นางเอกนิยายเรื่องนี้เหตุใดุถึงเป็นบุรุษไปได้เล่า

"อย่าไปนะลั่วเฟย..ข้าอยากให้เจ้าอยู่ด้วย"

เมื่อสิ้นคำกล่าวนั้น กู้ซูเหยียนก็ตรงเข้ามาคว้าหมับเข้าที่ท่อนแขนของนางเอาไว้แน่นไม่ยอมให้ดิ้นหลุด

ไม่ได้สิซูเหยียน! จะให้ข้าอยู่ด้วยไม่ได้นะ!

ไป๋ลั่วเฟยกรีดร้องประท้วงในใจ เพราะอีกประเดี๋ยวเจียงฉู่หรานกงจื่อจวนอ๋อง พระรองธงเขียวผู้แสนดีก็จะมาถึงแล้ว นางจะอยู่เป็นก้างขวางคอชิ้นโตไม่ได้อย่างเด็ดขาด นางอุตส่าห์ลงทุนลงแรง ซื้อกำยานปลุกกำหนัดชั้นเลิศมาจุดไว้ในห้องของโรงเตี๊ยมแห่งนี้ เพื่อหวังจะให้สหายรักได้ลงเอยกับคนดีๆอย่างเขา นางจะมาทำให้เสียการใหญ่ไม่ได้ อีกทั้งกลิ่นกำยานปลุกกำหนัดนั่นก็เริ่มลอยคลุ้งไปทั่วห้องแล้ว หากนางสูดดมเข้าไปมากๆเกรงว่าตัวเองนั่นแหละที่จะเดือดร้อนไปด้วย

"ข้าต้องไปแล้วซูเหยียน เจ้ารออยู่ที่นี่เถิด อีกประเดี๋ยวกงจื่อก็มาตามนัดแล้ว" 

นางพยายามแกะมือที่เหนียวแน่นผิดมนุษย์มนาของสหายรักออก

แอ๊ด..

เมื่อกล่าวยังไม่ทันขาดคำบานประตูก็ถูกเปิดออก พร้อมกับเงาร่างสูงโปร่งของเจียงฉู่หรานที่ก้าวเข้ามา ท่วงท่าสง่างาม ใบหน้าหล่อเหลาหมดจดภายใต้แสงสลัว อา..เมนของนางช่างหล่อเหลาเอาการดีจริงๆ ขอให้ค่ำคืนนี้พวกเขาทั้งสองสุขสมหวังในสิ่งที่ตัวเองต้องการเถิด นิยายเรื่องนี้..นางนี่แหละที่จะเป็นคนเปลี่ยนพล็อตเอง

"ในเมื่อกงจื่อมาแล้ว เช่นนั้นข้าขอตัวก่อนนะ"

ไป๋ลั่วเฟยฉีกยิ้มกว้างเตรียมจะหมุนตัวหนี ทว่าซูเหยียนกลับไม่ยอมปล่อยมือ ซ้ำร้ายเจียงฉู่หรานที่เพิ่งเดินเข้ามากลับขยับตัวมาขวางหน้าประตูเอาไว้

"จะรีบไปไหนกันเล่า..ลั่วเฟย"

อึก..อย่ามาเรียกชื่อกันด้วยน้ำเสียงเช่นนั้นสิให้ตาย

นางแทบจะเป็นลมล้มพับเอาเสียให้ได้ที่ได้พบเจอเมนตัวเองในระยะประชิด รอยยิ้มละมุนละไมที่มักจะประดับอยู่บนใบหน้าของกงจื่อ บัดนี้กลับดูมีแววตาดำมืดและล้ำลึกอย่างประหลาด

"คือว่า..ข้า..ข้าต้องรีบไป.."

"....."

ไม่มีผู้ใดเอื้อนเอ่ยสิ่งใดตอบกลับมา กลิ่นกำยานปลุกกำหนัดลอยฟุ้งอบอวล คืบคลานเข้าครอบงำสติสัมปชัญญะของคนทั้งสาม และยังไม่ทันที่ไป๋ลั่วเฟยจะได้อ้าปากกล่าวคำใด กู้ซูเหยียนที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลังก็กระชากร่างของนางเข้าไปปะทะอก ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาประกบจูบนางอย่างแรง

เอ๊ะ..นางเอกของเรื่องนี้มาจูบนางที่เป็นตัวประกอบหญิงได้ยังไงกันฟะ!

ทว่าในช่วงเวลาที่ไป๋ลั่วเฟยเบิกตากว้างและพยายามจะยกมือขึ้นมาผลักไสร่างของสหายรักออกไป กู้ซูเหยียนกลับยิ่งขยับเรือนร่างเข้ามาบดเบียดนาง สิ่งหนึ่งที่นางสัมผัสได้อย่างชัดเจนทะลุผ่านเนื้อผ้า คือตรงกึ่งกลางร่างกายของอีกฝ่ายที่กำลังเสียดสีถูกับเอวของนาง มัน..คล้ายกับมีกระบองอันใหญ่ที่ทั้งแข็งขืนและร้อนผ่าว

"ซะ..ซูเหยียน เจ้าพกดาบมาทำไมกัน เจ้าถอยออกไปก่อนเถิด" 

นางเอ่ยประท้วงเสียงอู้อี้

กู้ซูเหยียนผละริมฝีปากออกช้าๆนัยน์ตาคมกริบจ้องมองดวงหน้าหวานที่บัดนี้แดงระเรื่อของไป๋ลั่วเฟยอย่างไม่ละสายตา เขาอดทนมานานเหลือเกิน และดูเหมือนว่าวันนี้เขาจะไม่อาจอดทนได้อีกต่อไป 

สหายรักอันใดกัน..เขาไม่เคยมองนางเป็นสหายเลยแม้แต่น้อย!

เขารู้ดีว่านางล่อลวงเขามาที่โรงเตี๊ยมแห่งนี้เพื่อให้มาพบกับกงจื่อผู้นั้น แต่นางช่างโง่เขลานัก เขาเป็นบุรุษเต็มตัว จะให้ไปรักชอบพอบุรุษด้วยกันได้อย่างไร อีกทั้งตลอดเวลาที่ผ่านมา สายตาของเขาก็มองแค่นางมาโดยตลอด ฉะนั้น..โทษฐานที่นางกล้าวางยาปลุกกำหนัดเพื่อหวังให้เขาและเจียงฉู่หรานทำเรื่องผิดศีลธรรมต่อกัน นางนั่นแหละที่ต้องเป็นผู้รับผิดชอบ!

"เจ้า..ไสหัวออกไปได้แล้ว!"

กู้ซูเหยียนตวัดสายตาดุดันไปทางผู้มาใหม่ ก่อนจะตระกองกอดลั่วเฟยเอาไว้แนบอก ราวกับต้องการจะซุกซ่อนนางจากสายตาของกงจื่อ

ทว่าเจียงฉู่หรานกลับไม่สะทกสะท้าน มือหนาของกงจื่อรูปงามกำลังค่อยๆปลดสายรัดเอวของตนเองออกช้าๆ ท่ามกลางบรรยากาศที่ร้อนระอุ 

"ข้าจะออกไปได้อย่างไรกัน ในเมื่อวันนี้คุณหนูไป๋เชิญข้ามาที่นี่ด้วยตัวเอง..อีกอย่างข้ารู้ดีว่าตัวตนที่แท้จริงของเจ้าคือใคร เพราะอย่างนั้นหากยังอยากเก็บเรื่องความลับของเจ้าให้เป็นความลับต่อไป ก็ปล่อยมือออกจากลั่วเฟยซะ"

ไป๋ลั่วเฟยมองใบหน้าของกู้ซูเหยียนสลับกับใบหน้าหล่อเหลาของกงจื่อไปมาอย่างงุนงง

"ความลับงั้นหรือ ความลับอันใดกันซูเหยียน.."

เจียงฉู่หรานแค่นเสียงหัวเราะในลำคอเมื่อได้ยินลั่วเฟยเอ่ยถาม

"เรื่องความลับนั้น อีกไม่นานเจ้าก็จะได้รู้แล้วลั่วเฟย..เพียงแต่ในยามนี้ดูเหมือนกำยานปลุกกำหนัดที่กำลังฟุ้งกระจายออกมานี้ เจ้าจะต้องเป็นผู้รับผิดชอบมันเสียแล้ว"

หา..นี่พวกเขารู้หรอกหรือว่านางเป็นคนแอบวางยา ว่าแต่..ที่บอกว่าจะให้รับผิดชอบนั้น จะให้นางรับผิดชอบอย่างไรกัน

"ซูเหยียน..เจ้าอย่ากอดข้าแน่นนักสิ..แล้วก็ช่วยเอากระบองที่เจ้าพกมาออกไปทีเถิด มันเกะกะนะ" 

นางบ่นอุบอิบพลางขยับตัวขยุุกขยิกเพื่อหลบหลีกสิ่งแปลกปลอมนั้น

สิ้นคำกล่าวนั้น ใบหน้าของกู้ซูเหยียนก็แดงซ่านขึ้นมาในทันที เขากัดฟันกรอดพลางเอ่ยกระซิบชิดใบหูของนางด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

"เดี๋ยวข้าจะทำให้เจ้าได้ลิ้มรสกระบองที่เจ้าพยายามผลักไสนี้เอง..ลั่วเฟย"