LOGINShare
บทที่ 278
Latest chapter
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 806
เดิมทีตอนที่จี้หานอีได้ยินเสิ่นซื่อถามเมื่อช่วงเช้า นางก็คิดว่าเสิ่นซื่อคงรู้สึกขาดถุงหอมไปสักใบ จึงเปรยขึ้นมาประโยคหนึ่งว่าประเดี๋ยวให้คนออกไปซื้อถุงหอมมาให้เสิ่นซื่อพกติดตัวไว้ก่อน รอให้นางเย็บเสร็จแล้วค่อยเปลี่ยน ปรากฏว่าคนผู้นี้กลับเดินจากไปโดยไม่ยอมพูดอะไรสักคำจี้หานอีย่อมมองออกว่าเสิ่นซื่อไม่สบอารมณ์ ภายในใจจึงขุ่นเคืองอยู่บ้าง เวลาไม่พอใจเขาก็มักไม่พูด ไม่แคล้วต้องให้นางคอยเดาใจอยู่ร่ำไปว่าเหตุใดเขาถึงเป็นเช่นนั้นหลายวันนี้มีเรื่องราววุ่นวายมากมาย ทั้งเมื่อวานยังต้องเดินทางไปที่เรือนตากอากาศ งานปักถุงหอมจึงยังไม่แล้วเสร็จ เดิมทีต้องใช้เวลาอีกสักสองวันถึงเรียบร้อย แต่จี้หานอีก็อยากลองดูว่าจะเร่งเย็บให้เสร็จภายในวันนี้ได้หรือไม่ฝีมือด้านการเย็บปักถักร้อยของจี้หานอีนั้นยอดเยี่ยมมาแต่ไหนแต่ไร นางแทบไม่ได้แตะต้องมื้อกลางวัน ปกติแล้วจะต้องงีบหลับสักครู่ แต่วันนี้กลับงดเว้น สุดท้ายก็ปักถุงหอมเสร็จก่อนฟ้ามืดพอดีโชคดีที่คืนนี้เสิ่นซื่อกลับมาค่อนข้างดึก ล่วงเข้ายามไห่แล้วถึงค่อยกลับมา นับว่าดึกดื่นมากทีเดียวเดิมทีเสิ่นซื่อคิดว่าหลังตนกลับมาถึง จี้หานอีคงหลับสนิทแล้ว หากอิงตามนิส
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 805
เมื่อนางชุยถูกตำหนิโดยไร้สาเหตุเช่นนี้ จึงเกิดเป็นความรู้สึกน้อยใจยิ่งสายตาที่แสดงถึงความรังเกียจของแม่สามีเมื่อครู่ ราวกับว่าเพียงนางยืนอยู่ตรงหน้า ก็กลายเป็นตัวน่ารำคาญเสียแล้วแต่หากนางชุยไม่ต้องมาออกเรือน นางก็ยังคงเป็นบุตรสาวภรรยาเอกผู้ได้รับความรักอยู่ในจวนของตน ตอนที่แต่งเข้ามาในช่วงแรก นางเคยคิดว่าเสิ่นฉางชินคงเป็นสามีที่รักใคร่และทะนุถนอมภรรยา แต่เสิ่นฉางชินกลับทุ่มเทใจให้เพียงงานราชการเท่านั้น ไม่เคยสอดมือยุ่งเกี่ยวเรื่องราวใดในจวน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการออกรับแทนภรรยาต่อหน้าฮูหยินผู้เฒ่าเช่นที่ท่านอาห้ากระทำเขามักพูดเพียงประโยคเดียวว่าข้าล้วนเชื่อฟังท่านแม่ของข้า และเจ้าเองก็ต้องเชื่อฟังท่านแม่ของข้าเช่นกันซ้ำยามปรับทุกข์หรือตัดพ้อ เขาก็มีแต่จะหนีไปหาอนุภรรยาด้วยความรำคาญใจ หรือไม่ก็เอาแต่สั่งสอนนางอยู่ร่ำไปกระทั่งเสิ่นฉางชินยังรู้สึกว่า การที่ท่านอาห้าปฏิบัติต่ออาสะใภ้เป็นอย่างดีนั้น ย่อมเป็นเพราะอาสะใภ้ทำหน้าที่ภรรยาได้ดีจนท่านอาห้าพึงพอใจ ท่านอาห้าถึงได้ดีต่อนาง โดยไม่เคยคิดสักนิดว่านั่นเป็นเพราะท่านอาห้ารักใคร่ทะนุถนอมภรรยาตนเองต่างหากนิสัยใจคอของเสิ่นฉางชินนั้นท
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 804
แม่นมข้างกายฮูหยินผู้เฒ่าประคองถ้วยยาเข้ามาอีกครั้ง ก่อนจะส่งให้จี้หานอีนางไป๋ปรายตามองถ้วยยานั้นปราดหนึ่ง ก่อนหลุบตาลงพร้อมกำมือแน่นการที่ฮูหยินผู้เฒ่าเร่งรัดให้จี้หานอีรีบตั้งครรภ์ถึงเพียงนี้ ทำไปเพื่อสิ่งใด นางไป๋ย่อมเข้าใจดี คงไม่พ้นอยากให้จี้หานอีรีบตั้งครรภ์หลานชายแท้ ๆ ของจวนโดยเร็ว จากนั้นก็จะได้ยกอำนาจดูแลจวนสกุลเสิ่นให้แก่จี้หานอีทั้งหมดฮูหยินผู้เฒ่าช่างลำเอียงเสียจริงการดื่มยานี้สำหรับจี้หานอีนับว่าเป็นเรื่องทรมานยิ่ง แต่เมื่อเป็นคำสั่งของฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นนางก็ไม่อาจขัดใจ กว่าจะฝืนกลืนลงคอหมด รสอันขมเฝื่อนนั้นก็ทำให้ในปากนางแทบไม่รับรู้รสชาติใดแล้วทว่าฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นกลับรู้สึกพึงพอใจในความว่าง่ายของจี้หานอี ยามพินิจมองเรือนร่างของจี้หานอีและใบหน้าที่ดูอิ่มเอิบมีเลือดฝาด นางก็อดคิดไม่ได้ว่าหลานชายในอนาคตจะเกิดมาน่ารักน่าชังเพียงใดบัดนี้ ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นทำใจได้แล้วจริง ๆ หลายวันนี้เมื่อได้เห็นฝีมือการดูแลจวนของจี้หานอี กอปรกับหวนนึกถึงอดีตที่ตนเคยตั้งใจจะให้จี้หานอีมาเป็นลูกสะใภ้อยู่แล้ว แม้เรื่องราวจะพลิกผันไปมา และเรื่องการหย่าร้างของจี้หานอีก็ยังคงเป็นปมใน
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 803
เสิ่นซื่อจ้องมองจี้หานอีด้วยสีหน้าที่ยากต่อการอ่านความรู้สึก เขาสงบนิ่งไม่เผยอารมณ์ใด ชายหนุ่มมองดูเงาตนเองที่สะท้อนอยู่ในดวงตาดำขลับของจี้หานอี เป็นเงาร่างที่ดูน่าเกรงขามและเย็นชานักเสิ่นซื่อรู้สึกว่าตนเองในยามนี้ไม่ควรมีสีหน้าเช่นนั้น เขาพยายามผ่อนคลายหว่างคิ้วและแววตาลง ทว่าเงาของตนเองที่สะท้อนอยู่ในแววตาของจี้หานอีก็ยังคงเป็นเช่นเดิมเสิ่นซื่อขมวดคิ้วเล็กน้อย ผ่านไปครู่ใหญ่จึงถามจี้หานอีด้วยเสียงทุ้มต่ำ “ไม่อยากให้ข้าอยู่เป็นเพื่อนหรือ?”จี้หานอีชะงักไปเล็กน้อย หาใช่ว่าไม่อยากให้เขาอยู่ นางเพียงเป็นคนเก็บตัว ตลอดสามปีที่อยู่ในจวนสกุลเซี่ยนางคุ้นชินกับการอยู่ตามลำพัง ซ้ำนางยังเพลิดเพลินกับความเงียบสงบ ขณะได้จดจ่อสมาธิทั้งหมดไปกับการทำบางสิ่งบางอย่างแต่นางย่อมไม่อาจเมินเฉยต่อกลิ่นอายความน่าเกรงขามที่แผ่ออกมาจากร่างเสิ่นซื่อ ซึ่งเป็นสิ่งที่ทำให้นางว้าวุ่นใจทว่าจี้หานอีรู้ดีว่าคนเราควรหยุดในตอนที่เหมาะสม การที่เสิ่นซื่ออุตส่าห์เชิญตัวอาจารย์เว่ยมาให้นางได้นั้นไม่ใช่เรื่องง่าย นางจึงกล่าว “ไว้พรุ่งนี้ค่อยวาดก็ได้เจ้าค่ะ ยามนี้ดึกมากแล้ว ข้าช่วยท่านพี่ผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเข้านอนดี
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 802
สุดท้ายเขาก็เงยหน้าขึ้นมองเสิ่นซื่อพลางยิ้ม “ข้าไม่เคยรับลูกศิษย์มาก่อน ฮูหยินเสิ่นถือเป็นคนแรกที่ข้าอยากรับเป็นศิษย์ ไม่ทราบใต้เท้าเสิ่นจะยินยอมหรือไม่?”เสิ่นซื่อคลี่ยิ้มบาง “เรื่องนี้ท่านไม่ควรมาถามข้า”กล่าวพลางเสิ่นซื่อก็หันไปมองจี้หานอีแล้วถาม “เจ้ายินยอมหรือไม่?”จี้หานอีแทบไม่ลังเลแม้แต่ลมหายใจเดียว รีบตอบ “ข้าย่อมยินยอมเจ้าค่ะ!”ท่านอาจารย์เว่ยหันไปมองเสิ่นซื่ออีกครั้ง “ในเมื่อนางเป็นศิษย์ข้าแล้ว ถ้อยคำหลังจากนี้ เกรงว่าใต้เท้าเสิ่นคงไม่อาจอยู่รับฟัง”เสิ่นซื่อหัวเราะเสียงทุ้มต่ำ ก่อนกล่าวกับจี้หานอีว่า “ข้าจะรอเจ้า”กล่าวจบเขาก็เดินกลับออกไปตอนที่จี้หานอีเดินออกมาจากเรือนของท่านอาจารย์เว่ย ฟ้าก็เริ่มมืดแล้วหากไม่ใช่เพราะเห็นว่าล่วงเข้าเวลาย่ำค่ำและยังต้องรีบเดินทางกลับเมืองหลวง เกรงว่านางคงอยู่ต่อจนดึกดื่นเป็นแน่ขณะนั่งอยู่บนรถม้า จี้หานอีก็รู้สึกปลอดโปร่งโล่งสบาย ในใจนึกอยากกลับไปลองวาดภาพดูจนแทบทนไม่ไหว กระทั่งเสียงของเสิ่นซื่อที่อยู่ข้างกายก็ยังไม่ได้ยินนับเป็นเรื่องยากยิ่งที่เสิ่นซื่อจะได้เห็นจี้หานอีมีท่าทีเช่นนี้ แต่เมื่อลองนึกดู คล้ายว่าตั้งแต่เล็กจนโตก็ม
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 801
ยามเช้าจี้หานอีลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความสะลึมสะลือ เบื้องหน้าคือแผงอกที่เปิดเปลือยของเสิ่นซื่อ ซึ่งยังมีรอยข่วนสีแดงปรากฏให้เห็นเมื่อค่อย ๆ เลื่อนสายตาขึ้นไป ก็เห็นรอยกัดอันชวนให้คิดลึกบนลำคอของเสิ่นซื่อ ซึ่งนั่นก็เป็นรอยกัดของนางเองจี้หานอีไม่เคยคิดฝันมาก่อนเลยว่าตนเองจะมีช่วงเวลาที่ใจกล้าถึงเพียงนี้ สองแก้มพลันร้อนผ่าวขึ้นทันที กระทั่งจะคิดต่อก็ยังไม่กล้าครั้นเห็นเสิ่นซื่อยังคงหลับตา คล้ายว่ายังไม่ตื่น นางก็พลันนึกขึ้นได้ว่าเสิ่นซื่อบอกจะพานางไปพบท่านอาจารย์เว่ยในวันนี้ สมองของนางว่างเปล่าไปชั่วขณะ ไม่รู้ว่าควรรีบปลุกเสิ่นซื่อดีหรือไม่ถึงอย่างไรเสิ่นซื่อก็ไม่ค่อยจะได้นอนหลับเต็มอิ่มสักเท่าใดแต่พอนางขยับตัวเพียงเล็กน้อย เสิ่นซื่อก็กดเอวจี้หานอีไว้ไม่ให้ขยับ ก่อนพูดด้วยเสียงแหบพร่า “นอนต่ออีกหน่อยเถิด”คล้ายเดาได้ว่าจี้หานอีกำลังคิดสิ่งใด เสิ่นซื่อจึงกล่าวด้วยเสียงแหบพร่าต่อไป “เมื่อเช้าข้าไปมาแล้ว อาจารย์เว่ยยอมอยู่ต่อแล้ว”จี้หานอีเงยหน้าขึ้นมองหว่างคิ้วและแววตาอันเกียจคร้านของเสิ่นซื่อด้วยความสงสัย “ท่านพี่ไปตั้งแต่เมื่อใดเจ้าคะ?”เหตุใดนางถึงไม่รู้ตัวสักนิดเสิ่นซื่อทอด
You May Also Like
จวนร้างแห่งนี้มีสตรีถูกทิ้ง
ดอกท้อในสายลม36.3K viewsทาสสาวพราวพิลาส
พิณเคล้าสายฝน128.3K viewsฮูหยินของข้าถึงเวลากลับจวนได้หรือยัง
ดอกท้อในสายลม38.2K viewsอ๋องใจร้ายกับพระชายาที่(ไม่)รัก
อิ่น เยว่25.1K viewsทะลุมิติไปเลี้ยงดูสามีสติไม่ดี พร้อมระบบซูเปอร์มาร์เก็ต
ดอกไม้หนาม151 viewsเกิดใหม่เป็นเมียไม่ได้รักของทรราชย์หลงเฟย
ญาดาวดี ณ รัตติกาล85 viewsนางเอกนิยายเรื่องนี้เหตุใดุถึงเป็นบุรุษไปได้เล่า
ฝากรักไว้ที่ปลายฟ้า47 viewsสวมร่างพลิกชะตาคุณหนูที่แสนอ่อนแอ (จีนโบราณ)
โรเชล5.9K views
