ไม่ได้กินอาหารมาสามวันแล้ว

นางวางตะกร้าลง รู้สึกปวดบ่าทั้งสองข้างราวกับกระดูกจะหักเป็นท่อน ๆ

"กลับมาแล้ว"

ทุกอย่างยังเงียบไร้การตอบรับจากด้านใน เสิ่นชิงเซียนจึงเดินไปดู นางเปิดประตูพร้อมเสียงเอี๊ยดอ๊าดออกเบา ๆ ภาพตรงหน้าทำให้นางอดแปลกใจไม่ได้

ชายหนุ่มคนหนึ่งร่างกายซูบผอม ใบหน้าซูบซีด ดวงตาปิดสนิท ริมฝีปากแห้งแตก นอนอยู่บนเตียงไม้เก่า ๆ โครงหน้าที่เห็นโหนกแก้มชัด ส่งให้จมูกคมสันโดดเด่นขึ้นมา ถึงแก้มจะตอบจนมองเห็นกระดูกกรามนูนขึ้น แต่ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าเขาคนนี้หน้าตาดีไม่น้อย

มองลงไปด้านล่างเป็นเด็กชายหญิงรูปร่างผอมแห้งไม่ต่างกัน ทั้งคู่อายุราว ๆ สี่ขวบ แต่รูปร่างเล็กเกินวัย สวมเสื้อผ้าหยาบ ๆ เนื้อผ้าเก่าซีดและยืดย้วยปะชุนหลายแห่ง นอนหลับสนิทอยู่บนเสื่อข้างเตียงนอนบิดา

เสิ่นชิงเซียนส่ายหน้าช้า ๆ อย่างเวทนา ทั้งพ่อลูกและนางต่างก็ผอมแห้งไม่ต่างกัน ผู้เป็นพ่อนอนป่วยขยับไปไหนไม่ได้ ลูกสองคนก็เล็กเกินกว่าจะรับผิดชอบไหว คงมีแค่นางที่เป็นความหวังเดียวที่จะนำพาครอบครัวนี้หลุดพ้นจากความยากลำบากเหล่านี้ แม้ก่อนหน้านั้นจะไม่มีโอกาสปฏิเสธการแต่งงาน แต่เมื่อเข้ามาอยู่ที่นี่ จะให้ทอดทิ้งสามชีวิตไว้ทั้งอย่างนี้นางก็ทำไม่ลง

นางเดินออกจากห้องปิดประตูลงเสียงเบาที่สุด ตรงไปที่ห้องครัวที่เป็นเหมือนศาลาโล่ง ๆ มีเพียงหลังคากันแดดกันฝนเท่านั้น หญิงสาวกวาดตามองอย่างรวดเร็วพร้อมกับค้นหาวัตถุดิบที่พอจะมี

"ข้าวสารไม่มี ฟืนไม่มี แป้งไม่มี ทั้งบ้านมีเพียงมันเทศในตะกร้าที่ประทังชีวิตได้ นี่มันชีวิตแบบไหนกันนะ"

นางอดบ่นออกมาไม่ได้ แต่จะว่าไปนางก็เพิ่งแต่งเข้ามา บ้านนี้มีทั้งคนป่วยและเด็กเล็ก จะรับผิดชอบหน้าที่ได้เต็มที่ก็คงยาก

เสิ่นชิงเซียนออกจากบ้านอีกครั้ง ใกล้ ๆ หลังบ้านมีซากไม้แห้งกองเล็ก ๆ อยู่หนึ่งกอง นางเอามีดติดตัวมาด้วยลงมือตัดเป็นท่อน ๆ แต่ด้วยกำลังที่มีไม่มากนางจึงเหนื่อยหอบง่าย ๆ ตัดฟืนไปด้วยนั่งพักไปด้วย

"ทุลักทุเลจริงเชียว"

นางหาเถาวัลย์ได้ก็จัดการมัดฟืนแล้วแบกเดินกลับบ้าน ตอนนี้ฟ้าเริ่มมืดแล้วนางจึงต้องเร่งมือทั้งที่ยังไม่หายเหนื่อยล้า

เมื่อมาถึงห้องครัวนางจัดการวางไม้ฟืนลงอย่างเบามือ นางนั่งลงบนพื้นกวาดเตาฟืนจนสะอาดแล้วก่อไฟขึ้น จัดการวางมันเทศเรียงกันเผาเอาไว้ บางส่วนนางนำไปล้างน้ำจนสะอาด ปอกเปลือกแล้วหั่นเป็นชิ้นเล็ก ๆ เตรียมต้มใส่หม้อดิน

"หม้อทั้งเก่าทั้งสกปรกต้องล้างก่อน"

นางนำหม้อและภาชนะอื่นไปล้างจนสะอาดแล้วนำมาตั้งเตา เทมันเทศที่หั่นเอาไว้ลงไป เคี่ยวไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งสุกได้ที่

ขณะที่กำลังตั้งใจทำเมนูอาหาร คลับคล้ายมีสายตาคู่หนึ่กำลังมองมาที่นาง

ประสาทสัมผัสของเสิ่นชิงเซียนที่ได้รับการฝึกมาอย่างดีบ่งบอกว่ามีคนกำลังมองนางอยู่ นางหันไปตามทิศทางช้า ๆ และพบร่างผอมแห้งเล็ก ๆ กำลังมองมาทางนี้

"เสวี่ยเอ๋อร์"

ภายใต้แสงเทียนสลัว ร่างเล็กของหยางจิ้นเสวี่ยสวมเสื้อผ้าเก่าซีดยืดย้วยยืนยิ้มราวกับดีใจ แม้จะซูบผอมแต่แววตาของนางกลับเปล่งประกายสุกใส

เด็กหญิงเดินมาหานางช้า ๆ ก่อนเอ่ยขึ้นเสียงใส

"ท่านแม่ ท่านแม่กลับมาจริง ๆ ด้วย"

ประกายในตาหม่นลงเล็กน้อย น้ำเสียงของเด็กน้อยสั่นไหว คล้ายกับกลัวว่าความหวังจะสลายหายไป

เสิ่นชิงเซียนวางมือจากเตาหันมายิ้มให้เสวี่ยเอ๋อร์

"ทำไมข้าจะไม่กลับมาล่ะ ที่นี่มีเจ้ารออยู่นะ"

เด็กหญิงยิ้มกว้างโผเข้ามากอดขานางเอาไว้แน่น

"ท่านแม่พูดจริง ๆ นะเจ้าคะ ท่านจะไม่หนีเสวี่ยเอ๋อร์ไปใช่หรือไม่ พี่อี้เหนียงบอกเมื่อเช้าว่าท่านแม่จะไม่กลับมาแล้ว"

ปลายประโยคของเด็กน้อยฟังดูเศร้านัก เสิ่นชิงเซียนนั่งลงจับไหล่เล็กเอาไว้อย่างมั่นคง

"ไม่หนีไปแน่นอนจ้ะ อย่าไปเชื่อคนอื่น"

เสวี่ยเอ๋อร์ยิ้มตาหยีจับแขนนางกระโดดโลดเต้นอย่างร่าเริง ทันใดนั้น

"เสวี่ยเอ๋อร์ ถอยออกมานะ นางไม่ใช่ท่านแม่"

เสียงเด็กชายคนหนึ่งดังขึ้น เขาคือหยางจื่อหานพี่ชายฝาแฝดของเสวี่ยเอ๋อร์ แววตาดื้อรั้นแต่แฝงไปด้วยความเศร้า ท่าทางดูเข้มแข็ง แต่สีหน้าดูโดดเดี่ยว ต่างจากเสวี่ยเอ๋อร์ ที่นุ่มนวลอ่อนโยนและเข้ากับนางได้ง่าย

"ทำไมจะไม่ใช่ล่ะ นางมาอยู่กับเราเป็นท่านแม่ของเรา ข้าไม่เคยมีท่านแม่ ข้าอยากมีท่านแม่"

เสวี่ยเอ๋อร์พูดขึ้นอย่างน้อยใจ น้ำเสียงของนางทั้งว้าเหว่และโหยหา

ผู้เป็นพี่ชายยืนนิ่ง แม้น้องสาวของเขาจะไม่เชื่อฟังแต่เขาก็ไม่เอ่ยปากห้ามนางอีก เพราะในหัวใจของเขาก็แแห้งแล้งเกินกว่าจะอดทนต่อความเหน็บหนาวในหัวใจเช่นเดียวกัน

"เอาล่ะ เสี่ยวหาน จงฟังให้ดี ข้าจะเป็นท่านแม่ที่ดีของพวกเจ้า ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นแม่อย่างข้าก็จะทำให้ดีที่สุด"

หยางจื่อหานเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว เมื่อตั้งสติได้เขาจึงกลับมาทำหน้าตึงแล้วหันหลังเดินกลับเข้าไปในบ้านดังเดิม

"ท่านพี่โกรธข้าแล้ว"

เสียงเศร้าสร้อยของเสวี่ยเอ๋อร์พูดขึ้น เสิ่นชิงเซียนจึงเปลี่ยนอารมณ์ของนางให้เด็กน้อยผ่อนคลายลง

"ช่างเถอะเดี๋ยวก็หายโกรธแล้วล่ะ มาเถิดข้าทำอาหารไว้แล้ว เจ้าเข้าไปรอในห้องก่อน เดี๋ยวจะยกไปให้"

"เสวี่ยเอ๋อร์ดื่มแต่น้ำมาสามวันแล้ว ดีจังเจ้าค่ะที่วันนี้จะได้กินอาหารแล้ว"

เด็กน้อยพูดราวกับว่านี่คือเรื่องปกติของครอบครัว เสิ่นชิงเซียนอึ้งจนพูดไม่ออก ในหัวใจของนางสะท้านไหว พลันก้อนแข็ง ๆ ก็จุกในลำคอ นางกระพริบตาถี่ไล่ความสะเทือนใจออกไป แม้ยามออกรบ ฝึกหนักจนร่างกายเหนื่อยล้าแทบแหลกละเอียดเพียงใด ก็ไม่เคยมีสักครั้งที่นางจะร้องไห้ออกมา แต่เหตุใดแค่ฟังคำพูดง่าย ๆ ของเด็กคนหนึ่งกลับทำให้นางบ่อน้ำตาตื้นนัก

"ไปรอในบ้านเถิด ประเดี๋ยวข้าจะยกชามอาหารไปให้"

"เจ้าค่ะ"

เสวี่ยเอ๋อร์พูดอย่างว่าง่ายแล้วพาร่างผอม ๆ เดินเข้าบ้านตามพี่ชายไป เสิ่นชิงเซียนจึงจัดการตักซุปมันเทศ แกะเปลือกมันเผาแล้วผ่าเป็นคำจัดใส่จานสวยงามแล้วยกถาดตามเข้าไป

เมื่อนางก้าวเข้าไปในห้องแสงเทียนสลัวจุดส่องสว่างเอาไว้แล้ว คงเป็นหยางจื่อหานที่จัดการให้ บรรยากาศยามค่ำภายในห้องค่อนข้างอับชื้นและเงียบสงัด นางวางถาดอาหารลงบนโต๊ะไม้เตี้ยเพียงหนึ่งตัวที่วางอยู่ในห้อง ก่อนจะหันไปมองร่างชายหนุ่มที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงไม้เก่าในท่าเดิม

ดวงตาคู่งามลืมขึ้นช้า ๆ อย่างระมัดระวังราวกับกำลังประเมินเหตุการณ์ตรงหน้า

เสิ่นชิงเซียนชะงักเมื่อมองสบตาของเขาพอดี ดวงตาเข้มลึก แพขนตายาวเรียงเส้นเป็นระเบียบ แม้ร่างกายจะอ่อนแรงทว่าแววตากลับไม่อ่อนแอตามไปด้วย

เขามองมาที่นาง มันไม่ใช่สายตาของสามีที่มองภรรยาหรือคนคุ้นเคย แต่เป็นสายตาของผู้ป่วยที่ตื่นขึ้นมาพบกับคนแปลกหน้า ความสับสน แปลกใจและระมัดระวังปะปนกันอยู่ในแววตาคู่นั้นอย่างซับซ้อน

ริมฝีปากแห้งแตกของเขาขยับไปมาคล้ายกำลังจะพูดบางอย่าง ทว่ากลับไร้เสียงใดหลุดออกมา

เสิ่นชิงเซียนสบตาเขาอย่างนิ่งสงบ นางไม่รีบร้อนหรือถอยหนี ไม่แสดงท่าทีหวาดกลัวแม้แต่น้อย ประสบการณ์ในสนามรบสอนให้นางรู้ว่า คนที่อยู่ในสภาพอ่อนแอที่สุด มักจะตื่นตระหนกง่ายที่สุดเช่นกัน

นางจึงเพียงยกมือขึ้น กดฝ่ามือเบา ๆ ลงบนอากาศเป็นเชิงปลอบ

"อย่าเพิ่งขยับ"

เสียงของนางนุ่มนวลแต่หนักแน่น

"ท่านยังอ่อนแรงนัก"

ดวงตาของชายหนุ่มหรี่ลงเล็กน้อย ทำให้สายตายิ่งคมขึ้น เขามองนางตั้งแต่ใบหน้าไปจนถึงมือที่เปื้อนเขม่าควันไฟ เสื้อผ้าที่แม้จะเก่าขาดแต่กลับดูเป็นระเบียบเรียบร้อย