บทที่ 7 ปะทะคารม

“ได้! หม่อมฉันไม่มีสิทธิ์ก้าวล่วงความรู้สึกของพระองค์ แต่หากเป็นเรื่องท่านหญิงที่ต้องปรนนิบัติองค์หญิงใหญ่ กลับมีส่วนทำให้นางสิ้นพระชนม์หม่อมฉันคงยุ่งได้กระมัง” ลี่อินเผชิญกับแววตาเย็นชานั่นอย่างไม่หวาดหวั่น

                    “นี่เจ้า!”

หยางหมิงไม่คาดคิดว่านางจะกล้าโต้แย้งกับเขาถึงเพียงนี้ หากเป็นผู้อื่นคงหวานกลัวจนหัวหดไปนานแล้ว

                    “ท่านอ๋องอย่าทรงโต้แย้งกับองค์หญิงสามเพราะหม่อมฉันอีกเลยเพคะ” เสวี่ยหนิงยื่นมือมาคว้าแขนบุรุษที่อยู่เบื้องหน้า พลางกล่าวอย่างเศร้าสร้อย

                    “เหอะ!” ลี่อินเมื่อเห็นการกระทำอย่างไม่ละลายของเสวี่ยหนิง ก็หัวเราะอย่างดูแคลน

                    “เจ้าหัวเราะเยาะสิ่งใด” หยางหมิงไม่พอใจการกระทำที่ดูแคลนนี้ของลี่อิน

                    “เป็นถึงท่านหญิงผู้สง่างามของฮ่องเต้แคว้นฉี แต่พอห่างจากสายพระเนตรบิดากลับทำตัวไร้ยางอาย กล้าแตะเนื้อต้องตัวสามีของผู้อื่น” สายตาเย้ยหยันของลี่อิน ส่งผ่านไปยังสตรีที่อยู่ด้านหลังของหยางหมิงอย่างไม่ปิดบัง

          เสวี่ยหนิงหน้าชารีบดึงมือตนเองกลับในทันที น้ำตาเอ่อล้นคล้ายไม่ได้รับความเป็นธรรม

                    “หากสิ่งที่เสวี่ยหนิงทำเรียกว่าไร้ยางอาย แล้วสิ่งที่เสด็จพี่ท่านทำกับข้าจะเรียกว่าอะไร~”

หยางหมิงบัดนี้อารมณ์ขุ่นมัว สายตาเยือกเย็นจ้องมองเด็กน้อยที่อยู่ในอ้อมกอดของปิงเซียง ทำให้นางต้องใช้ชายอาภรณ์ซ่อนเด็กน้อยให้พ้นจากสายตาท่านอ๋อง

ลี่อินสับสนกับสายตาของชินอ๋องที่มองไปยังอี้หนิง และอาการหวาดกลัวของปิงเซียงที่พยายามซ่อนเด็กน้อยให้พ้นจากสายตาคู่นั้น

‘นี่มันใช่สายตาของคนเป็นบิดาใช้มองบุตรของตนหรือ’ นางขมวดคิ้วด้วยความสงสัย

          “องค์หญิงสาม หากท่านมาอย่างมิตรข้ายินดีเตรียมเรือนพักให้ท่านได้ แต่หากท่านหวังก่อเรื่องในจวนอ๋องอย่าหาว่าข้าชินอ๋องไม่เกรงใจ”

หยางหมิงจ้องลี่อินไม่วางตา

          “นี่!” ลี่อินอยากจะโต้แย้งกับเขาต่อ แต่เมื่อนี่เป็นจวนอ๋องนางเองก็ไม่มีสิทธิ์ยุ่ง

          “ได้ เช่นนั้นลี่อินต้องรบกวนท่านจนกว่าพิธีศพของเสด็จพี่จะแล้วเสร็จ หากจะขอรบกวนพักที่เรือนเดียวกับอี้หนิงท่านอ๋องจะขัดข้องหรือไม่” ลี่อินพยายามข่มอารมณ์ที่เดือดพล่านอย่างสุดความสามารถ

          “หากคิดว่าสมฐานะ องค์หญิงเชิญพักตามสบาย”

หยางหมิงกล่าวพลางหันไปหาหาเสวี่ยหนิงที่ยังอยู่บนเตียงนอนตามเดิม

          ลี่อินเมื่อเห็นเช่นนั้นก็ไม่อยากยุ่งเกี่ยว จึงหันหลังเดินออกจากเรือนไป

          ปิงเซียงนำทางลี่อินไปยังเรือนที่เหมยหลิงและอี้หนิงอาศัย แต่นั่นกลับทำให้ลี่อินต้องขมวดคิ้วแน่น ด้วยเรือนที่ปิงเซียงนำทางไปไม่ใช่เรือนหลักที่ตั้งติดกลับตำหนักอ๋อง หากแต่เป็นเรือนเล็กด้านหลังจวน สภาพที่อยู่ทรุดโทรมจนเกินบรรยาย อากาศที่หนาวเย็นทั้งที่ไม่ใช่ฤดูเหมันต์ ต้นไม้น้อยใหญ่ที่ขึ้นอย่างรกร้างแทบไม่มีพื้นที่ให้ก้าวเดิน สภาพตัวเรือนที่เก่าจนหน้าต่างห้องโถงไม่สามารถปิดลงได้ เครื่องเรือนมีน้อยชิ้นจนนับได้และพื้นที่มีฝุ่นเขรอะนี่อีก

                    “นี่มันอะไร? อี้หนิงพักที่นี่หรือ” ลี่อินภาวนาให้นางเข้าใจผิด

                    “เพคะ” ปิงเซียงก้มหน้าตอบด้วยความละอาย

          หัวใจของลี่อินบีบรัดจนหายใจแทบไม่ออก นางมองหลานสาวตัวน้อยที่บัดนี้หลับปุ๋ยในอ้อมแขนของปิงเซียง

                    “นี่! จะเป็นไปได้อย่างไร เขาให้บุตรของตนพักที่นี่หรือ แล้วแต่ก่อนพักที่ไหน?” ลี่อินขมวดคิ้วด้วยความสับสน

                    “ท่านหญิงพักที่นี่ตั้งแต่เกิดเพคะ”

                    “ตั้งแต่เกิด! มันเกิดสิ่งใดขึ้นเหตุใดชินอ๋องถึงให้บุตรีของตนพักในเรือนที่หนาวเย็นและทรุดโทรมเช่นนี้ เสด็จพี่ข้ายอมหรือ แล้วเหตุใดหากไม่ได้รับความเป็นธรรมถึงไม่ส่งจดหมายไปแคว้นฉี”

          คำถามมากมายพรั่งพรูออกมาจากความคิดของนาง แม้ชินอ๋องจะได้รับขนานนามว่าบุรุษผู้บ้าคลั่ง แต่คงไม่ถึงขั้นทารุณกับเด็กทารกเช่นนี้ได้

                    “ทูลองค์หญิง ตอนที่องค์หญิงใหญ่แต่งเข้าจวนใหม่ ๆ ก็พักที่ตำหนักตะวันออกเพคะ” ปิงเซียงสูดหายใจเข้าลึก พลางวางท่านหญิงตัวน้อยลงบนเตียงในห้องบรรทม ก่อนทูลความจริงกับลี่อิน

                    “หากแต่หลังแต่งงานมาเพียงสองเดือน ในวันคล้ายวันประสูติของท่านอ๋อง คืนนั้นรัชทายาทเสด็จมาร่วมอวยพรด้วย แลดูท่าจะพอพระทัยในท่านหญิงเสวี่ยหนิงไม่น้อย จากนั้น.......” ปิงเซียงไม่กล้าเล่าต่อ

          ลี่อินได้ฟังเช่นนี้ นางคาดเดาสิ่งที่เกิดขึ้นต่อจากนั้นได้ หากแต่มันอัปยศเกินกว่าที่พี่สาวนางจะกระทำลงไป

                    “เล่า!” เสียงไม่มั่นคงกำชับนางกำนัล

                    “รัชทายาทเมามาย ท่านหญิงจึงฉวยโอกาสพารัชทายาทเข้าห้องบรรทม” บ่าวพยายามทัดทานพระองค์แล้วเพคะ บ่าวทำสุดความสามารถแล้วแต่องค์หญิงใหญ่ไม่ยอมฟังบ่าวเลย เสียงสะอื้นของ

ปิงเซียงดังขึ้น

                    “จากนั้นเกิดอะไรขึ้น”

มือเรียวของลี่อินกำแน่น ดวงตาพร่ามัวด้วยหยดนำที่เอ่อล้น นางไม่คาดคิดว่าเสด็จพี่ของตนจะกระทำเรื่องน่าอับอายเช่นนี้ได้ รัชทายาทคือพระเชรษฐาร่วมอุทรของชินอ๋อง หากเป็นเช่นนั้นจริงการที่หยางหมิงจะเดือดดาลก็เป็นเรื่องที่สมควร

                    “ท่านอ๋องพบทั้งสองเปลือยเปล่าบนเตียงบรรทม พะ พระองค์กริ้วมาก ใช้กระบี่จ่อที่คอของพระเชรษฐา”

                    “แล้วท่านพี่ล่ะ นางว่าอย่างไร” ลี่อินสงสัยว่านางทำเพื่อการใดกันแน่

                    “พระนางไม่กล่าวสิ่งใด เพียงยิ้มเหย้ยหยันท่านหญิง

เสวี่ยหนิงเจ้าค่ะ”

                    “นี่เจ้าจะบอกว่า เรื่องเลวร้ายที่เกิดขึ้นเพียงเพื่อเอาชนะ

เสวี่ยหนิงเช่นนั้นหรือ” ลี่อินแทบทรงตัวยืนไม่ไหว นางจำต้องนั่งลงบนตั่งเตี้ยข้างเตียงนอน

          ปิงเซียงไม่กล่าวสิ่งใด เพียงพยักหน้าตอบ

                    “จากนั้นเกิดสิ่งใดขึ้นอีก”

                    “องค์รัชทายาทคุกเข่าขอโทษท่านอ๋อง พระองค์อ้างว่าเมามากเพคะ เมื่อท่านอ๋องหันไปมององค์หญิงพระนางกลับยิ้มอย่าพอใจ นั่นจึงทำให้ท่านอ๋องรู้ว่านางจงใจ”

                    “เมื่อเรื่องเป็นเช่นนี้ ท่านอ๋องทำสิ่งใดไม่ได้ฝ่าบาทไม่ยอมให้หย่า แลไม่สามารถยกองค์หญิงเป็นชายารัชทายาทได้ เรื่องนี้จึงถูกกำชับไม่ให้ผู้ใดเอ่ยถึง”

                    “แล้วชินอ๋องยอมหรือ” นางสงสัยว่าเขายอมเสียเกียรติได้หรือ

                    “เพื่อบ้านเมือง ท่านอ๋องไม่ตรัสถึงเรื่องนั้นอีกแลให้องค์หญิงใหญ่มาอยู่เรือนหลังไม่ให้เกี่ยวข้องกันอีก ให้พระนางใช้สินเดิมให้การใช้ชีวิต และจะมอบเงินอีกสี่ร้อยตำลึงให้ทุกเดือนในการใช้จ่ายแลจ้างบ่าวไพร่เพคะ”

                    “แล้วเหตุใดภายใน 2 ปี เรือนหลังนี้ถึงได้ทรุดโทรมนัก”

                    “พระนางนำสินเดิมและเงินที่ได้จากท่านอ๋องไปปรนเปรอเหล่าชายงามจนเหมดเพคะ” ปิงเซียงก้มหน้าอย่างละอายใจ

          ลี่อินรู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งตัว นางไม่รู้จักเสด็จพี่ของนางเพียงน้อย พลางสายตาหวาดหวั่นถูกส่งไปหาอี้หนิงที่ยังคงหลับบนเตียง

                    “นี่มันเกิดขึ้นได้อย่างไร ท่านพี่ของข้า.....” ลี่อินไม่รู้จะกล่าวสิ่งใดต่อ

                    “หลังจากเหตุการณ์ของรัชทายาท ท่านอ๋องก็ออกปราบกบฏทางตอนเหนือ ทำให้องค์หญิงสามารถทำตามพระทัยได้โดยง่ายเพคะ”

                    “แล้วอี้หนิง....” ลี่อินไม่กล้าถามต่อ

                    “พระธิดาขององค์รัชทายาทเพคะ” ปิงเซียงรู้ว่าองค์หญิงสามต้องการตรัสสิ่งใด

                    “เหตุใดเจ้ามั่นใจเช่นนั้น”

                    “เพราะองค์หญิงใหญ่ไม่เคยร่วมหอกับท่านอ๋อง แลก่อนที่ท่านอ๋องจะออกศึกองค์หญิงใหญ่ก็ทรงครรภ์แล้ว” ปิงเซียงที่อยู่ข้างกายผู้เป็นนายอย่างใกล้ชิด นางไม่มีทางคาดเดาผิดแน่

                    “มิน่าเล่า สายตาที่เขามองอี้หนิงถึงมีแต่ความเกลียดชัง”

ลี่อินหันมองหลานตัวน้อยด้วยความสงสาร การเกิดมาของนางนอกจากปราศจากความรักของบิดาแล้ว ยังได้รับความเกลียดชังจากผู้คนมากมาย

                    “อี้หนิงของน้าไม่ต้องกลัว ทั้งหมดไม่ใช่ความผิดของเจ้า”

          หยดน้ำใสร้อนผ่าวไหลอาบแก้ม นางเวทนาในชะตาของเด็กน้อยผู้นี้สุดขั้วหัวใจ

                    “ชินอ๋องเคยทุบตีเสด็จพี่หรือไม่” ลี่อินแม้ผิดหวังต่อการกระทำของเหมยหลิง แต่ก็ไม่ปรารถนาให้ใครทำร้ายนาง

                    “ไม่เพคะ แม้ทรงกริ้วเพียงใดก็มิเคยลงมือ มากสุดคือมัดเท้านางไว้ในตำหนักเป็นเวลา 7 วัน เพราะรู้ว่าองค์หญิงหลับนอนกับบุรุษอื่นทั้งที่ทรงพระครรภ์”

                    “แล้วเหตุใดการเป็นอยู่ยากลำบากเช่นนี้ เจ้าไม่แจ้งท่านอ๋อง” ลี่อินหันไปถามปิงเซียง

                    “บ่าวมิกล้า องค์หญิงใหญ่ไม่ให้บ่าวบอกเพราะเกรงท่านอ๋องจะลงโทษอีกเพคะ”  ปิงเซียงทูลอย่างสิ้นหวัง

          ลี่อินยากจะเชื่อว่าทั้งหมดคือฝีมือขององค์หญิงใหญ่ ผู้ที่รักคนในครอบครัวยิ่งกว่าสิ่งใด แล้วไยปล่อยให้พระธิดาของตนทุกข์ทรมานเช่นนี้