Home / รักโบราณ / ลิขิตรัก องค์ชายไร้ใจ / ตอนที่ 17 ความหนักใจของไป๋ลี่เยว่

Share

ตอนที่ 17 ความหนักใจของไป๋ลี่เยว่

last update Last Updated: 2025-06-27 19:10:24
ณ ศาลาเรือนรับรอง เสียงน้ำพุในสวนดังแผ่วเบา ขับกล่อมบรรยากาศยามสายของตำหนัก กลิ่นหอมของอาหารลอยอ้อยอิ่งไปทั่ว โต๊ะอาหารถูกจัดอย่างงดงามเรียบง่าย มีเพียงอาหารที่ไม่หรูหราฟุ่มเฟือย แต่ล้วนปรุงอย่างพิถีพิถัน

ฮองเฮาประทับนั่งอยู่หัวโต๊ะ ข้างกันคือองค์ชายน้อยหลงจิ่นอวิ๋นที่นั่งตื่นเต้นเป็นพิเศษ และที่นั่งตรงข้ามพระนางคือไป๋ลี่เยว่ สตรีผู้เป็นพระมารดาขององค์ชายน้อย

พระเนตรของฮองเฮาทอดมองไป๋ลี่เยว่ พลางพิจารณานางเงียบๆ สตรีตรงหน้าช่างแตกต่างจากในความทรงจำของพระนางนัก ตอนแรกที่รู้ว่าไป๋ลี่เยว่ขอพระราชทานสมรสกับองค์ชายสามพระโอรสของพระองค์ พระนางเองก็ยังจำภาพของหญิงสาวที่ร่างอวบกลม หาความงาม ความโดดเด่นไม่ได้เลย แต่บัดนี้

ผิวขาวนวล รูปร่างอ้อนแอ้นงดงาม ดวงตากลมโตฉายแววอบอุ่นและเฉลียวฉลาด กิริยามารยาทสง่างามราวกับสตรีสูงศักดิ์โดยแท้ ไม่เพียงแค่นั้น ไป๋ลี่เยว่ยังสามารถเลี้ยงดูหลงจิ่นอวิ๋นได้อย่างดีเยี่ยม อีกทั้งยังหาเลี้ยงตัวเองและคนรับใช้ในตำหนักได้โดยไม่ต้องพึ่งพาผู้ใด

“เยว่เอ๋อร์ เจ้าเป็นสตรีที่เข้มแข็งยิ่งนัก” ฮองเฮาตรัสขึ้นเบาๆ พลางยิ้มบาง

“ข้าชื่นชมเจ้ายิ่ง”

ไป๋ลี่เยว่เงยหน้าขึ้น ก่อนจะยิ้ม
Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter

Latest chapter

  • ลิขิตรัก องค์ชายไร้ใจ   ตอนที่ 103 ลงทัณฑ์รักใต้แสงเทียน NC

    หลงเจิ้งหยางบดจุมพิตลงบนกลีบปากนางอย่างลุ่มหลง ปลายลิ้นแผ่วพลิ้วสัมผัสกับความหวานภายในโพรงปากของพระชายา ราวกับจะแสวงหาน้ำทิพย์จากเกสรดอกเหมยในฤดูวสันต์ ลิ้นของทั้งสองเกี่ยวกระหวัดกันไปมา ละเมียดละไมแต่อัดแน่นด้วยแรงปรารถนา“อื้อ อื้อ อื้อ จ๊วบ จ๊วบ” มือแกร่งค่อย ๆ ปลดเปลื้องอาภรณ์ที่ขวางกั้นระหว่างกันอย่างแช่มช้า แต่มั่นคง ดั่งนักรบผู้ถอดเกราะก่อนศึกใหญ่ เสื้อคลุมชั้นนอกของนางหลุดลู่ไปตามแรงมือ จากนั้นเป็นชุดตู้โตวบางเบาผืนแดงลายบุปผา ที่ยังคลุมเรือนกายไว้อย่างแผ่วเบาแนบเนื้อ เผยให้เห็นผิวขาวนวลผ่องดั่งหิมะให้ดูยิ่งเปล่งประกายยามต้องแสงเทียน แม้จะยังมีเพียงแพรบางผูกแน่นที่ช่วงสะโพก แต่ก็กลับยิ่งขับเรือนกายของพระชายาให้ยิ่งดูยั่วเย้าใจ น่าค้นหายิ่งขึ้นฝั่งหลงเจิ้งหยางเองก็มิได้ต่างกัน อาภรณ์ของเขาหลุดลอกออกทีละชั้น จนเหลือเพียงกางเกงแพรผูกเชือกเนื้อบางที่แนบไปกับลำกายกำยำ กล้ามเนื้อแน่นชัดประหนึ่งปั้นจากหยกกล้า เผยให้เห็นเค้าโครงแห่งบุรุษผู้ช่ำชองในสมรภูมิ สมชายชาติทหารที่แม้ยามไร้อาวุธยังเปี่ยมไปด้วยอำนาจริมฝีปากอุ่นร้อนค่อย ๆ ละจากกลีบปากอวบอิ่ม เลื่อนลงสัมผัสปลายคาง แล้วไล้ลงมาต

  • ลิขิตรัก องค์ชายไร้ใจ   ตอนที่ 102 หนึ่งกลอุบาย สู่ห้องในของยอดดวงใจ

    “องค์ชายพ่ะย่ะค่ะ หลิวอวี้ มาขอเข้าเฝ้าพร้อมกับแจ้งข่าวลับพ่ะย่ะค่ะ” เสียงฝีเท้าร้อนรนของหลินซ่างดังขึ้นพร้อมรีบเข้ามาคุกเข่ารายงาน กระบอกไม้ถูกส่งถึงมือหลงเจิ้งหยางในชั่วพริบตา เขาคลี่แผ่นรายงานออก สายตาคมดั่งกระบี่สะบั้นเพียงปรายตามอง “ข่าวจากสายลับของหลิวอวี้แจ้งมาว่า ตอนนี้ คณะทูตต้าเหยียนเดินทางใกล้ถึงเขตชายแดนแล้ว เราได้ให้คนของเราล่วงหน้าไปเตรียมตัวการต้อนรับและเปลี่ยนเกี้ยว เตรียมขบวนใหม่ที่นั่น คาดว่าขบวนทูตจะผ่านหน้าผาแม่น้ำหยกขาว ในอีกสามวัน” เสียงทุ้มของหลงเจิ้งหยางเอ่ยขึ้น ขณะส่งกระดาษข่าวลับต่อให้สตรีที่นั่งเบื้องหน้า พระชายาของเขา ไป๋ลี่เยว่ที่สวมอาภรณ์แพรเนื้อละเอียดสีมุก ผมดำขลับปล่อยสยายลงบนบ่า ขัดแย้งกับแววตาคมลึกที่สะท้อนความคิดล้ำลึก นางไล่สายตาอ่านรายงานข่าวลับที่เพิ่งส่งถึง มือเรียวบางของนางแตะแผ่นกระดาษแผ่วเบา ขณะที่ริมฝีปากแย้มรอยยิ้มเจือเยาะเย้ย หลงเจิ้งหยางวางม้วนแผนที่เส้นทางขบวนทูตกางบนโต๊ะ เเละใช้ด้ามพู่กันชี้แตะลงบนตำแหน่งหน้าผาแม่น้ำหยกขาว จุดชั่วจินโป๋ซานหลู ตำแหน่งที่ศัตรูหวังให้เขาพลาดท่า… “ขบวนทูตมาพร้อมของขวัญล้ำค่า หากมีสิ่งใดผิดพลาด จะไม่ใ

  • ลิขิตรัก องค์ชายไร้ใจ   ตอนที่ 101 วังในกลศึก กลพิษซ่อนมีด

    ตำหนักมู่ฮวา — ยามเซิน“เหวินเอ๋อร์...เจ้ารู้หรือไม่ อำนาจไม่เคยมอบให้ใคร มันต้องช่วงชิง”เสียงเรียบเย็นของพระสนมชิงอวี่เอ่ยกับพระโอรส ในขณะที่นางนั่งพิงพนักหยกขาว เบื้องหน้าคือโต๊ะน้ำชาเคลือบเคลิ้มด้วยไอน้ำอุ่น นางยกชาขึ้นจิบช้า ๆ ก่อนจะหลุบตาลงอย่างรื่นรมย์ แม้สีหน้าดูอ่อนหวาน มุมปากยกยิ้มเพียงเล็กน้อย ทว่าแววตากลับลึกล้ำดั่งธารามืดในเหมันต์เบื้องหน้าคือ หลงเหวินหยาง โอรสของนางผู้มีสายพระโลหิตของจักรพรรดิ องค์ชายผู้สง่าอยู่ในชุดสีดำหมึก กำลังทอดสายตาไปยังแผนที่ผืนใหญ่ที่คลี่อยู่บนโต๊ะไม้จันทน์อีกตัวภายใต้แสงตะเกียงทองคำวูบไหว ชิงอวี่ลุกขึ้นเดินมาหยุดอยู่เบื้องหน้าโต๊ะไม้จันทน์ แผนที่ราชสำนักต้าเฉิง ที่แต่งแต้มเส้นทางสีแดงเข้มทอดผ่านภูผาซับซ้อน ริมขอบเป็นลายมืออักษรเล็กที่จดจังหวะเดินขบวนและจุดหยุดพักของคณะทูตจากต้าเหยียน มือเรียวยกถ้วยชาจิบ ก่อนวางลงบนจานรองอย่างแผ่วเบา เสียงกระทบกันดังกริกองค์ชายหลงเหวินหยางยืนกอดอก ดวงตาคมกริบเป็นเงาดำใต้แสงตะเกียง เขาหรี่ตามองเส้นสีแดงที่ลากผ่าน ชั่วจินโป๋ซานหลู เส้นทางแคบขนาบผา หนทางที่คณะทูตจะผ่านก่อนเข้าสู่ประตูเมืองหลวงหลงเหวินหยาง มองตาม

  • ลิขิตรัก องค์ชายไร้ใจ   ตอนที่ 100 สตรีผู้อยู่เบื้องหลัง

    ตำหนักชิงอวิ๋น — ยามโหย่ว“ท่านแม่ ปลานี่อร่อยยิ่งนักขอรับ”เสียงเล็ก ๆ ของหลงจิ่นอวิ๋นเอ่ยขึ้นอย่างสดใส ดวงตากลมโตเปล่งประกายระยับชอบใจบนโต๊ะกลมเล็กใต้ม่านหยกขาว ไป๋ลี่เยว่นั่งอยู่ในชุดผ้าแพรสีอ่อนเรียบง่าย มือหนึ่งคีบเนื้อปลานุ่มส่งให้โอรสตัวน้อย อีกมือเช็ดปากลูกเบา ๆ ดวงหน้านางมีรอยยิ้มอ่อนโยนประดับอยู่ แม้ในแววตาจะซ่อนความซ่อนกังวลไว้บางส่วน“ดีแล้ว เจ้าชอบแม่ก็ดีใจ” นางเอ่ยเสียงเบา ลูบศีรษะลูกน้อยด้วยแววรักใคร่เสียงฝีเท้าดังขึ้นเบา ๆ ก่อนเงาร่างสูงในอาภรณ์สีเขียวเข้มจะก้าวเข้ามา หลงเจิ้งหยางทอดตามองภาพตรงหน้าอย่างอ่อนโยน ดวงตาคมแข็งในยามศึกนุ่มลงอย่างห้ามไม่อยู่“วันนี้ท่านพ่อกลับมาเร็ว” เด็กน้อยเงยหน้าทักด้วยรอยยิ้มกว้าง หลงเจิ้งหยางหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ เขาเดินเข้าไปใกล้ย่อตัวยกมือลูบศีรษะโอรสเบา ๆ พลางปรายตามองพระชายาของตน ก่อนจะหย่อนกายนั่งข้างนางอย่างสงบนิ่งประหนึ่งไม่มีเรื่องใดให้กังวลไป๋ลี่เยว่เงยหน้าขึ้นมองสบตาเขาเพียงครู่ ริมฝีปากเม้มแน่น ก่อนจะหันไปประคองถ้วยน้ำซุปให้ลูกอย่างเงียบงัน ยังไม่ทันเอ่ยถาม เสียงเด็กน้อยก็แทรกขึ้นอีกครั้ง“ท่านพ่อ วันนี้มีเรื่องหนักอกหรือขอ

  • ลิขิตรัก องค์ชายไร้ใจ   ตอนที่ 99 เงามารใต้ม่านเขียว

    ตำหนักมู่ฮวา“เสด็จแม่…ท่านก็ได้ยินแล้วใช่หรือไม่” เสียงของหลงเหวินหยางเค้นต่ำ ริมฝีปากบิดเบี้ยวด้วยรอยยิ้มเหยียด ลมหายใจร้อนจัดราวเพลิงที่อัดแน่นในอก คล้ายสะกดบรรยากาศในห้องให้ร้อนระอุ ต่างจากอากาศนอกหน้าต่างที่เย็นเฉียบ โปรยปรายด้วยหิมะกลิ่นกำยานจันทน์แผ่ไอลอยอ้อยอิ่ง ดั่งหมอกพิษคลุมทั่วห้องโถง ม่านแพรสีเขียวหยกสะบัดเบาตามแรงลม กลีบเหมยในแจกันทองแดงร่วงโรยส่งกลิ่นขื่นขม ตำหนักของพระสนมชิงอวี่แม้ดูอ่อนหวานในสายตาผู้อื่น แต่ยามนี้กลับแฝงความอันตรายของความริษยาเสียงถ้วยกระเบื้องกระทบจานรอง ดังแผ่ว…ราวกับใช้มันเพื่อรองรับความโกรธของอารมณ์“วันนี้…ฮ่องเต้กลับตัดสินข้า…ทรงเลือกองค์ชายสามให้รับทูตต้าเหยียน... ทรงเชื่อถ้อยคำของเจิ้งหยางเพียงผู้เดียว เพียงเพราะเขาเป็นพระโอรสของฮองเฮา เพียงเพราะเขาเป็นแม่ทัพ ฮ่องเต้ปล่อยให้เจิ้งหยางแย่งหน้าที่ ที่ควรเป็นของข้าไปต่อหน้าขุนนางทั้งท้องพระโรง ทั้งที่ข้าเตรียมการที่จะเป็นผู้ได้รับเกียรตินั้นมานับเดือน มันควรเป็นของข้าแท้ ๆ แต่ ข้า…กลับต้องฝืนยิ้ม ก้มหน้าน้อมรับความพ่ายแพ้”น้ำเสียงเขาเคียดแค้นจัด ในอกร้อนผ่าว มือกำแน่นจนข้อขึ้นขาว จนเส้นเอ็นลอย

  • ลิขิตรัก องค์ชายไร้ใจ   ตอนที่ 98 ดาบกับถ้วยชา

    หอพระโรงชุมนุมขุนนาง – รุ่งเช้าหลังหิมะตกหนักหิมะบางยังเกาะตามชายอาภรณ์ของขุนนางชั้นผู้ใหญ่ที่ทยอยเข้าสู่หอชุมนุมอย่างเคร่งขรึม เสียงรองเท้าหนังสัตว์กระทบบนพื้นศิลาหินก้องสะท้อนภายใต้เพดานสูง เสาหินแกะลวดลายมังกรโบราณเงียบงัน ทว่าเหมือนจ้องมองมนุษย์อย่างลึกลับจากเบื้องบนฮ่องเต้ประทับเหนือบัลลังก์มังกรในฉลองพระองค์คลุมขนจิ้งจอกสีดำ สายพระเนตรทอดนิ่งราวหยั่งจิต ขุนนางทั้งฝ่ายบุ๋นและบู๊ที่ทยอยค้อมกายถวายบังคมอย่างพร้อมเพรียงเสียงขันทีหลวงประกาศราชกิจขึ้นอย่างกังวาน“ขอถวายรายนามราชทูตแคว้นต้าเหยียน จะเดินทางถึงเมืองหลวงภายในห้าวัน ขอฝ่าบาททรงพระเมตตาแต่งตั้งผู้รับรองทูตเพื่อเป็นตัวแทนพระองค์โดยด่วนพ่ะย่ะค่ะ”สิ้นเสียงขันทีประกาศสงบลงบรรยากาศยังเงียบขรึม ขุนนางผู้หนึ่งก้าวออกจากแถวมาคำนับ และกล่าวทูลเสียงดังขึ้นแทบจะทันที“กระหม่อม เวินซื่อเจี้ยน เสนาบดีฝ่ายธรรมบัญญัติ ขอเสนอให้องค์ชายสอง หลงเหวินหยาง ทรงเป็นผู้รับหน้าที่เจรจาครานี้พ่ะย่ะค่ะ เพราะองค์ชายสองเหมาะสมที่สุด พระองค์ทรงเปี่ยมวาทศิลป์ เป็นผู้มีความสามารถศาสตร์ด้านการเจรจา เข้าใจระเบียบธรรมเนียมการทูตมากกว่าผู้ใด และเป็นผู้มีค

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status