Mag-log inShare
บทที่ 13
Pinakabagong kabanata
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 884
จี้หานอีฟังแล้วหัวใจพลันสั่นสะท้าน รีบคุกเข่าลงทันที “ฝ่าบาททรงเป็นผู้สูงศักดิ์ ขอทรงพระเจริญหมื่นปี ไม่มีผู้ใดกล้าไม่จงรักภักดี และไม่เคารพฝ่าบาทหรอกเพคะ”ฮ่องเต้ทรงก้มหน้าจ้องมองใบหน้าที่ซีดเผือดราวกำลังถูกข่มขวัญของจี้หานอี เรือนคิ้วและดวงตาของนางหลุบต่ำ มวยผมเกล้าไว้อย่างงดงาม สายลมหนาวโชยมาสัมผัสเสื้อคลุมสีเหลืองอ่อน ขนจิ้งจอกขาวที่โอบล้อมใบหน้ายิ่งขับเน้นให้ดวงหน้านางดูเล็กจ้อยกว่าเดิมพระองค์ทรงเลิกคิ้ว โน้มกายลงเล็กน้อย ก่อนยื่นพระหัตถ์มาทำท่าประคองนางโดยไม่สัมผัส “เหตุใดฮูหยินเสิ่นจึงตกใจกลัวถึงเพียงนี้? ข้าเพียงสนทนาเรื่องทั่วไปกับเจ้าเท่านั้น”“ลุกขึ้นเถิด”จี้หานอีมองพระหัตถ์ที่ยื่นมาตรงหน้า กลิ่นกำยานหลงเสียนแฝงความเย็นเยียบดุดัน บรรยากาศของเหมันต์เดือนสิบสองยิ่งมอบความรู้สึกน่าเกรงขามเป็นพิเศษนางลุกขึ้นยืน และในชั่วขณะที่เงยหน้า สายตาก็สบเข้ากับพระเนตรของฮ่องเต้เป็นพระเนตรที่ทั้งเย็นชาและไร้เยื่อใยคู่หนึ่งเย็นเยียบยิ่งกว่าดวงตาของเสิ่นซื่อเสียอีกจี้หานอีไม่เคยมองพระพักตร์โดยตรง นี่เป็นครั้งแรกที่นางมองเห็นพระพักตร์ของฮ่องเต้อย่างชัดเจน ก่อนหน้านี้นางเคยมีโอกาส
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 883
สองวันนี้จี้หานอีกำลังวาดภาพดอกเหมยถวายฮ่องเต้นางนั่งอยู่หน้าโต๊ะยาวภายในห้องหนังสือ แจกันบนโต๊ะปักกิ่งเหมยที่หักมาจากสวนหลวง กลิ่นหอมละมุนของดอกเหมยฟุ้งกระจายไปทั่วห้องจี้หานอียกพู่กันขึ้นหลายครั้ง แต่กลับไม่อาจค้นหาความรู้สึกที่ต้องการภายในใจ นางอยากรีบวาดให้เสร็จอย่างรวบรัด แต่ก็เกรงว่าฮ่องเต้จะทรงจับผิดในส่วนที่ไม่พอพระทัยแต่หากต้องตั้งใจลงพู่กันอย่างจริงจัง นางก็รู้สึกว่าอีกฝ่ายไม่คู่ควรจี้หานอีไม่ได้มีความรู้สึกขัดแย้งเช่นนี้มานานแล้วนางนั่งเหม่อลอยอยู่ครึ่งค่อนเช้า ปล่อยเวลาให้สูญเปล่าไปไม่น้อย ในที่สุดจึงยอมลงพู่กันไม่ว่าอย่างไรก็ต้องวาดให้ดี มิเช่นนั้นคงเกิดเรื่องยุ่งยากตามมาอีกนางใช้เวลาวาดภาพตลอดวัน ทั้งพิจารณาและตรวจดูโดยละเอียด หลังได้รับคำชี้แนะจากท่านอาจารย์เว่ย ฝีมือการวาดภาพของนางก็พัฒนาขึ้นอีกระดับ ไม่ว่าอย่างไรจี้หานอีก็รู้สึกพึงพอใจกับภาพนี้ วันรุ่งขึ้นจึงให้เสิ่นซื่อนำไปถวายในวัง และถือว่าตนเองทำหน้าที่เสร็จสิ้นแล้วแต่ผ่านไปเพียงวันเดียว นางก็ถูกเรียกตัวเข้าวังอีกครั้ง คราวนี้นางได้พบฮ่องเต้ แต่หาใช่ภายในห้องทรงพระอักษร ทว่าเป็นที่สวนเหมยเมื่อจี
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 882
นางไป๋จำต้องยอมรับว่า พี่สะใภ้ใหญ่ผู้นี้เหี้ยมโหดกว่านางมาก โดยเฉพาะเมื่อต้องรับมือกับอนุภรรยา อีกฝ่ายยิ่งลงมือได้โดยไร้ความปรานีนางหมิงหันไปมองนางไป๋อีกครั้งพลางยิ้ม “แต่จะว่าไปแล้ว กู้หว่านอวิ๋นผู้นั้นก็ไม่ได้ความจริง ๆ ดีแต่หวาดกลัวและคล้อยตามผู้อื่น ไม่อาจเชิดหน้าชูตาสักนิด”“เรื่องที่หวังเซวียนไม่ชอบนาง ก่อนหน้านี้นางยังวิ่งมาร้องไห้กับข้า แต่ร้องไห้ไปจะมีประโยชน์อันใด? สตรียิ่งร้องไห้ก็ยิ่งทำให้บุรุษรำคาญใจ แต่ก็ทำให้ข้าสบโอกาสอบรมสามีภรรยาคู่นั้นอีกครั้ง”“ยามนี้นางฉลาดขึ้นแล้ว ไม่มาร้องไห้กับข้าอีก แต่ข้ากลับชอบตอนที่นางโง่เขลามากกว่า”ความจริงนางไป๋รู้สึกรำคาญใจจนไม่อยากฟังถ้อยคำเหล่านี้ นางปรายตามองนางหมิงปราดหนึ่ง ถึงอย่างไรไป๋หวังเซวียนก็เป็นลูกหลานสกุลไป๋ที่มีอนาคตผู้หนึ่ง แต่นางหมิงกลับจัดการเสียจนเขาต้องแต่งกับกู้หว่านอวิ๋นผู้คอยฉุดรั้งไว้เบื้องหลัง นี่ไม่ใช่กำลังบั่นทอนรากฐานสกุลไป๋ ทั้งยังทำลายอนาคตทายาทของพี่ใหญ่นางหรอกหรือ?ครั้นนึกถึงตนเองในตอนนั้น นางก็คงถูกบางสิ่งบดบังจิตใจเช่นกัน เพราะต้องการจัดการจี้หานอีและช่วยเหลือน้องสามจึงได้ตอบตกลงเรื่องนี้ แต่บัดนี้ก
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 881
ใบหน้าของกู้หว่านอวิ๋นพลันซีดเผือดนางรู้ดีนางรู้มาโดยตลอดนางเพียงอยากเอาชนะจี้หานอีให้ได้สักครั้งดังนั้นจึงแทบรอโอ้อวดต่ออีกฝ่ายไม่ไหวแต่ถ้อยคำเพียงไม่กี่ประโยคของจี้หานอีกลับแทงทะลุเปลือกนอกอันงดงามที่นางเพียรประคับประคอง และท่าทีไม่ใส่ใจของจี้หานอีนั้น ก็ทำให้นางเจ็บปวดที่สุดจี้หานอีไม่ได้คิดทำลายชีวิตอันสุขสบายของกู้หว่านอวิ๋นในยามนี้ จึงเพียงกล่าวถ้อยคำจากใจกับกู้หว่านอวิ๋นต่อไปว่า “ความจริงข้าหวังให้เจ้าใช้ชีวิตได้ดี และไม่เคยคิดเปรียบเทียบกับเจ้าสักนิด”“ข้ามีสิ่งใดต้องเปรียบเทียบกับเจ้าเล่า? ต่อให้เจ้ามีชีวิตไม่ดี ข้าก็ต้องเย้ยหยันเจ้าด้วยหรือ? งานในมือข้ามีมากมายจัดการแทบไม่ไหว แล้วจะเอาเวลาที่ใดมาทำเรื่องเช่นนั้น?”“เจ้าไม่เคยเข้าใจข้า ทั้งที่เราเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เยาว์วัย แต่เจ้าก็ไม่เคยเข้าใจข้า”“ตั้งแต่ต้นจนจบ ข้าเคยทำเรื่องใดผิดต่อเจ้าหรือไม่? กลับเป็นเจ้าต่างหาก เรื่องเหล่านั้นที่มารดาของเจ้าทำลงไป เจ้าไม่รู้จริง ๆ หรือ”สีหน้าของกู้หว่านอวิ๋นซีดเผือด ได้แต่มองจี้หานอีอย่างเหม่อลอย ผ่านไปครู่ใหญ่ก็ยังกล่าวคำใดไม่ออกก่อนกลับไป กู้หว่านอวิ๋นยังคงถามจี้
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 880
จี้หานอีให้หรงชุนถอยไป กู้หว่านอวิ๋นไม่ใช่คนเดียวที่พูดเรื่องนี้ ด้วยผู้อื่นก็พูดไม่น้อยเช่นกันนางแต่งงานกับเสิ่นซื่อมาเกือบหนึ่งปี แต่เรื่องตั้งครรภ์ยังไร้วี่แวว แล้วจะไม่ถูกพูดถึงได้อย่างไรก่อนหน้านี้หมอหลวงเคยมาตรวจแล้ว ผลการตรวจชีพจรบอกว่าร่างกายไม่มีปัญหา จี้หานอีจึงไม่รีบร้อน เพียงค่อย ๆ บำรุงร่างกายไปตามเรื่องนางกล่าว “เรื่องเช่นนี้ล้วนขึ้นอยู่กับวาสนา บางทีอีกไม่นานก็อาจมีข่าวดี เจ้าไม่จำเป็นต้องห่วงใยข้าหรอก”กู้หว่านอวิ๋นพินิจใบหน้าของจี้หานอีซึ่งดูสงบนิ่งจนเกินไป มองไม่เห็นความร้อนใจแม้แต่นิด สีหน้าของนางจึงแข็งค้างเล็กน้อยบัดนี้ยังมีสิ่งใดที่นางเหนือกว่าพี่หญิงอีกเล่า? ก็มีเพียงเรื่องที่นางจะให้กำเนิดบุตรก่อนพี่หญิงเท่านั้นเอง แต่สีหน้าของจี้หานอีกลับคล้ายไม่ได้ใส่ใจนางกล่าวด้วยเสียงแผ่วเบาว่า “ข้ากับพี่หญิงเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เล็ก มีบางคำที่ไม่รู้ว่าสมควรพูดกับพี่หญิงหรือไม่ แต่ในใจข้าก็เป็นห่วงพี่หญิงเช่นกันเจ้าค่ะ”จี้หานอีมองท่าทางอยากพูดแต่ไม่กล้าพูดของกู้หว่านอวิ๋นแล้วก็ให้รู้สึกขบขันเล็กน้อย จึงกล่าว “เจ้าพูดมาเถิด”กู้หว่านอวิ๋นจึงจ้องจี้หานอีเขม็งพลา
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 879
จี้หานอีย่อมไม่สะดวกตอบถ้อยคำนี้ของฮองเฮา จึงอยู่สนทนาเป็นเพื่อนอีกครู่หนึ่ง รอจนรับประทานมื้อกลางวันเสร็จถึงค่อยกลับเพียงแต่ขณะจะกลับ ก็เห็นเสิ่นซื่อมายืนรออยู่ตรงประตูวัง ภายในใจของจี้หานอีพลันรู้สึกสั่นไหวอย่างยากอธิบายขึ้นมาอีกครั้งบางทีอาจเป็นเพราะเกรงว่าไทเฮาจะทรงลงมือกับนาง ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ไม่ว่าจี้หานอีเดินทางไปที่ใด เสิ่นซื่อก็จะมารับนางเสมอจี้หานอีเองก็เคยชินแล้ว บางครั้งนางยังอดคิดไม่ได้ว่า หากวันหนึ่งเสิ่นซื่อไม่มารับ เพียงเพราะงานยุ่งเกินไป นางก็คงรู้สึกเสียใจเช่นกันบางครั้งความเคยชินก็ทำให้ผู้คนไม่อาจต้านทานจริง ๆหลังขึ้นรถม้า จี้หานอีก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกเล็กน้อยขณะเอนกายอยู่ในอ้อมกอดเสิ่นซื่อนางไม่อยากเข้าวังเลยสักนิด ต่อให้กลับจวนต้องวุ่นวายเพียงใด แต่เมื่ออยู่ในสถานที่ที่ตนคุ้นเคย นางก็สามารถจัดการเรื่องราวได้โดยสะดวก ไม่เหมือนอยู่ในวังที่ต้องคอยระมัดระวังกฎเกณฑ์ทุกฝีก้าวนางหลับตาอยู่ในอ้อมกอดของเสิ่นซื่อ ระบายลมหายใจแผ่วเบาอย่างเกียจคร้าน รู้สึกว่าอ้อมกอดของเขาช่างอบอุ่นเหลือเกินปลายนิ้วของเสิ่นซื่อลูบไล้ใบหน้าจี้หานอี เมื่อสัมผัสได้ถึงความเ
Maaari mong magustuhan
ยอดหญิงแห่งเทียนเชวีย
หว่านชิงอิ๋น437.5K viewsลิขิตฟ้าหมอชายากับรัชทายาท
โม่เชียนซาง137.9K viewsร้ายพ่ายกลายรัก
LiHong25.8K viewsแม่หมอหลงยุคมาเป็นหมอดูผู้มีญาณวิเศษ
ต้าซินซิน25.7K viewsสามีข้าแสนดีที่หนึ่ง
หนามชมพู152 viewsเชลยเช่นข้า มิใช่สตรีอุ่นเตียง
แคลร์ออสติน16 viewsนางกำนัลสายดอง
Qian Qiu Jui เชียนชิวจุ้ย44 viewsนางร้ายเช่นข้าเกิดใหม่อีกคราเพื่อทวงแค้น
อักษรามณี2.8K views
