Partager

บทที่ 708

Auteur: หยกงาม
ตรัสจบฮ่องเต้ก็มองจี้หานอีด้วยแววตาลึกล้ำ “ข้าสามารถรับปากเจ้าได้ทุกเรื่อง ต่อให้เจ้าอยากให้ข้าทำสิ่
Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application
Chapitre verrouillé

Dernier chapitre

  • ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา   บทที่ 710

    จี้หานอีเดิมทีก็ดูเป็นคนเนิบนาบเรียบง่าย ยามเอ่ยปากเจรจาก็ใช้น้ำเสียงนุ่มนวลชวนฟัง ซ้ำเวลาพูดคุยกับบ่าวไพร่ในโรงครัวหน้าตาก็ยิ้มแย้มเสมอ ในช่วงสองวันนี้ ปัญหาและความยากลำบากที่เคยหยิบยกขึ้นมาพูดคุยเมื่อคราวก่อนล้วนได้รับการแก้ไขหมดสิ้น ต่อให้เป็นบ่าวชราฝ่ายล้างจานที่บ่นว่าพวกนางต้องรับผิดชอบเรื่องการหาบน้ำไปกลับจนร่างกายรับไม่ไหว จี้หานอีก็ยังช่วยจัดแจงให้มีบ่าวชายสำหรับหาบน้ำมาคอยดูแลโดยเฉพาะเพียงผ่านไปไม่เกินสามวัน บ่าวไพร่ในโรงครัวต่างก็เกิดความประทับใจที่ดีต่อจี้หานอี เมื่อนึกถึงใจเขาใจเรา และความที่จี้หานอีคอยเอาใจใส่ความยากลำบากของพวกนาง ทุกคนจึงกระตือรือร้นและขยันทำงานกันมากขึ้นยามค่ำคืนเมื่อเสิ่นซื่อกลับมา ก็เห็นเงาของจี้หานอีกำลังก้มหน้าทำงานอยู่ตรงโต๊ะหนังสือข้างหน้าต่างเสิ่นซื่อไพล่มือยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง แม่นมฟางขยับเข้ามาใกล้ก่อนกระซิบ “หลายวันนี้ฮูหยินใส่ใจเรื่องในโรงครัวยิ่ง ยามมีเวลาว่างหากไม่แวะไปเดินดูที่โรงครัว ก็จะคอยเปิดดูสมุดบัญชี ช่วงเย็นหลังทานอาหารเสร็จ ฮูหยินก็ขลุกอยู่แต่ในห้องหนังสือตลอดเลยเจ้าค่ะ”เสิ่นซื่อตวัดสายตาหันไปมองแม่นมฟาง “หากทางฝั่งโ

  • ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา   บทที่ 709

    ตอนที่จี้หานอีได้ยินคำพูดของพระชายารัชทายาทเมื่อครู่ ก็รู้สึกตกใจเล็กน้อยจริง ๆ การพาเด็กเข้าวังมาอยู่เป็นเพื่อนนั้นไม่ใช่เรื่องแปลกอันใด แต่หากต้องรั้งอยู่ในตำหนักของฮองเฮาเป็นการถาวร เช่นนั้นนางย่อมไม่ยอมแน่แต่นางก็ฟังความหมายของพระชายารัชทายาทออกเช่นกัน น่าจะเป็นเพราะองค์ชายน้อยถูกฮองเฮาอุ้มไป จึงได้หยิบยกเรื่องของนางขึ้นมาบังหน้าเพื่อเอ่ยถึงเรื่องนี้ จี้หานอีรู้ดีว่ายามนี้ตนเองไม่สะดวกเอ่ยปาก จึงได้แต่นิ่งเงียบไม่พูดคำใดเวลานั้นเองภายในตำหนักก็พลันแว่วเสียงร้องไห้ดังขึ้น ทันทีที่พระชายารัชทายาทได้ยินเสียงร้องก็ร้อนใจยิ่ง รีบลุกขึ้นหมายพุ่งตัวเข้าตำหนักด้านใน แต่ก็ถูกแม่นมข้างกายฮองเฮาขวางไว้เสียก่อนเห็นเพียงฮองเฮาปรายตามองพระชายารัชทายาทด้วยความเรียบเฉย ก่อนขมวดคิ้วกล่าว “อวี้เอ๋อร์เพียงหิว เจ้าร้อนรนไปไย? หรือคิดว่าคนในตำหนักข้าจะดูแลเขาไม่ดี?”“นี่คือหลานชายคนโตของข้า ข้าย่อมต้องดูแลเขาด้วยความเอาใจใส่ เจ้าเลิกวุ่นวายได้แล้ว”เสียงร้องไห้จากตำหนักด้านในยังคงดังให้ได้ยิน ซ้ำยังแว่วเสียงนางกำนัลกำลังหลอกล่อปลอบประโลม ขอบตาของพระชายารัชทายาทเอ่อคลอด้วยหยดน้ำตา ขณะทรุดกายลงคุ

  • ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา   บทที่ 708

    ตรัสจบฮ่องเต้ก็มองจี้หานอีด้วยแววตาลึกล้ำ “ข้าสามารถรับปากเจ้าได้ทุกเรื่อง ต่อให้เจ้าอยากให้ข้าทำสิ่งใดเพื่อบิดาเจ้าก็ตาม”จี้หานอีครุ่นคิดเรื่องนี้มาตลอดทาง ทว่าเมื่อได้ยินถ้อยคำของฮ่องเต้ในเวลานี้ จี้หานอีก็รีบกล่าว “บิดาหม่อมฉันคือขุนนาง ฝ่าบาทคือองค์เหนือหัว หม่อมฉันย่อมมิกล้าร้องขอให้ฝ่าบาททรงทำสิ่งใดเพื่อบิดาหรอกเพคะ”กล่าวพลางจี้หานอีก็รวบรวมความกล้าเงยหน้าขึ้นมองฮ่องเต้ “หม่อมฉันยังคิดไม่ออกว่าต้องการสิ่งใด หม่อมฉันขอเก็บคำมั่นสัญญาของฝ่าบาทไว้ก่อน แล้ววันหน้าค่อยกราบทูลได้หรือไม่เพคะ?”ในใจจี้หานอีนั้นกระสับกระส่ายยิ่ง หัวใจเต้นระรัว กระทั่งฝ่ามือก็ยังมีเหงื่อซึมฮ่องเต้ทรงเลิกคิ้วมองจี้หานอี ดูท่าว่านางจะใจกล้ากว่าที่พระองค์ทรงจินตนาการไว้เสียอีกครั้นทอดพระเนตรสีหน้าของจี้หานอีที่ดูประหม่าอย่างเห็นได้ชัด ฮ่องเต้ก็ทรงแย้มยิ้มเล็กน้อย “ย่อมได้”ตรัสจบก็ทรงเสริมอีกประโยคว่า “ถือว่าข้าติดค้างรางวัลเจ้าหนึ่งอย่าง รอให้เจ้าคิดออกว่าต้องการสิ่งใด ก็ค่อยมาเข้าเฝ้าแล้วกัน”จี้หานอีรีบคุกเข่าลงขอบพระทัยทันทีเมื่อก้าวออกจากห้องทรงพระอักษร จังหวะการเต้นของหัวใจจี้หานอีถึงค่อยสง

  • ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา   บทที่ 707

    ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นยังสั่งให้หญิงรับใช้ข้างกายไปนำกล่องใบหนึ่งมา เมื่อเปิดออกก็หยิบแหวนหยกโมราสีแดงในกล่องส่งให้จี้หานอีสวมใส่ พร้อมกล่าวอย่างยิ้มแย้มว่า “สมัยสาว ๆ ข้าชอบแหวนวงนี้มาก เพราะเป็นของที่พี่ชายตั้งใจทำมาให้ข้าโดยเฉพาะ ผ่านมาหลายปีก็ยังคงทอประกายงดงาม เจ้าเก็บไว้ใส่เถิด”เมื่อจี้หานอีลองสวมดู ก็พบว่าสวมเข้ากับนิ้วชี้ได้พอดี จึงรีบหยัดกายลุกขึ้นกล่าวขอบคุณฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นเมื่อนางไป๋เห็นดังนั้น ก็ถอดกำไลข้อมือของตนออกแล้วสวมให้กับจี้หานอีเช่นกัน พลางยิ้ม “นี่เป็นน้ำใจจากพี่สะใภ้ เจ้าอย่าได้ปฏิเสธเลย”ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นบอกให้จี้หานอีรับไว้ ก่อนกล่าวต่อ “พี่สะใภ้เจ้าเป็นคนขยันขันแข็งและเก่งกาจมาแต่ไหนแต่ไร ข้าไว้ใจนางที่สุด วันหน้าเจ้าเองก็ต้องเคารพและให้เกียรติพี่สะใภ้ของเจ้าให้มากเข้าไว้”จี้หานอีรีบรับคำทันทียามเดินทางเข้าวัง จี้หานอีก็ก้มลงมองกำไลข้อมืออันแสนประณีตแวววาววงนั้น คล้ายจะเป็นของที่นางไป๋สวมติดตัวอยู่เป็นประจำ นางครุ่นคิดครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ตัดสินใจถอดออกแล้วใช้ผ้าเช็ดหน้าห่อเก็บไว้อย่างมิดชิดเมื่อเข้าวัง นางก็ไปเข้าเฝ้าฮองเฮาก่อนเป็นอันดับแรกตอนไปถึง

  • ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา   บทที่ 706

    ตอนที่จี้หานอีส่งเทียบเชิญของพระชายารัชทายาทในมือให้แก่เสิ่นซื่อ เสิ่นซื่อกำลังนั่งพิงเก้าอี้ด้วยท่าทีเกียจคร้าน เสื้อคลุมแพรไหมที่ทอประกายวับวาวยิ่งขับเน้นให้ร่างของเขาดูสูงโปร่งสง่างามเสิ่นซื่อปรายตามองเทียบเชิญฉบับนั้น ก่อนวางมันกลับคืนลงบนมือของจี้หานอี พลางกล่าวเสียงเรียบ "ไม่ต้องใส่ใจ แค่บอกปัดไปว่าเจ้าป่วย ไม่สะดวกรับแขกก็พอ""หากนับตามลำดับอาวุโสแล้ว เจ้ามีศักดิ์เป็นถึงท่านน้าสะใภ้ของนาง ไม่ต้องกังวลใจหรอก"จี้หานอีแทบจะลืมเลือนฐานะลำดับนี้ไปเสียสนิท บัดนี้เมื่อถูกเสิ่นซื่อช่วยเตือน ในใจนางก็พลันสงบลงได้อย่างแท้จริงแต่ในจังหวะที่นางกำลังเตรียมตัวมุ่งหน้าไปยังห้องหนังสือเพื่อตรวจดูบัญชี กลับถูกเสิ่นซื่อคว้าข้อมือไว้ นัยน์ตาคู่นั้นจ้องมองนางด้วยแววตาร้อนแรง "เจ้าเคยลองบนเก้าอี้หรือไม่?"บัดนี้ จี้หานอีถึงขั้นเคยชินกับวาจาอันขัดแย้งกับภาพลักษณ์ของเสิ่นซื่อแล้ว แม้ภายนอกเขาดูสำรวมตนราวกับผู้ละทิ้งกิเลสและไม่มักมากในอิสตรี แต่คำพูดที่ออกมาแต่ละประโยคกลับไร้ซึ่งความละอายนักจี้หานอีได้แต่นึกโชคดีที่ในห้องนี้ไม่มีสาวใช้คอยปรนนิบัติพวงแก้มของนางแดงจัด ไม่อยากต่อปากต่อคำกับเสิ

  • ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา   บทที่ 705

    “การที่อวี๋เต้าเฉวียนได้เลื่อนขั้นไปอยู่กรมคลัง เฉิงฉงไม่มีอำนาจถึงเพียงนั้นหรอก เป็นไทเฮาที่ทรงเข้ามาแทรกแซงอยู่เบื้องหลัง บัดนี้เมื่ออวี๋เต้าเฉวียนฆ่าตัวตายหนีความผิดฐานทุจริต การสืบสาวเรื่องราวเบื้องหลังของเขาย่อมง่ายดายยิ่ง หากปล่อยให้ฮ่องเต้ทราบว่าไทเฮาทรงก้าวก่ายการแต่งตั้งถอดถอนขุนนางในราชสำนัก ซ้ำยังทรงผลักดันขุนนางกังฉินรายใหญ่ขึ้นมา ไทเฮาย่อมตระหนักถึงผลลัพธ์ดี เกรงว่าพระนางคงต้องประทับอยู่แต่ในตำหนักฉือหนิงตลอดไป ไม่อาจก้าวเท้าออกมาได้อีก”“ฝ่ายในก้าวก่ายราชกิจถือเป็นข้อห้ามร้ายแรง ไทเฮาย่อมทรงทราบดีว่าสิ่งใดควรเก็บสิ่งใดควรทิ้ง”จี้หานอีฟังจนเข้าใจกระจ่าง จึงถามเสิ่นซื่อ “เช่นนั้นเรื่องที่ไทเฮาทรงก้าวก่ายราชกิจ ท่านพี่ตั้งใจปิดบังไว้หรือเจ้าคะ?”เสิ่นซื่อหลุบตามองจี้หานอี “ข้ารับปากไทเฮาไว้เช่นนั้น แต่ไหนแต่ไรมาฮ่องเต้ก็หาใช่ผู้ที่หลอกลวงโดยง่าย พระองค์ทรงทราบดีอยู่เต็มอก แต่เพราะเห็นแก่หน้าตาของราชวงศ์ ต่อให้ข้ากราบทูลไป ฮ่องเต้ก็คงเลือกปิดบังเรื่องนี้อยู่ดี”“การที่ข้าไม่เอ่ยปาก และช่วยปิดบังเรื่องที่ไทเฮาทรงมีส่วนพัวพันไว้ ความจริงก็เป็นสิ่งที่ฮ่องเต้ทรงอยากเห็นเช่นก

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status