LOGINShare
บทที่ 829
Latest chapter
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 830
หลังฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นรับฟังคำพูดของจี้หานอี ก็ถึงกับต้องพินิจมองหญิงสาวด้วยความจริงจังอีกหลายปราดตัวนางย่อมรู้สึกประหลาดใจยิ่ง ยามนี้ไม่ว่ามองจี้หานอีอย่างไรก็ล้วนเจริญหูเจริญตาไปหมด ภายนอกดูคล้ายเป็นเพียงหมอนปักลายงดงามไร้ค่า ทว่าสิ่งที่กระทำกลับตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิงยิ่งไปกว่านั้นจี้หานอียังมีความเด็ดขาด มีกำลัง และมีหัวคิดในการกำหนดกฎระเบียบใหม่ เช่นการตั้งกฎใหม่สำหรับการจัดซื้อในโรงครัว บัดนี้โรงครัวจึงเป็นระเบียบเรียบร้อย ไม่เคยเกิดข้อผิดพลาดแม้แต่น้อยยามนี้นางสามารถวางใจได้แล้ว วางใจว่าในวันหน้าจี้หานอีจะสามารถดูแลเรื่องราวภายในจวนได้เป็นอย่างดี สะใภ้คนนี้นับว่าทำให้นางพึงพอใจยิ่งนักหากสามารถให้กำเนิดหลานชายแก่นางได้ในคราวเดียว เช่นนั้นนางย่อมพึงพอใจมากขึ้นไปอีกหลังจี้หานอีให้กำเนิดหลานชายแล้ว เรื่องราวทั้งหมดภายในจวนแห่งนี้ ก็จะมอบให้จี้หานอีเป็นผู้ดูแลเมื่อถึงเวลาฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นพยักหน้า ก่อนกล่าวกับจี้หานอีว่า "ฟังดูรอบคอบรัดกุมดี ทั้งแบ่งแยกชัดเจน และไม่ก่อให้เกิดข้อพิพาทโดยง่าย""เพียงแต่คนที่เจ้าจะส่งไปช่วยตรวจสอบไร่นาเหล่านั้น เจ้าต้องคัดเลือกให้ดี คนผู้นี้จ
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 829
ขณะริมฝีปากกำลังถูกเสิ่นซื่อบดจูบ จี้หานอีก็ทำได้เพียงใช้มือปลดสายรัดเอวให้เขาอย่างเงอะงะ ทว่าผลลัพธ์กลับเป็นเสื้อผ้าบนร่างเสิ่นซื่อเพิ่งถูกคลายออกเพียงเล็กน้อย แต่เสื้อผ้าของนางกลับหลุดลุ่ยเกือบหมดสิ้นเรียวขาทั้งสองข้างถูกเสิ่นซื่อรวบขึ้น ก่อนที่เรือนร่างอันกำยำจะทาบทับลงมาอย่างดุดันเมื่อตื่นขึ้นในยามเช้า จี้หานอีก้มดูบริเวณโคนขาของตนเอง ก่อนจะดึงตัวเสิ่นซื่อมาให้ดูรอยช้ำสีเขียวเหล่านั้นด้วยความขุ่นเคืองใจ พลางกำชับว่าคราวหน้าหากเขาจะบีบเค้นก็จงเบามือหน่อยผู้ใดจะคาดคิดว่าเสิ่นซื่อกลับจ้องมองนางด้วยแววตาหยอกเย้า "เช่นนั้นประเดี๋ยวข้าเป่าให้หายดีหรือไม่?"คำตอบนี้ทำเอาจี้หานอีถึงกับพวงแก้มแดงเรื่อ นางไม่รู้จะรับมืออย่างไรแล้ว จึงทำได้เพียงออกแรงผลักเขาให้รีบออกไป ก่อนเรียกหรงชุนเข้ามาปรนนิบัติผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้ายามเช้าเมื่อไปคารวะฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่น ยาสมุนไพรขมปี๋ถ้วยนั้นกลับไม่ได้ถูกยกมาให้ดื่ม ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่นเพียงปรายตามองจี้หานอีปราดหนึ่ง "ในเมื่อท่านหมอหลวงบอกว่าร่างกายเจ้าไม่อาจรับยาบำรุงขนานแรงได้ เช่นนั้นก็จงพักผ่อนดูแลตัวเองอยู่ในเรือนให้ดี อย่าได้ล้มป่วยสามวันดีสี่วั
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 828
ยามที่ริมฝีปากสีชมพูอ่อนนุ่มประทับลงมา เสิ่นซื่อก็สูดลมหายใจเข้าลึก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงถ้อยคำอันเปี่ยมล้นด้วยความเย้ายวนใจของจี้หานอีต่อให้เสิ่นซื่อจะมีความอดทนเพียงใด แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าจี้หานอีที่งดงามดั่งปีศาจเสน่หาในยามนี้ เขากลับไม่อาจหักห้ามใจ ชายหนุ่มกดแผ่นหลังของนางไว้ไม่ให้ถอยหนี ก่อนจะเชยคางนางขึ้นแล้วบดจูบลงไปจุมพิตของเสิ่นซื่อนั้นทั้งหนักหน่วงและลึกล้ำ กระทั่งจี้หานอีแทบขาดใจ เขาถึงยอมเงยหน้าขึ้นมาดวงตาที่แฝงไว้ด้วยรอยยิ้มบางเบาจ้องมองจี้หานอี “ยังต้องการอีกหรือ?”จี้หานอีรู้สึกว่าเสิ่นซื่อนั้นช่างรุ่มร่ามมากกว่าที่นางคิดไว้มากนัก ปลายนิ้วของนางขยุ้มคอเสื้อของเขาแน่น นัยน์ตาคู่งามเปล่งประกายหยาดเยิ้ม นางเพียงพยักหน้าแผ่วเบาเท่านั้น ก็ทำให้หัวใจของเสิ่นซื่อเต้นระรัวได้อย่างบ้าคลั่งแล้วเสิ่นซื่อรู้สึกเพียงว่าจิตใจของตนล้วนผูกติดอยู่บนเรือนร่างของจี้หานอี เขาค่อย ๆ โน้มกายกดจี้หานอีในอ้อมอกให้เอนหลังลงบนตั่งหลัวฮั่น แล้วดันโต๊ะเตี้ยตัวเล็กที่คั่นกลางให้เลื่อนหลบไปด้านข้าง นัยน์ตาคู่นั้นต่อให้เป็นยามอ่อนโยนก็ยังคงเจือแววเย็นชาอยู่หนึ่งส่วน มาบัดนี้กลับเผยให้เห็นถึงความผู
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 827
ตอนที่เสิ่นซื่อก้าวเข้ามา จี้หานอียังคงง่วนอยู่กับงานในมือค่ำนี้เสิ่นซื่อสั่งไม่ให้สาวใช้ส่งเสียงรายงาน จี้หานอีจึงไม่ทราบว่าเขากลับมาแล้วนางอาบน้ำผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว อากาศในฤดูร้อนอบอ้าวเล็กน้อย บนร่างจึงสวมเพียงอาภรณ์แพรไหมเนื้อบาง เรือนผมยาวสลวยถูกเกล้ามวยยึดไว้ด้วยปิ่นเพียงเล่มเดียว แขนเสื้อสีชมพูขนาดใหญ่ร่นลงเผยให้เห็นข้อมือขาวผ่องดุจหิมะ กำไลทองคำบนข้อมือทอประกายวับวาว ขณะขยับเบา ๆ ตามท่วงท่าการเคลื่อนไหวของจี้หานอี ช่างเป็นภาพที่ดึงดูดสายตานักจี้หานอีกำลังจดจ่ออยู่กับงานในมือ จึงไม่ทันเห็นเสิ่นซื่อที่ยืนอยู่ข้างม่านลูกปัด นางใช้พู่กันจดบันทึกจุดที่ต้องไปตรวจสอบที่คลังสินค้าโดยละเอียดในวันพรุ่งนี้เป็นระยะกระทั่งมีกล่องใบหนึ่งถูกวางลงบนโต๊ะตัวเล็กตรงหน้า จี้หานอีถึงได้เงยศีรษะขึ้น และพบว่าเสิ่นซื่อกลับมาแล้วเขายังไม่ได้ผลัดเปลี่ยนชุดขุนนาง และกำลังยืนอยู่เคียงข้างนางนางกำลังจะลุกขึ้น เสิ่นซื่อก็ทรุดตัวลงนั่งเคียงข้าง ร่างกายแนบชิดติดกัน ก่อนจะยื่นมือมาจับข้อมือของนางไว้ฝ่ามืออันกว้างใหญ่และมีข้อนิ้วปูดโปนชัดเจน กอบกุมข้อมือของจี้หานอีไว้อย่างนุ่มนวล เสิ่
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 826
จี้หานอีเงยหน้าขึ้นสบกับนัยน์ตาสีดำขลับอันลึกล้ำของเสิ่นซื่อที่เมื่อก่อนนางไม่พูดก็เพราะไม่กล้าพูด รวมถึงไม่อยากผิดใจกับคนนิสัยเช่นเสิ่นซื่อ หลายครั้งจึงได้แต่อดทนเท่านั้นแต่บัดนี้จี้หานอีสัมผัสได้ว่าเสิ่นซื่อเปลี่ยนไปมาก นางจึงค่อย ๆ เปิดใจให้เขา และแบ่งปันความรู้สึกของตนเองให้เขารับฟังเมื่อเห็นว่ายามนี้เสิ่นซื่อกำลังจะเอาแต่ใจอีกแล้ว จี้หานอีก็ขมวดคิ้วเรียว มองเสิ่นซื่ออย่างน้ำตาคลอเบ้า "ท่านพี่หมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ? แก้มข้าถูกท่านพี่บีบจนแดงไปหมดแล้ว นี่ยังไม่ยอมให้พูดอีกหรือ?"ใบหน้าของจี้หานอีนั้นสืบทอดความบอบบางมาจากมารดาอยู่หลายส่วน ด้วยดวงตาอันงดงามที่มักดูเลื่อนลอยทว่ากลับดำขลับเป็นประกาย ความบอบบางนั้นจึงไม่ค่อยเด่นชัดนัก แต่ขอเพียงจี้หานอีหลุบตาลงเล็กน้อย ความบอบบางและท่าทีอันน่าทะนุถนอมนั้นก็จะฉายชัดขึ้นมาอย่างเป็นธรรมชาติต่อให้เสิ่นซื่อเป็นผู้ที่สามารถเผชิญกับทัณฑ์ทรมานอันโหดเหี้ยมได้อย่างสงบนิ่ง และเขามักภาคภูมิใจในความหนักแน่นของการควบคุมตนเองเสมอ ทั้งยังไม่ยอมให้ผู้ใดมามีอิทธิพลเหนืออารมณ์ตนเอง แต่เวลานี้กลับต้องยอมแพ้อย่างราบคาบเขาเกือบจะหลุดปากง้องอนและข
ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา บทที่ 825
เว่ยซิวทอดถอนใจ “บนโลกใบนี้มีข้าเพียงคนเดียว เจ้าคิดว่าทุกคนจะเหมือนข้าได้หรือไร? การที่ท่านโหวเสิ่นทำได้ถึงเพียงนี้ ก็นับว่าหาได้ยากยิ่งแล้ว”“เขาทั้งเกิดมาสูงศักดิ์ มีชาติตระกูลและภูมิหลังไม่เป็นรองใคร ยามนี้ยังดำรงตำแหน่งขุนนางระดับสูง หากจะให้เขาลดตัวลงมาง่าย ๆ นั้น นับว่าแทบเป็นไปไม่ได้ เขาได้รับการศึกษาตามฉบับตระกูลใหญ่ สตรีส่วนมากมักถูกมองเป็นเพียงผู้ตาม การที่เจ้าพูดเช่นนั้น มีแต่จะทำให้เขารู้สึกว่าเจ้ากำลังยุแยงความสัมพันธ์ระหว่างสามีภรรยาของพวกเขาเสียมากกว่า”“นอกจากนี้ ท่านโหวเสิ่นยังมีปณิธานอยู่ในราชสำนัก คำสอนของลัทธิขงจื๊อในปัจจุบันกล่าวไว้ว่าหลักการที่ยิ่งใหญ่ของฟ้าดินคือบุรุษดูแลภายนอก สตรีดูแลภายใน ต่อให้ท่านโหวเสิ่นจะรักและให้เกียรติฮูหยินของเขาอย่างไร เขาก็ไม่มีวันลุ่มหลงในเรื่องรักใคร่แน่นอน”ชุยจิ้งหมิ่นชะงักไปเล็กน้อย พลันเข้าใจแล้วว่าเหตุใดเมื่อครู่ใบหน้าของท่านโหวเสิ่นถึงได้มืดทะมึนถึงเพียงนั้น นางหันไปมองเว่ยซิว “แล้วท่านพี่ไม่ได้เติบโตมาด้วยการศึกษาแบบวิญญูชนตระกูลใหญ่หรือเจ้าคะ? เหตุใดถึงไม่เหมือนกันเล่า?”เว่ยซิวมองชุยจิ้งหมิ่นพลางหัวเราะด้วยความจนใจ “เพ
You May Also Like
ซื่อจื่อรับอนุข้าขอลา บ้านนี้ก็พังไปหมด
ยอดคนแปดทิศ49.1K viewsหลังหย่า ราชาสงครามอ้อนขอข้าคืนดี
เชี่ยเก้อจวี๋จื่อ257.6K viewsอ๋องใจร้ายกับพระชายาที่(ไม่)รัก
อิ่น เยว่25.2K viewsเกิดใหม่ในร่างพระชายาร้ายร้าย
Jiulin25.3K viewsเกิดใหม่อีกครา ข้าจะเป็นวาสนาให้ท่านแม่ทัพ
ภัสสพิชชา2.0K viewsบุตรเช่นข้า หาได้ต้องการบิดาเช่นท่าน
จิ้งจอกสะท้านหม้อไฟ3.2K viewsเปิ่นหวางเฟย 八王妃
ไป๋เหลียน/ฑริกา398 viewsเรือนราคะ
หยกขาว498 views
