Share

84

last update Huling Na-update: 2025-10-29 18:22:58

“ปากไม่ดีก็ต้องถูกทำโทษ จำไว้ห้ามพูดแบบนี้อีก” สองนิ้วเรียวบิดที่ปากของเขาจนยู่ ไม่ได้โกรธหรือหึงหวงเพราะรู้ว่าเขาพูดเล่น แต่อดไม่ได้ที่จะหยอกเขาแรง ๆ ด้วยความหมั่นไส้

“ข้าจะพูด เพราะข้าชอบที่ทำให้เจ้าหึง” นางเคยบอกกับเขาว่าการที่หญิงหรือชายกัดริมฝีปากของอีกฝ่ายจนเป็นแผลช้ำ หมายถึงการแสดงความเป็นเจ้าของคนนั้นให้คนอื่นรู้

เธอเลิกคิ้วสูง “ไม่ได้หึงสักหน่อย อย่ามาตู่นะ”

“ไม่หึงก็ได้ แต่รักมาก”

“อันนี้ยอมรับก็ได้” เธอหัวเราะชอบใจ

เห็นนางหัวเราะอย่างมีความสุข เขาก็อิ่มเอิบไปทั้งหัวใจ ลุกขึ้นจากอ่างแล้วช้อนร่างบางติดมือมาด้วย หยิบผ้าเช็ดตัวให้นางจนแห้ง แล้วจึงอุ้มร่างที่เปลือยเปล่าไปยังเตียงนอน

“ข้าอยากมอบรางวัลตอบแทนความรักของเจ้า” จากนั้นจึงมอบรางวัลให้นางอย่างดูดดื่มและเร่าร้อน

..........................

ถังโจวเห็นภาพบาดตาบนเตียงนอนหลังใหญ่นั้นถนัดถนี่ ตอนนี้พระองค์ไม่กล้าแม้แต่จะขยับเท้า เพราะกลัวทั้งสองจะรู้ตัว แต่จะให้แอบดูอยู่แบบนี้ก็ไม่สมควร ถ้ารู้สักนิดว่าชายหนุ่มไม่ได้อยู่ในห้องตามลำพัง พระองค์ก็คงไม่เข้ามา เมื่อเข้ามาแล้วก็เข้าใจว่าชายหนุ่มคงอาบน้ำอยู่

จึงนั่งรออย่างสงบที่โต๊ะกลม
Patuloy na basahin ang aklat na ito nang libre
I-scan ang code upang i-download ang App
Locked Chapter

Pinakabagong kabanata

  • ลิขิตรักข้ามกาลเวลา   186

    “จะไปไหน” แต่จอห์นระวังอยู่แล้ว จึงดักหน้านางเอาไว้ได้ทันที่หน้าประตูพอดี“ข้าจะไปอยู่กับเอียนให้สมใจท่านไงเล่า”“ข้าพูดสักคำหรือว่าอนุญาตให้เจ้าไปอยู่กับมัน” ฤทธิ์รักแรงหึงทำให้เขามองข้ามการให้เกียรติศัตรูหัวใจ คำที่ใช้แทนตัวอีกฝ่ายจึงเปลี่ยนจากเขาเป็นมันอย่างไม่รู้ตัว “เจ้าเป็นของข้าแล้ว จำไม่ได้หรือ”นางเมินหน้าหนีเพื่อไม่ให้เขาเห็นสีหน้า “ข้าจำได้แต่ว่าไม่เคยเป็นของใคร”“แล้วเรื่องวันนั้น”“ข้าลืมไปหมดแล้ว” นางขัดขึ้นก่อนที่เขาจะพูดให้อายมากไปกว่านี้“ใครอนุญาตให้เจ้าลืม”หลินโม่วสูดลมหายใจไล่ความโกรธ เมื่อคิดว่าสามารถควบคุมความรู้สึกได้แล้วจึงหันไปสู้หน้ากับเขา“ความจริงข้าไม่ได้ลืมหรอก” แล้วขมวดคิ้วนิด ๆ เจตนายียวนใส่เขา “แต่ข้าจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเรื่องอะไร” แล้วเบิกตาโตด้วยความตกใจ ก่อนจะดิ้นอึกอักในอ้อมแขนแข็งแรงที่รวบรัดเอาไว้ พยายามเบี่ยงหน้าหนีจูบที่รุนแรงผิดกับครั้งแรกหัวใจดวงน้อยเต้นแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก เมื่อถูกเขาดันด้วยร่างหนาจนไปนอนอยู่บนเตียงนุ่ม จึงดิ้นรนหนักยิ่งขึ้นเพื่อจะเอาตัวรอดให้ได้แต่ยิ่งดิ้นก็ยิ่งรู้สึกอ่อนแรง ถูกความเคลิบเคลิ้มเข้ามาแทนที่ความตกใจ ในที่สุ

  • ลิขิตรักข้ามกาลเวลา   185

    ได้ยินดังนั้นหลินโม่วก็รีบเม้มปากเข้าหากันแน่น รู้ตัวว่าได้เผลอแสดงความรู้สึกแบบสตรีออกไป“ข้าเพิ่งนึกได้ว่าท่านจอห์นใช้ให้ข้ามาต้มชา ข้าต้องรีบไปแล้ว” นางหาทางออกให้ตัวเองด้วยการพูดเรื่องจริง“ไปเถิด คราวหน้าค่อยคุยกันใหม่” เขาอยากจะรั้งนางไว้ แต่ก็ไม่อยากให้นางต้องลำบากใจ“ขอรับ ลาก่อนท่านเอียน” กล่าวลาแล้วจึงรีบเดินไปที่ห้องครัว…………….“พอเริ่มหายดีก็เริ่มยั่วท่านเอียนของข้าเลยนะ ยังไม่เข็ดใช่ไหม”หลินโม่วต้องชะงักเท้าอีกครั้งเมื่อเดินเกือบถึงห้องครัว นางหันไปมองทางช่องที่ใช้เก็บฟืน ซึ่งบัดนี้ได้ร่อยหรอไปเกือบครึ่งหนึ่ง และเป็นเอียนที่ยืนอยู่“ทำไมเจ้าถึงมีสภาพเช่นนั้นเล่า” ร่างกายที่ซูบซีดของบุรุษที่เดิมทีก็เป็นคนผอมบางอยู่แล้วทำให้หลินโม่วตกใจลอยด์ค่อย ๆ เดินออกมาจากบริเวณที่ใช้แฝงตัว “ตกใจมากเลยหรือที่เห็นข้าในสภาพนี้”“แล้วเจ้าเห็นข้าหัวเราะด้วยความยินดีหรือ” นางย้อนถามพร้อมกับถลึงตาใส่ เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายดูออกว่านางรู้สึกเวทนากับสภาพของเขายิ่งนัก “แล้วเจ้าไปทำอะไรมา สภาพถึงได้เป็นเช่นนี้ หรือว่าเจ้าถูกท่านจอห์นลงโทษ”“เจ้าคิดว่าอย่างไรเล่า ข้าบาดเจ็บยิ่งกว่าเจ้าแต่กลับถูกทำโทษ

  • ลิขิตรักข้ามกาลเวลา   184

    “..พรุ่งนี้ข้าจะมาเยี่ยมนางอีก วันนี้ข้าขอลา” มันเจ็บปวดจนยากที่จะแกล้งฝืนทำเป็นยิ้มออกไป เอียนจึงตัดสินใจกล่าวลาจอห์นพยักหน้ารับคำลา มองจนอีกฝ่ายลับสายตาออกไปจากห้องจึงถอนหายใจแรง เขาเองก็รู้สึกลำบากใจไม่น้อยกับรักสามเศร้าครั้งนี้ แต่เขาไม่ใช่คนดี ไม่ใช่ผู้เสียสละ ไม่ใช่บาทหลวงผู้ทรงศีล จึงไม่อยากรู้สึกผิดกับการกระทำที่ตัดสินใจทำลงไป……………..ใบหน้าที่พยายามปั้นยิ้มเต็มที่ เริ่มเปลี่ยนเป็นเจ็บปวดเมื่อพ้นประตูห้องของนายใหญ่ออกมา มือเรียวยาวเกาะเอาไว้กับขอบเรือเพื่อประคองตัวเองให้มีแรงก้าวเดิน“ท่านเอียน” ลอยด์เดินออกมาจากในเรือ เห็นอาการผิดปกติของเจ้านายผู้เป็นที่รักก็รีบถลาเข้าไปช่วยเหลือ“ไม่ต้อง”น้ำตาของชายหนุ่มวัยสิบแปดปีเอ่อขึ้นมาทันทีที่ถูกอีกฝ่ายชักแขนหนี“ให้ข้าช่วยท่านเถิดนะ” พยายามกลั้นก้อนสะอื้นและกล่าวออกไปอย่างเอาใจ“ไม่จำเป็น ข้าช่วยตัวเองได้” กล่าวจบเอียนก็ฝืนใจเดินจากไป เขาจะต้องใจแข็งกับลอยด์ให้ได้ จะได้จบ ๆ กันไปสักที“ข้ารู้ว่าท่านหมดอาลัยในตัวข้าแล้ว แต่การกระทำของท่านยิ่งทำให้ข้าเกลียดมันมากยิ่งขึ้น ถ้าข้าพลั้งเผลอทำอะไรลงไป ก็จงรู้เอาด้วยว่าท่านนั่นแหละคือต้นเหต

  • ลิขิตรักข้ามกาลเวลา   183

    หญิงสาวคลี่ยิ้มกว้างส่งให้เขา “เขียนเสร็จแล้วท่านช่วยเป็นธุระจัดส่งให้หน่อยนะจอห์น” “หลินโม่ว มันจะมากไปแล้วนะ” ก็จะทำให้อยู่หรอก เพียงแต่แกล้งทำเสียงข่มขู่ไปอย่างนั้นเอง“ก็ท่านทำได้ง่ายกว่าข้านี่ จะฝากหัวหน้าจั๊วส่งก็โดนบ่นแล้วบ่นอีกอยู่นั่นแหละ กว่าจะรับจดหมายจากข้าได้หูของข้านี่ชาไปหมด” นางยกมือตบที่ใบหูทั้งสองข้างเบา ๆปากเล็ก ๆ ที่ขยับขึ้นลงประกอบกับท่าทางที่นางกระทำนั้นช่างน่ารักน่าเอ็นดูยิ่งนัก จอห์นมองอย่างพอใจและสุดท้ายก็ก้าวเข้าไปประชิด โอบร่างอรชรแนบอก“เจ้าน่ารักเกินไปแล้วนะหลินโม่ว ต่อไปนี้ข้าขอสั่งห้ามไม่ให้ยิ้มแบบนี้กับคนอื่นอีก โดยเฉพาะกับเอียน จงถือปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัดด้วยล่ะ”ร่างโปร่งระหงเต็มไปด้วยความแข็งแรงแบบสาวชาวป่า ที่ต่างกับสาวเมืองหลวงแสนอ้อนแอ้น ค่อย ๆ ผ่อนคลายร่างกายที่แข็งขืนซุกซบกับร่างหนา“ข้ามีความสุขเหลือเกินที่ได้ยินท่านพูดแบบนี้.. แต่ท่านจะไม่ใจแคบไปหน่อยหรือ ที่ไม่ให้ข้ายิ้มกับผู้อื่นเลย”“ข้าไม่สนว่าเจ้าจะคิดอย่างไร เพราะเจ้าเป็นของข้าแล้ว เจ้าก็ควรรักและภักดีต่อข้าผู้เดียวเท่านั้น ห้ามปันใจให้ใครอื่นอีก”“ท่านใจแคบจริง ๆ ด้วย” นา

  • ลิขิตรักข้ามกาลเวลา   182

    ความรู้สึกของข้าที่มีต่อเขาไม่เหมือนกับท่านเลยสักนิด เพราะกับท่านอ๋องข้าแค่หลงใหลเท่านั้น แต่กับท่าน..ข้านั้นหลงรักหมดหัวใจ“ไม่เหมือนหรอก” นางตอบออกไปเพียงสั้น ๆ ไม่กล้าเอ่ยความคิดในใจออกไปหัวใจของเขาปวดร้าวคล้ายโดนกรีด ที่แท้เขาคือคนที่เหมาะสมจะช่วยนางเท่านั้น แต่ไม่ใช่คนที่นางรู้สึกว่าชอบเหมือนเช่นบุรุษผู้นั้น“แน่ใจแล้วหรือ ทำไมเจ้าไม่คิดให้นานอีกสักนิดก่อนที่จะตอบออกมา”คิ้วเรียวเหมาะเจาะกับใบหน้าขมวดเข้าหากัน“ท่านต้องการอะไรจากข้ากันแน่จอห์น พอข้าไม่ตอบก็รบเร้าให้ข้าตอบ พอข้าตอบไปแล้วก็รบเร้าให้ข้าคิดทบทวนให้นาน ตกลงท่านต้องการรู้อะไรกันแน่ บอกให้ข้าเข้าใจแน่ชัดกว่านี้ได้ไหม ข้าเดาใจท่านไม่ถูกจริง ๆ” ถามอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ“ข้ารู้คำตอบแล้ว ดื่มน้ำแล้วนอนพักเสีย” เขาหอบหัวใจที่ปวดร้าวออกไปจากห้อง เมื่อจัดการให้นางนอนลงเสร็จแล้วถ้านางชอบเขาบ้างสักนิด นางคงไม่หงุดหงิดใส่เขา……………..สองวันแล้วที่เขาไม่ยอมคุยเล่นกับนาง จะพูดก็เฉพาะตอนที่นางถามเท่านั้น เข้ามาป้อนข้าวป้อนยาให้นางวันละสามเวลา เสร็จแล้วก็เดินจากไป“ออกมาทำไม กลับเข้าไปพักผ่อนเดี๋ยวนี้”หลังอาหารเย็นของวันที่สาม

  • ลิขิตรักข้ามกาลเวลา   181

    “ข้าก็แค่สงสัยเท่านั้น เพราะปกติท่านจะไม่ให้ผู้อื่นวุ่นวายอยู่รอบ ๆ ตัวท่าน”“ยกเว้นคนที่ฉลาดและมีไหวพริบอย่างอาจู พอมีอาจูคอยรับใช้ใกล้ตัว ข้าก็เริ่มรู้สึกว่าขาดเขาไม่ได้ และโมโหมากจนต้องลงทุนเดินมาหาเจ้าถึงที่นี่ เมื่อเขาถูกทำร้ายเพราะความหึงหวงจากคนของเจ้า แต่เมื่อเจ้าบอกว่าได้ทำโทษมันแล้วข้าก็สบายใจ” เขาดื่มไวน์ในแก้วทีเดียวจนหมดแล้วลุกขึ้น “ข้าไปก่อนนะ”……………….“จอห์น”“หือ” เสียงที่ดังมาจากในห้องนอน ทำให้ชายหนุ่มที่กำลังนั่งทำงานรีบขานรับแล้วลุกไปดู“ยามใดแล้ว”“เจ้าจะถามทำไม จะกี่โมงกี่ยามเจ้าก็ต้องนอนพักอยู่ดี”“ข้ารู้ ท่านช่วยพยุงข้าขึ้นจากที่นอนหน่อยได้ไหม”เห็นสีหน้าบิดเบี้ยวของนางก็รู้ว่าคงจะเจ็บปวดไม่น้อย ไม่ว่าจะเป็นบาดแผลที่หน้า ที่ข้อมือหรือที่ข้อศอก“เจ้าจะลุกไปไหน เจ็บอยู่ไม่ใช่หรือ”“ข้าจะคืนที่นอนให้ท่านไงเล่า รบกวนท่านปูที่นอนให้ข้าหน่อยเถิดนะ วันนี้ข้าทำเองไม่ไหวจริง ๆ”“ถ้าทำไม่ได้ก็ปิดปากให้สนิท และนอนหลับไปเสีย ไม่ต้องห่วงเรื่องที่นอนของข้า ข้ามีปัญญาหาที่หลับนอนเองได้”“แต่ข้าเกรงใจท่านนี่นา” ใบหน้าบอบช้ำเศร้าสลดอย่างรู้สึกผิด“เจ้าน่าจะคิดอย่างนี้ตั้งแต่ก่อน

Higit pang Kabanata
Galugarin at basahin ang magagandang nobela
Libreng basahin ang magagandang nobela sa GoodNovel app. I-download ang mga librong gusto mo at basahin kahit saan at anumang oras.
Libreng basahin ang mga aklat sa app
I-scan ang code para mabasa sa App
DMCA.com Protection Status