Chapter 9.หน้าตาใสซื่อ

ไม่รู้ว่า ‘สาวใช้’ คนใหม่เป็นอย่างไรบ้าง  บิดากับมารดาของเขาใจดีเกินไป มักสงสารเห็นใจผู้อื่นอยู่เสมอ  เขาเกรงว่าจะตกหลุมพรางเข้าให้ หน้าตาใสซื่อไม่แน่ว่าอาจมาหลอกให้ใครต่อใครตายใจ แม้ไม่ไว้ใจผู้หญิงตัวเล็กหน้าหวานผู้นั้นมากแค่ไหน  หากนางไม่ใช่คนดีอย่างที่พูด เขาหมายใจจะเอาคืนอย่างสาสมที่สุด ลงทัณฑ์แบบที่นางต้องร้องขอชีวิตกันเลยทีเดียว

หยางเหลาหู่พาร่างอันเหนื่อยล้าเดินไปเรือนของตน  ระหว่างเดินผ่านสวนหย่อมบริเวณที่บิดาและมารดามักชอบออกมาเดินเล่นพักผ่อน   เสียงหัวเราะของท่านทั้งสองทำให้เขาต้องขมวดคิ้ว นานเพียงใดแล้วที่ไม่ได้ยินเสียงหัวเราะอารมณ์ดีเช่นนี้ เจ้าของร่างสูงชะงักเท้าแล้วเปลี่ยนทิศทางการเดินมายังต้นเสียงที่ได้ยิน 

“คุณชายใหญ่กลับมาแล้ว”   

หยางเหลาหู่ทำหน้ายุ่ง ไม่ค่อยชินกับการทักทายเมื่อกลับบ้านนัก  แล้วมองหน้าบิดากับมารดาสลับกันไปมาหาสิ่งผิดปกติอยู่  หลายปีก่อนบิดาของเขาประสบเหตุล้มป่วยหนัก เมื่อฟื้นร่างกายแต่ขาทั้งสองข้างกลับไม่ค่อยมีเรี่ยวแรง ต้องใช้ไม้เท้าช่วยพยุง  เขาสรรหาลากคอหมอชื่อดังเก่งกาจทั่วสารทิศ ทั้งฝังเข็มและยาดีสารพัด  แต่อาการดีขึ้นเพียงเล็กน้อย   หยางกั๋วชิ่งออกแบบประดิษฐ์เก้าอี้มีล้อไว้อำนวยความสะดวกให้บิดา หลายปีผ่านมาทั้งบิดาและมารดาดูปลงใจกับอาการเจ็บป่วยนี้แล้ว  ใช้ชีวิตเรียบง่ายราวกับสิ้นชื่อหยางต๋าแห่งป้อมพยัคฆ์ทมิฬ

“ยัยหนูทักทาย เจ้าควรมีมารยาททักตอบหน่อยซิ”  ฮูหยินหยุนผิงบ่นลูกชายคนโตที่หน้าตาเต็มไปด้วยหนวดเครารุงรัง

“ต้องพูดอะไร ย่อมเห็นอยู่แล้วว่ายืนอยู่ตรงนี้ นั่นแสดงว่าข้ากลับมาแล้วซิ คนถามนั้นแหละถามอะไรไม่รู้จักคิด”

“ไม่ได้ถาม  นี่เรียกคำทักทาย”  คราวนี้บิดาพูดขึ้นพลางส่ายหน้าไปมาระอาใจกับนิสัยลูกชายคนนี้  และแสดงอาการเข้าข้างเด็กสาวออกนอกหน้านอกตา

“ท่านพ่อท่านแม่ .... นั่นสาวใช้นะ  แล้วนี่ข้าเป็นลูก พวกท่านสับสนอะไรหรือเปล่า” เขาทำหน้าไม่พอใจ  คล้ายเด็กถูกแย่งความรักอย่างไรไม่รู้

“น้ำชาเจ้าค่ะ”   

หลัวเสี้ยวเวยรีบรินน้ำชายกให้ทันทีที่รู้สึกว่าเริ่มมีลมพายุเกิดขึ้นแล้ว  เขารับมาแล้วดื่มรวดเดียวเหมือนโมโหนาง   โกรธอะไรนักล่ะ นางตั้งใจทำงานดีแล้วนี่นะ  วันนี้นางสนุกกับการเข้าครัวมาก ป้าอิงอู่ชอบทำอาหาร  แต่เพราะไม่มีใครทนความปากร้ายของป้าอิงอู่ได้นานนัก  ไม่ค่อยมีใครอยากอยู่ใกล้ แต่ทุกอย่างย่อมมีข้อยกเว้น  สำหรับหลัวเสี้ยวเวยที่ผ่านร้อนผ่านหนาวจากคุณหนูสกุลหลัวมาเป็นสาวใช้ในบ้านลุงจางฉวน  นางพบเห็นชีวิตที่แท้จริง ดิ้นรนเพื่อปากท้อง ละทิ้งยศศักดิ์เหลือเพียงความเป็นหญิงชาวบ้าน  แม้บางคืนนางฝันร้าย แต่ชีวิตก็มิได้โหดร้ายนัก  ขนาดจะถูกจับขายเป็นอนุนางยังหาทางหลบหนีมาจนได้ นางอยู่ป้อมพยัคฆ์ทมิฬที่ใครต่อใครพูดกันว่าเข้มงวด  ทว่าเบื้องหลังกำแพงสูงนี้กลับเต็มไปด้วยเรื่องราวที่ชวนให้สร้างรอยยิ้ม  

นางถูกสั่งย้ายมานอนที่เรือนไผ่หยกของหยางเหลาหู่แล้ว ตั้งแต่นางเป็นหญิงรับใช้ครึ่งเดือนแล้ว นางกลับพบหน้าคุณชายใหญ่น้อยครั้งมาก  เหตุเพราะเขาต้องออกไปคุมการขุดลอกทางส่งน้ำ และอีกหลายอย่างที่นางจำได้ไม่หมด  นับว่าเป็นเรื่องดีของนางที่ไม่ต้องเผชิญหน้ากับเขา  ชายผู้นี้ประหลาดนัก ปากพร่ำบอกว่าไม่ไว้ใจนาง แต่ยังให้นางอยู่ใกล้และทำงานในบ้าน  หรือเพราะเขาไว้ใจคนที่เสี่ยวหงส่งมาทำงาน 

            เพราะหยางเหลาหู่มิค่อยได้อยู่ในป้อมพยัคฆ์ทมิฬ   ป้าอิงอู่พานางไปคอยรับใช้นายท่านใหญ่และหยางฮูหยิน  ทั้งสองเอ็นดูนางมาก ยิ่งลูกชายทั้งสองเอาแต่วุ่นวายกับงานการ นางจึงถูกเรียกมานั่งฟังผู้ใหญ่นินทาลูกชายทั้งสองคนตนเสียมากกว่า  นอกจากงานในครัวแล้ว นางถูกเรียกตัวมาชงชา เตรียมขนมของว่าง อ่านหนังสือให้นายท่านทั้งสอง  เย็บปักเป็นเพื่อนหยางฮูหยิน  แต่เดิมหยางฮูหยินชอบงานปักผ้ามาก แต่เพราะต้องดูแลสามีอย่างใกล้ชิดประจวบกับอายุมากแล้วสายตาไม่สู้ดีนัก เมื่อเห็นว่านางมีฝีมือด้านนี้จึงได้หยิบอุปกรณ์ปักผ้าออกมาอีกคราว  

หลัวเสี้ยวเวยซาบซึ้งในน้ำใจอันหาที่เปรียบมิได้นี้  นางตั้งใจเย็บรองเท้าให้นายท่านใหญ่ แม้ท่านจะไม่สามารถเดินเหินได้สะดวก แต่ควรมีรองเท้านุ่มๆ ใส่สบายให้เท้าอุ่น  หยางฮูหยินเองก็มิได้ว่าอะไร ยินดีให้นางได้ทำตามความต้องการ ซ้ำยังคอยแนะนำการปักผ้า เลือกวางสีด้ายให้นางด้วย

จะว่าไป ตั้งแต่นางมาอยู่ที่นี่ นางเบิกบานสำราญใจกว่าอยู่ในบ้านลุงจางฉวนกับป้าสะใภ้เสียอีก ในความหวาดหวั่นว่าจะถูกจับได้เมื่อไหร่ นางจึงพยายามเป็นสาวใช้ที่ดี ทำงานไม่ให้ขาดตกบกพร่อง เผื่อว่า...ถึงเวลานั้น...นางอาจขอต่อรองให้นายท่านทั้งสองรับนางไว้เป็นสาวใช้จริงๆ

            “เจ้ามาพอดี พ่อเพิ่งสั่งให้เสี้ยวเวยเตรียมจัดโต๊ะอาหารมื้อเย็น เจ้าก็มากินพร้อมกัน”  

หยางต๋าเรียกลูกชาย แม้มีกันอยู่แค่นี้ แต่ลูกชายก็โตเกินกว่ามาออดอ้อน หรือจะพูดให้ถูก หยางเหลาหู่โตเกินวัยนัก ในวัยเด็ก เขาเรี่ยวแรงพละกำลังมีมากกว่าเด็กในวัยเดียวกัน  ยามเมื่อเขาผู้เป็นบิดาฝึกสอนวรยุทธก็ร่ำเรียนได้รวดเร็ว  ผิดกับหยางกั๋วชิ่งที่เกิดตามหลังพี่ชายเพียงสองปี แต่รูปร่างผอมบางกว่า พละกำลังและการฝึกวรยุทธด้อยกว่า ทว่าเรื่องการอ่านเขียนและคิดคำนวณล้วนรวดเร็ว  ลูกชายทั้งสองเรียนรู้งานมาตั้งแต่อายุยังน้อย   เมื่อเขาเจ็บป่วยก็ช่วยทำงานอย่างแข็งขัน เป็นหัวเรี่ยวหัวแรงหลักสร้างชื่อเสียงให้ป้อมพยัคฆ์ทมิฬจนเจริญเติบโตก้าวหน้ามาถึงทุกวันนี้

ชายหนุ่มมองมาทางสาวใช้คนใหม่เหมือนจับผิดแล้วพยักหน้ารับ 

“ดี ข้าหิวแล้ว”

“เจ้าค่ะ”  หลัวเสี้ยวเวยรับคำแล้วหมุนตัวจะเดินสำรับอาหาร

หยางเหลาหู่พูดแล้วนั่งลงที่เก้าอี้ แต่นั่งก้นไม่ทันติดเก้าอี้ ถูกมารดาตีแขนเข้าให้จนสะดุ้ง  

“ท่านแม่ตีข้าทำไม!”

“จะกินข้าวก็ไปช่วยน้องยกสำรับอาหารออกมาซิ  มานั่งรอเป็นคุณชายได้ยังไงกัน”  

“น้อง?”  หยางเหลาหู่ขมวดคิ้วแต่เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของมารดาก็ทำหน้ายุ่ง 

“ข้าซื้อมานางมาเป็นสาวใช้  นางงดูแลข้าก็ถูกแล้วนี่”  เขาเถียงมารดาเหมือนเด็ก  ที่สำคัญเขาเป็นคุณชายใหญ่ นั่งรอให้คนมาปรนนิบัตินี่มันผิดตรงไหน ฮึ!

“แต่ก่อนเจ้าก็ยังช่วยป้าอิงอู่ยกสำรับอาหารมาให้พ่อกับแม่ แล้วไยคราวนี้ถึงกลับทำตัวเป็นคุณชายขึ้นมา”  คราวนี้มารดาดุกลับไม่ยอมกัน

“เป็นหน้าที่ข้าเอง ทุกคนนั่งรอดีกว่าเจ้าค่ะ”

“ไม่ได้ๆ วันนี้มียัยหนูทำของโปรดพ่อกับแม่หลายอย่าง เหลาหู่ไปช่วยน้องเดี๋ยวนี้”

คำสั่งเฉียบขาดของบิดาทำให้หยางเหลาหู่จำใจลุกขึ้นเดินหน้าตึงเข้ามาในครัว  สำหรับอาหารถูกเตรียมไว้รอแล้ว

เขาถอนหายใจหนักๆ นี่เขาหาสาวใช้มาช่วยงานบ้านหรือมาให้เพิ่มงานให้ตัวเองกันแน่

เมื่อเห็นร่างสูงเดินจ้ำพรวดตามเข้ามาถึงในครัว หญิงสาวที่วิ่งตามมาดักหน้าไว้รีบยกมือดันแผงอกของเขาไว้ก่อน   

“คุณชายใหญ่รอข้างนอกเถิดเจ้าคะ ประเดี๋ยวข้ายกสำรับอาหารไปเอง”

 “เจ้าไม่ได้ยินที่ท่านพ่อของข้าสั่งหรือไง”

น้ำเสียงดุดันพูดขึ้นทำเอามือเล็กที่ทาบอยู่ที่หน้าอกรีบหดกลับไปทันที  หยางเหลาหู่สูดลมหายใจลึก สายตาของบ่าวไพร่ผู้อื่นหันมามองแล้วส่งยิ้มน้อยๆ แต่ละคนล้วนเป็นบ่าวสูงอายุกันหมดแล้ว เพราะคนหนุ่มๆ ไปช่วยงานส่วนอื่น

แม้หลัวเสี้ยวเวยจะเป็นหญิงรับใช้ในบ้านลุงจางฉวนมาหลายปี แต่นางไม่เคยเจอ ‘นายท่าน’ คนใดเข้าครัวมาเตรียมสำรับอาหารเองเช่นนี้  นางหันไปหาบ่าวสูงอายุผู้อื่น  เผื่อว่าพวกเขาจะห้ามปรามผู้เป็นนาย  แต่กลับเป็นว่าต่างช่วยหยิบจับจานชามใส่ถาดให้ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ถือเสียนี่

“คุณชายใหญ่”