หยางอวิ๋นเฉิง

กลิ่นอาหารอ่อน ๆ ลอยอบอวลวนอยู่ในห้องเล็ก ๆ เป็นกลิ่นที่เขาไม่คุ้นเคยมานาน มันคือกลิ่นของความอิ่มท้อง

เด็กสองคนขยับเข้ามาใกล้โดยไม่รู้ตัว เสวี่ยเอ๋อร์นั่งลงข้างเตียง ส่วนเสี่ยวหานนั่งกอดอกอยู่ปลายเตียง ดวงตาจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวของผู้ใหญ่ทั้งสองไม่กะพริบ

ชายหนุ่มกลอกตาไปมองลูก ก่อนจะมองกลับมาที่เสิ่นชิงเซียนอีกครั้ง แววตานั้นฉายความลังเล ราวกับมีคำถามนับพันนับหมื่นแต่ไม่รู้จะเริ่มจากข้อใด

ในที่สุด เขาก็เปล่งเสียงแหบพร่าออกมา

"เจ้า...กลับมา"

คำถามนั้นเบาหวิวดั่งสายลม ทว่าเหมือนก้อนหินหนัก ๆ ตกลงกลางหัวใจของเสิ่นชิงเซียน

นางสูดลมหายใจเข้าอย่างช้า ๆ ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงสงบนิ่งที่สุด

"ใช่ ข้ากลับมาแล้ว"

ชายหนุ่มนิ่งไปชั่วขณะ ดวงตาคู่นั้นจ้องนางอย่างไม่วางใจ ความทรงจำในสมองของเขาดุจกำลังถูกหมอกหนาทึบบดบัง เหลือเพียงความว่างเปล่าและสัญชาตญาณที่เตือนให้ระวังตัว

แต่สิ่งหนึ่งที่เขารับรู้ได้อย่างชัดเจน สตรีตรงหน้าผู้นี้ไม่ใช่คนที่เขารู้จักและไม่ใช่สตรีธรรมดาอย่างที่ควรจะเป็น นางดูเหมือนมีความพิเศษที่เขาก็ไม่อาจเข้าใจได้

เสิ่นชิงเซียนยกชามซุปมันเทศขึ้น วางไว้ใกล้มือเขา กลิ่นอุ่นลอยขึ้นพร้อมไอจาง ๆ

"กินก่อนเถิด เรื่องอื่นค่อยว่ากันภายหลัง"

ดวงตาคู่นั้นมองชามอาหาร ก่อนจะเลื่อนกลับมามองนางอีกครั้ง ความระแวงยังไม่จางหาย ทว่าในแววตานั้นกลับมีประกายบางอย่างเพิ่มขึ้น มันเป็นประกายของความสับสนปนความหวังที่เขาเองก็ไม่เข้าใจว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร

"เจ้าสองคนกินคนละถ้วย ยกไหวหรือไม่ หากไม่อิ่มยังมีมันเผาในจานกินได้จนอิ่มเลยจ้ะ"

น้ำเสียงอ่อนโยนที่นางเองก็ไม่รู้ตัวเอ่ยขึ้น ด้วยความหิวเด็ก ๆ พยักหน้าพร้อมกันแล้วยกชามซุปมันเทศมาวางไว้ใกล้เตียงบิดาแต่ยังไม่ยอมกิน

"ทำไมไม่กินล่ะ ไม่หิวหรือ"

นางทำหน้าฉงนเอ่ยถามเสวี่ยเอ๋อร์พร้อมมองเลยไปยังเสี่ยวหานที่จ้องมองบิดาไม่วางตา

"ท่านพ่อยังไม่ได้กินข้าก็จะไม่กิน"

เสี่ยวหานเป็นเด็กเชื่อฟังบิดา เขายึดถือพ่อของเขาเป็นแบบอย่างในการใช้ชีวิตในทุก ๆ เรื่อง เมื่อไม่ได้รับคำสั่งหรือเห็นผู้เป็นพ่อไม่แตะต้องอาหารเขาก็จะรอก่อน

หยางอวิ๋นเฉิงยิ้มบางให้บุตรชาย

"เสี่ยวหาน เจ้ากินก่อนเถิด"

เสียงที่เปล่งออกมาฟังดูอ่อนแรงทว่ามั่นคงทำให้บุตรชายผงกศีรษะอย่างว่าง่ายแล้วหยิบช้อนตักอาหารเข้าปาก

เมื่อเห็นเด็ก ๆ ลงมือกินอาหารแล้ว ชายหนุ่มขยับเปลือกตาช้า ๆ คล้ายกำลังพยายามรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่เหลืออยู่ในร่างกาย แขนผอมบางยันขอบเตียงไม้เก่า เสียงไม้ครูดเบา ๆ ดังขึ้นในความเงียบ

เสวี่ยเอ๋อร์เงยหน้าขึ้นทันที

"ท่านพ่อ อย่าลุกเจ้าค่ะ"

แต่คำเตือนนั้นมาช้าเกินไป

หยางอวิ๋นเฉิงพยายามฝืนลุกขึ้นนั่ง ร่างกายที่อ่อนแรงกลับไม่ตอบสนองดังใจ ขาทั้งสองขาดเรี่ยวแรงราวกับไม่ใช่ของตนเอง เพียงชั่วพริบตา ร่างสูงก็เสียหลัก

ตุบ!

ร่างผอมซูบทรุดลงจากเตียง กระแทกพื้นดินแข็งอย่างแรง

"อวิ๋นเฉิง!"

เสิ่นชิงเซียนพุ่งเข้าไปทันทีโดยไม่ทันคิด นางคุกเข่าลงข้างกายเขา แขนเรียวประคองไหล่และหลังไว้แน่น ก่อนจะช่วยพยุงร่างชายหนุ่มขึ้นอย่างระมัดระวัง

ลมหายใจของเขาหนักและถี่ เหงื่อเย็นผุดขึ้นเต็มหน้าผาก ริมฝีปากซีดเซียวไร้สีเลือด ดวงตาคู่นั้นเบิกกว้างเล็กน้อย คล้ายยังไม่ทันตั้งสติจากความเจ็บปวดที่แล่นวาบขึ้นมาจากขา

เสิ่นชิงเซียนกัดฟันแน่น นางลากหมอนผืนเก่ามารองหลังเขา จัดท่าให้นั่งพิงผนังอย่างมั่นคง ก่อนจะกดไหล่เขาเบา ๆ

"หากไม่ไหวก็อย่าฝืน เดี๋ยวอาการจะแย่ลงอีก"

น้ำเสียงของนางต่ำและหนักแน่น

"ตอนนี้ร่างกายท่านไม่พร้อม"

หยางอวิ๋นเฉิงหอบหายใจ ดวงตาคมคู่นั้นจ้องนางอย่างระแวดระวังปนงุนงง ไม่เข้าใจว่าเหตุใดสตรีตรงหน้าจึงกล้าแตะต้องเขาเช่นนี้

แต่เขากลับไม่มีแรงจะปฏิเสธนาง

เสิ่นชิงเซียนกำลังจะผละมือออก ทว่าในชั่วขณะหนึ่ง สัญชาตญาณที่ฝังแน่นกลับทำให้นางลืมตัว นางวางสองนิ้วลงบนชีพจรโดยไม่รู้ตัว

จังหวะเต้นไม่สม่ำเสมอ ทั้งอ่อนแรงและแฝงความผิดปกติที่ไม่ควรเกิดกับคนธรรมดา

เสิ่นชิงเซียนชะงัก

คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันทันที สีหน้าที่เคยสงบนิ่งเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดในพริบตา นางหลับตาลงเล็กน้อย ตั้งสมาธิฟังชีพจรอีกครั้งอย่างละเอียด

เสี่ยวหานที่ไม่เป็นอันกินข้าวลุกขึ้นยืนอยู่ไม่ไกลมองภาพนั้นอย่างไม่วางตาและไม่อาจวางใจ

"ท่านพ่อเป็นอย่างไร"

เสิ่นชิงเซียนไม่ได้ตอบในทันที นางถอนมือออกช้า ๆ นิ้วเรียวยังอุ่นจากชีพจรที่อ่อนแรงนั้น ดวงตาของนางมองไปยังใบหน้าซูบซีดของหยางอวิ๋นเฉิงอย่างลึกซึ้ง ราวกับกำลังประเมินบางสิ่งที่ซับซ้อนกว่าความเจ็บป่วยธรรมดา

นี่ไม่ใช่แค่ร่างกายอ่อนแอจากความอดอยาก หรือแค่บาดเจ็บที่ขา แต่ในร่างกายของชายผู้นี้มีบางอย่างซ่อนอยู่ มันเป็นพิษเรื้อรังที่ซ่อนลึกและฝังมานานกำลังค่อย ๆ กัดกินชีวิตเขาอย่างเงียบเชียบ

เสิ่นชิงเซียนกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว หัวใจเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย

"เรื่องนี้…ไม่ธรรมดาเลยจริง ๆ

นางพึมพำเสียงเบากับตนเอง

หยางอวิ๋นเฉิงมองนางนิ่ง แววตานั้นยิ่งลึกขึ้นกว่าเดิม ในใจของเขาความสงสัยหนึ่งผุดขึ้นชัดเจน สตรีผู้นี้ไม่ใช่หญิงชาวบ้านธรรมดาอย่างที่ควรจะเป็นหรอกหรือ เหตุใดน่าแปลกนัก

เสิ่นชิงเซียนคลายกำหมัดลงอย่างรวดเร็ว สีหน้าเคร่งขรึมเมื่อครู่ถูกเก็บซ่อนไว้อย่างแนบเนียน นางยกมือขึ้นจัดเสื้อผ้าของตนเองให้เรียบร้อย ราวกับสิ่งที่เพิ่งรับรู้เมื่อครู่นั้นไม่เคยเกิดขึ้น

"อย่าขยับมากกว่านี้อีก"

นางกล่าวเสียงเรียบ ก่อนจะหันหลังไปหยิบถ้วยซุปมันเทศจากถาด

ไอร้อนจาง ๆ ลอยขึ้นพร้อมกลิ่นหวานอ่อน ๆ ของมันเทศต้ม นางใช้ช้อนตักน้ำซุปใสขึ้นมา เป่าลมเบา ๆ ให้คลายร้อน ก่อนจะยกถ้วยเข้ามาใกล้

หยางอวิ๋นเฉิงชะงัก ดวงตาคมคู่นั้นเบิกขึ้นเล็กน้อย เมื่อเห็นท่าทีของนาง นี่นางจะใกล้ชิดเขามากเกินไปแล้ว

"ข้า…ทำเองได้"

น้ำเสียงแหบพร่าดังขึ้นแผ่วเบา ทว่าแขนของเขากลับสั่นไหวเพียงยกขึ้นเล็กน้อยก็อ่อนแรงจนตกลงข้างกายอีกครั้ง

เสิ่นชิงเซียนไม่ได้หัวเราะและไม่ตำหนิแต่ไม่แสดงท่าทีสงสาร นางเพียงเอ่ยสั้น ๆ

"ตอนนี้ไม่ได้"

นางยกช้อนขึ้นตรงหน้าเขาอย่างมั่นคง หยางอวิ๋นเฉิงนิ่งไป ดวงตาจับจ้องใบหน้าของนาง ราวกับกำลังชั่งใจว่าจะปฏิเสธหรือยอมรับดี ทว่ากลิ่นอาหารอุ่น ๆ กลับปลุกความหิวโหยที่เขาพยายามอดทนมานานให้ตอบรับโดยปริยาย

ในที่สุด เขาก็อ้าปากรับคำเล็ก ๆ อย่างลังเล

น้ำซุปร้อนอุ่นไหลผ่านลำคอที่แห้งผาก ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านลงไปถึงท้องที่ว่างเปล่า เสวี่ยเอ๋อร์จ้องมองภาพนั้นตาเป็นประกาย

"ท่านพ่อกินแล้ว"

เสี่ยวหานเม้มริมฝีปากแน่น แต่ในดวงตากลับมีประกายแปลกไปจากเดิมเล็กน้อย

เสิ่นชิงเซียนป้อนซุปให้เขาช้า ๆ ทีละคำอย่างไม่เร่งเร้า เพราะเกรงว่าร่างกายที่บอบบางนั้นจะรับไม่ไหว

"กินแค่นี้ก่อน"

นางกล่าวเสียงเรียบ

"ท้องว่างมานาน กินมากไปจะไม่ดี"

หยางอวิ๋นเฉิงกลืนซุปลงไปอีกคำ ดวงตาคู่นั้นค่อย ๆ ปิดลงเล็กน้อย ลมหายใจที่เคยกระชั้นเริ่มสม่ำเสมอขึ้น เขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง มองนางอย่างซับซ้อนกว่าเดิม ความระแวงยังไม่หายไปความสงสัยก็ยังไม่จางลง แต่ในหัวใจกลับมีความรู้สึกหนึ่งที่เขาไม่เคยสัมผัสมานานมันคือความความอุ่นใจที่อธิบายไม่ถูก

เสิ่นชิงเซียนวางถ้วยลงอย่างแผ่วเบา ก่อนจะลุกขึ้นยืน

"กินอิ่มแล้วก็พักเถิด"

นางเอ่ยเพียงเท่านั้น

"เรื่องอื่น พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน"

คำพูดนั้นเหมือนการตัดบทอย่างเด็ดขาดไม่เปิดโอกาสให้ซักถาม ไม่เปิดช่องให้ความลับรั่วไหล แต่สำหรับหยางอวิ๋นเฉิงเขารู้เพียงอย่างเดียวว่าสตรีผู้นี้ไม่ใช่คนแปลกหน้าธรรมดาและนางก็ไม่ใช่ศัตรูของครอบครัวเขา