นางเอกนิยายเรื่องนี้เหตุใดุถึงเป็นบุรุษไปได้เล่า

"เจ้า..อย่าได้คิดจะเข้ามาใกล้ลั่วลั่วอีกเป็นอันขาด!"ไป๋ลั่วเฟยพ่นลมหายใจออกมาเบาๆก่อนจะรีบก้าวเข้าไปห้ามปรามกู้ซูเหยียนที่กำลังง้างหมัดทำท่าจะชกหน้าคุณชายผู้หนึ่ง"ซูเหยียน..ข้าว่าเราถอยออกมาก่อนดีกว่า คนมองอยู่เยอะทีเดียว อย่าได้ไปใส่ใจถ้อยคำของคุณชายจางเลย"นี่มันสถานการณ์อันใดกันเนี่ย..กู้ซูเหยียนคนงามกำลังออกโรงปกป้องนางอยู่อย่างนั้นหรือ สมกับที่เป็นนางเอกนิยายผู้แสนดีและเป็นมิตรกับทุกคนจริงๆ นางช่างโชคดีเหลือเกินที่ได้ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างของไป๋ลั่วเฟยตัวประกอบจืดจางผู้ควบตำแหน่งสหายสนิทของนางเอกนิยายเรื่องนี้กู้ซูเหยียนปรายตามองใบหน้าของไป๋ลั่วเฟย ก่อนจะถอนหายใจยาวเหยียด"เพราะเจ้าใจดีมากเกินไปน่ะสิ บุรุษพวกนั้นถึงได้ใจนัก"รอยยิ้มที่ผลิบานราวกับกลีบดอกไม้งามปรากฏขึ้นบนใบหน้าของลั่วเฟย นางออกแรงดึงแขนของสหายรักเพื่อให้ถอยร่นเว้นระยะห่างจากคุณชายจาง"ไม่เป็นไรหรอกน่า คุณชายจางก็แค่เอาดอกไม้มาให้เท่านั้น..ขอบคุณมากนะเจ้าคะคุณชายจางแต่ว่าข้ายังไม่คิดเรื่องความรักหรืออยากมีคนรักในยามนี้ น้ำใจของท่าน..ลั่วเฟยขอรับไว้เพียงความหวังดีก็พอเจ้าค่ะ"เมื่อกล่าวจบประโยคนางก็รีบฉุดรั้งข้

อิ่นชางหมิงพาไป๋ลั่วเฟยเดินมายังอุทยานด้านหลัง วันนี้มีงานเลี้ยงชมบุปผาจัดขึ้นที่ลานกว้างด้านหน้า บรรดาคุณหนูคุณชายต่างพากันไปรวมตัวกันอยู่ที่นั่นจนหมด ทำให้บริเวณสวนหินด้านหลังนี้เงียบสงบและไร้ผู้คนพลุกพล่านเมื่อเห็นว่าลับสายตาคนอิ่นชางหมิงก็หยุดฝีเท้าลง เขาหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับไป๋ลั่วเฟยรอยยิ้มมุมปากที่คิดว่าหล่อเหลาบาดใจนักหนาถูกประดับขึ้นบนใบหน้า นัยน์ตาคมกริบกวาดมองดรุณีน้อยตรงหน้าตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า"เอาล่ะคุณหนูไป๋ ตรงนี้ไม่มีผู้ใดแล้ว" อิ่นชางหมิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่า หวังโปรยเสน่ห์เต็มที่ "เจ้ามีความในใจอันใดอยากจะสารภาพกับข้า ก็รีบกล่าวมาเถิดข้าพร้อมจะรับฟัง"ไป๋ลั่วเฟยอ้าปากค้าง ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงหา..สารภาพ สารภาพความในใจบ้าบออันใดกัน อีตาพระเอกธงแดงผู้นี้ไปเอาความมั่นอกมั่นใจมาจากที่ใดว่านางแอบชอบเขาเนี่ย"เอ่อ..คือว่าท่านโหวน้อย ท่านอาจจะเข้าใจผิดไปกันใหญ่แล้ว" นางพยายามฉีกยิ้มการค้า ยกมือขึ้นโบกไปมาปฏิเสธเป็นพัลวัน "ข้าไม่ได้มีเรื่องจะสารภาพรักอันใดทั้งสิ้นเจ้าค่ะ ข้าเพียงแค่..""จุ๊ๆ ไม่ต้องเขินอายไปหรอกลั่วเฟย"ยังไม่ทันที่นา

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา..วันนี้มีงานเลี้ยงน้ำชาจัดขึ้นที่จวนสกุลหลี่ไป๋ลั่วเฟยตื่นตั้งแต่เช้าตรู่เพื่อลุกขึ้นมาประทินโฉมและแต่งกายด้วยอาภรณ์ที่งดงามที่สุด นางจัดการส่งจดหมายนัดแนะไปหาทั้งกู้ซูเหยียนและเจียงฉู่หรานเรียบร้อยแล้ว โดยกำหนดการนัดหมายคืออีกสามวันข้างหน้าที่หอลั่วหยาง แน่นอนว่าตัวช่วยลับอย่างกำยานปลุกกำหนัดก็ถูกจัดเตรียมเอาไว้พร้อมสรรพตามเนื้อเรื่องในนิยายดูเหมือนว่าทั้งซูเหยียนและท่านกงจื่อจะเคยพบเจอกันมาตั้งแต่ยังเป็นเด็ก ทั้งสองคนต่างมีความรู้สึกดีๆให้แก่กันมาเนิ่นนาน เพียงแต่ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยปากสารภาพความในใจออกไปเท่านั้นในเมื่อเป็นเช่นนั้น..นางนี่แหละที่จะขอรับบทเป็นตัวเร่งปฏิกิริยา ให้ทั้งสองคนได้มีโอกาสเปิดอกพูดคุยความในใจกันเสียทีจวนตระกูลเจียงเป็นถึงจวนอ๋องที่แสนจะมั่งคั่ง ถึงแม้ว่าเจียงฉู่หรานจะเป็นเพียงคุณชายรอง ไม่ใช่ซื่อจื่อผู้สืบทอดบรรดาศักดิ์ แต่ทว่าด้วยนิสัยที่เป็นคนดี อบอุ่น และความร่ำรวยของจวนตระกูลเจียง ย่อมรับประกันได้ว่ากู้ซูเหยียนจะไม่มีทางพบเจอกับความลำบากใจหรือลำบากกายอย่างแน่นอนบุรุษผู้นี้แหละถึงจะเหมาะสมกับสหายของนางที่สุด ไป๋ลั่วเฟยหมายมั่นปั้นมือเ

อิ่นชางหมิงดันแผ่นหลังบอบบางของไป๋ลั่วเฟยให้ถอยร่นไปจนชิดติดกำแพงเย็นเฉียบของห้องเก็บของ ร่างสูงใหญ่ขยับเข้าประชิดกักขังนางไว้ในวงแขนแข็งแกร่ง ก่อนที่เขาจะโน้มใบหน้าลงมากระซิบชิดริมฝีปาก"ในเมื่อเจ้าอยากมองข้านัก..เช่นนั้นก็มองดูให้ชัดๆสิลั่วเฟย"ใบหน้างามแดงซ่านขึ้นมาในทันที เพราะระยะห่างที่ใกล้ชิดจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าว และเพราะท่าทีคุกคามอันแสนอันตรายของเขาลั่วเฟยฝืนส่งยิ้มแห้งแล้งออกมา มือเล็กยกขึ้นผลักไสแผงอกกว้างของเขาอย่างกล้าๆกลัวๆ "ทะ..ท่านโหวน้อยน่าจะเข้าใจผิดไปแล้ว ลั่วเฟยนั้นมิได้ต้องการ..""แต่ข้าต้องการ!"เขาเอ่ยแทรกด้วยน้ำเสียงดุดันและเอาแต่ใจ "และเรื่องนี้เจ้าก็เป็นฝ่ายเริ่มต้นมันขึ้นมาก่อน จะไม่ทำให้เสร็จสิ้นได้อย่างไร ข้าไม่คิดยินยอมปล่อยให้มันค้างคาหรอกนะ"นี่เขาเป็นบ้าอะไรของเขากันเนี่ย! นางแค่เรียกเขาไปคุยถ่วงเวลาไม่กี่คำเท่านั้นนะโว้ย!ทว่ายังไม่ทันที่ลั่วเฟยจะได้เอื้อนเอ่ยคำด่าทอใดๆ อิ่นชางหมิงก็เคลื่อนใบหน้าหล่อเหลาเข้ามาใกล้ ก่อนที่ริมฝีปากหยักลึกของเขาจะทาบทับลงมาไป๋ลั่วเฟยเบิกตากว้าง พยายามหันหน้าเพื่อหลีกหนีจุมพิตจาบจ้วงนั้น ทว่าเพราะแผ่นหลังของนา

เมื่อกลับเข้ามาในบริเวณงานเลี้ยงไป๋ลั่วเฟยก็ปลีกตัวมานั่งพักที่ศาลาริมน้ำ นางพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆเพื่อระงับความตื่นตระหนกและปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติที่สุด ทว่ามือเรียวที่ยกถ้วยน้ำชาขึ้นจิบนั้นกลับยังคงสั่นสะท้านน้อยๆ"เกิดเรื่องอันใดขึ้นรึเปล่าขอรับ.."น้ำเสียงทุ้มละมุนที่แสนคุ้นหูดังขึ้น พร้อมกับเงาร่างสูงโปร่งของเจียงฉู่หรานที่เดินเข้ามาใกล้ มือหนายื่นผ้าเช็ดหน้าผืนสะอาดที่ปักดิ้นเงินลายเมฆามาตรงหน้านาง นัยน์ตาดอกท้อของกงจื่อจวนอ๋องทอดมองมาด้วยความห่วงใย เขามองเห็นคราบน้ำตาที่ยังคงหลงเหลืออยู่ตรงหางตาและรอยแดงจางๆบนดวงหน้าหวานได้อย่างชัดเจนลั่วเฟยชะงักไปเล็กน้อย นางช้อนตามองใบหน้าหล่อเหลาของเขา ก่อนจะยกยิ้มบางๆแล้วส่ายหน้าเบาๆ มือเล็กรีบยื่นไปรับผ้าเช็ดหน้าของเขามาถือเอาไว้อย่างทะนุถนอมราวกับเป็นของล้ำค่าสวรรค์! ผ้าเช็ดหน้าของเมน! จะให้นางกล้าเอามาซับน้ำตาเช็ดคราบเปื้อนได้อย่างไรกัน ของแรร์ไอเทมระดับนี้ นางต้องเอากลับไปซักแห้งใส่กรอบทอง แล้วขึ้นหิ้งบูชาเช้าเย็นถึงจะถูก"ขะ..ข้าไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ขอบคุณท่านกงจื่อมากนะเจ้าคะ"ลั่วเฟยเอ่ยเสียงใส แววตาที่เคยหวาดหวั่นเมื่อครู่แปรเ