสีฟ้าอ่อนยืนอยู่กับบุรุษคนหนึ่ง ย่อกายคารวะ ตัดภาพเข้าไปฆ่าขุนนานางเฒ่าในห้องแล้วเก็บหีบสมบัติวิ่งหนีไป

"ท่านแม่เป็นอะไรไปเจ้าคะ"

นางสะดุ้งโหยงเมื่อได้ยินเสียงเรียก เหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้นตามไรผม หัวใจเต้นระรัว ภาพที่ฉายเป็นฉาก ๆ นั้นเหมือนว่ามันได้เกิดขึ้นจริง ๆ

"มะ...ไม่มีอะไร เอาล่ะ ข้าจะพาเจ้าสองคนไปนอนพักผ่อนกับท่านพ่อ"

ทั้งสามคนลุกขึ้น นางอุ้มเสวี่ยเอ๋อร์และมืออีกข้างจูงเสี่ยวหานเดินออกจากห้องไป

เยี่ยนซูให้หยางอวิ๋นเฉิงกินยาจนหมดเขาก็ร่ำลากลับโดยไม่ได้พูดจากับเสิ่นชิงเซียนสักคำ สตรีผู้นี้ทำให้เขาเหลือเชื่ออยู่บ้าง มีหญิงสาวในหมู่บ้านคนใดบ้างเป็นเช่นนาง ตั้งแต่เขารู้จักคนหมู่บ้านนี้มายังไม่เจอสักคน

ม้าวิ่งไกลห่างออกไปแล้ว บ้านหลังเล็กกลับมาเงียบลงอีกครั้ง

เสิ่นชิงเซียนพาเด็ก ๆ เข้าไปอยู่กับพ่อของเขา วันนี้สีหน้าคนป่วยดูสดชื่นขึ้นเล็กน้อย ไม่ซูบเซียวและดูเหนื่อยล้าเหมือนเมื่อวาน

"ข้าพาเด็ก ๆ มาอยู่กับท่านก่อน ข้าจะไปทำงานบ้าน ดูของที่สหายท่านซื้อมาให้"

นางบอกถึงเหตุผล หยางอวิ๋นเฉิงเงียบไปไม่นานก็เอ่ยขึ้น

"เยี่ยนซู เป็นสหายรุ่นน้องที่ดีกับข้า เรียกเขาว่าอาเยี่ยนก็ได้"

ไม่บ่อยนักที่หยางอวิ๋นเฉิงจะเปิดเผยความเป็นส่วนตัวหรือแม้แต่คนรู้จักของเขาให้ผู้อื่นได้รู้ ยิ่งกับสตรีที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน แต่งเข้าบ้านได้ไม่กี่วันคงไม่ต้องพูดถึง แต่กับเสิ่นชิงเซียน เขารู้สึกว่านางเป็นมิตรและไม่ทอดทิ้งครอบครัวยามลำบาก หากปกปิดต่อนางก็คงไม่เหมาะนัก

"ข้าจะไปจัดการเอง"

นางรุดออกไปอย่างว่องไวจนแม้แต่เขาก็มองตามแทบไม่ทัน ร่างกายที่บอบบางดูไม่เป็นอุปสรรคของนางเลยสักนิด ช่างน่าประหลาดเสียจริง

เสิ่นชิงเซียนออกมาซักผ้าทั้งหมดในบ้านที่สกปรกและมีกลิ่นอับ กองผ้าขนาดใหญ่ทำให้นางเหนื่อยอยู่ไม่น้อย ตากผ้าเสร็จนางเข้ามาปัดกวาดห้องเล็ก ๆ อีกห้องที่มีฝุ่นหนาเตอะแถมหลังคายังมีรูรั่วหลายจุด

"ไม่เหมาะจะซ่อมแล้ว รื้อสร้างใหม่เห็นจะดีกว่า"

บ้านนี้ทั้งหลังคงผ่านการซ่อมแซมง่าย ๆ มาหลายครั้งแล้ว ครั้งต่อไปคงต้องสร้างใหม่อย่างเดียวนางคิดว่าอย่างนั้น 

กว่าจะจัดการงานบ้านเสร็จก็บ่ายคล้อย สามพ่อลูกจึงได้กินอาหารกลางวันช้า แต่ดีหน่อยที่เสี่ยวหานใส่ใจเรื่องนี้ เขาออกมาหาอาหารในครัวนางจึงได้จัดแจงไปให้

"ดูสิ ภรรยาใหม่บัณฑิตหยาง วันก่อนได้ยินคนบอกว่านอนหมดสติอยู่กลางทุ่งเหมือนจะไม่รอด วันนี้กวาดลานบ้านเหมือนคนไม่เคยป่วย ช่างดวงแข็งเสียจริง"

เสียงคนพูดกันอยู่หน้าบ้าน ดูเหมือนพวกนางจงใจพูดให้เสิ่นชิงเซียนได้ยิน แต่ก็ยังจับใจความไม่ค่อยได้ ว่าจุดประสงค์ของพวกนางคืออะไร ต้องการสื่อสารเรื่องใด เสิ่นชิงเซียนจึงกวาดลานบ้านฟังต่อไป

"ข้าว่านางน่าสงสารนะ ได้สามีป่วยแล้วยังพิการเดินไม่ได้ แถมยังมีลูกติดอีก แต่ก็อย่างว่าแหละหากไม่ได้ความช่วยเหลือจากผู้ใหญ่บ้านยางคงถูกขายเป็นทาส แต่ถ้ามีชีวิตแบบนี้ข้ายอมเป็นทาสบ้านเศรษฐีดีกว่า"

นางทั้งสองพยักเพยิดตามกัน แรก ๆ ดูเหมือนห่วงใยพอฟังไปเรื่อย ๆ กลับกลายเป็นเยาะหยันเสียอย่างนั้น

เจ้าของร่างเดิมเป็นคนอ่อนแอ ไม่สุงสิงกับใคร ว่าง่ายและเชื่อฟังผู้อาวุโส อีกทั้งไม่สู้หน้าใคร นางใช้ชีวิตกับบิดามารดาที่รักใคร่นางดั่งแก้วตาดวงใจ เมื่อทั้งสองเสียชีวิตลง นางก็เหมือนคนไร้ชีวิตชีวา

คนหมดอาลัยตายอยาก ถูกชักจูงให้ไปซ้ายไปขวาตามใจผู้อื่น นางก็ทำตามทั้งนั้น

"เป็นอย่างนี้ไปแล้ว จะทิ้งกลางคันได้อย่างไร"

นางถอนหายใจยาวพึมพำกับตนเอง ทั้งครอบครัวมีความหวังอยู่ที่นาง คำพูดของคนภายนอกถึงจะมีทั้งห่วงใยและดูแคลนแต่ก็ไม่ได้ช่วยแก้ปัญหา หากมัวแต่เก็บมาใส่ใจ มีแต่หมดกำลังใจเท่านั้น

"พี่ใหญ่หยางอยู่หรือไม่"

เสียงสดใสดังขึ้นด้านหลังระหว่างที่เสิ่นชิงเซียนกำลังจะเดินกลับเข้าบ้าน

"มาหาใครหรือ"

เสิ่นชิงเซียนเอ่ยถามเด็กสาวอายุราวสิบสี่ปีสวมชุดผ้าฝ้ายเรียบง่ายหน้าตานางดูธรรมดาแต่มีประกายอยากรู้อยากเห็น ถือตะกร้าใส่ไข่ ใช้สายตาเหยียดมองนางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ความใสซื่อเมื่อครู่หายไปแปรเปลี่ยนเป็นเด็กสาวท่าทางเจนจัดโลกแบบเด็ก ๆ แทน

"ข้ามาหาพี่ใหญ่หยาง เอาไข่มาให้"

นางเชิดหน้ากล่าวเสียงห้วนราวกับว่ากำลังข่มขวัญคู่ต่อสู้

"เอามาฝากไว้ที่ข้าก็ได้ ท่านพี่กำลังพักผ่อนอยู่"

เสิ่นชิงเซียนเอ่ยเรียบ ๆ เด็กสาวคนนั้นชะงักไปก่อนทำท่าทางไม่พอใจนาง

"เจ้าเป็นใครกันถึงจะรับของแทน ข้าก็บอกอยู่ว่าเอามาฝากพี่ใหญ่หยาง ไม่ใช่เจ้า!"

"หืม น้องหนู ทำไมข้าจะรับไว้ไม่ได้ สามีภรรยาก็เท่ากับเป็นคนเดียวกัน เพื่อนบ้านมีน้ำใจเอาของมาให้ก็รับแทนได้จ้ะ"

เสิ่นชิงเซียนเย้ยนางคืนเอ่ยยิ้ม ๆ พลางยกมือกอดอก

"เจ้า...ไม่จริง"

"จริงสิ เจ้าไปอยู่ไหนมาถึงไม่รู้เรื่อง"

เด็กสาวทำหน้าเหมือนรับไม่ได้ 

"ข้าไม่เชื่อ"

"งั้นเจ้าก็ไปถามผู้ใหญ่บ้านสิ ผู้ใหญ่เป็นคนจัดการให้ข้าเอง"

นางส่ายหน้าแล้วสะบัดหน้าฟึดฟัดเดินออกไปพร้อมตะกร้าใส่ไข่

"บัณฑิตหยางเสน่ห์แรงไม่น้อยเลยถึงขนาดมีสาวน้อยยังไม่ทันโตมาหลงรัก"

นึกไปนางก็อดหัวเราะในใจไม่ได้ เด็กสาวเพิ่งเริ่มโตชอบพอสามีผู้อื่นลงทุนเอาชนะใจด้วยการเอาของมาฝากถึงบ้าน ช่างใจกล้ายิ่งนัก นางมาจากศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดที่ทุกอย่างก้าวไกลนางยังไม่เคยทำเช่นนี้เลย

ช่างเถิดใครจะเป็นอย่างไรก็ไม่เกี่ยวข้องกับนางอยู่ดี เพียงแต่หากตั้งใจมาหาเรื่องนางนั่นแหละถึงจะเดือดร้อน

เด็กสาวนามว่าเหยียนอิงอิง อาศัยอยู่กับย่าเพียงสองคน เหยียนซื่อให้นางนำไข่ไปบ้านหยางอวิ๋นเฉิง เพราะเห็นแก่เด็กสองคนที่น่าสงสารและบิดาที่เป็นคนดีมีคุณธรรม เคยช่วยเหลือบ้านตระกูลเหยียนมาก่อน

เหยียนอิงอิงแอบมีใจให้หยางอวิ๋นเฉิงมาก่อนที่เขาจะแต่งงานใหม่ นางจึงอาสาเอาไข่มาให้เอง ไม่นึกว่าจะต้องมาปะทะกับภรรยาคนใหม่ของเขา นางไปช่วยงานศพญาติที่เพิ่งเสียอยู่หลายเดือนเพิ่งกลับมา จึงไม่รู้เรื่องมาก่อน เหยียนซื่อก็ไม่ได้บอกอะไรกับหลานสาวเพราะไม่เห็นมีความจำเป็น 

แล้วเหตุการณ์ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นเมื่อครู่ เหยียนอิงอิงแค้นใจ นางไม่ได้ให้ไข่แก่เสิ่นชิงเซียน เพราะความโมโหจึงเดินดุ่ม ๆ ออกมาไม่ทันได้คิด  เพิ่งมานึกได้ระหว่างทางว่าหากถือตะกร้ากลับบ้าน ท่านย่าของนางต้องถามแน่นอน นางจะบอกความจริงในใจไปได้อย่างไรว่าทะเลาะกับภรรยาบัณฑิตหยางมา เพียงเพราะนางไปแอบชอบสามีคนอื่นแล้วมีปากเสียงกัน