บทที่ 4

เพียะ!!!...

เสียงฝ่ามือกระทบโหนกแก้มสากทำเอาอนงค์หัวใจแทบวาย ใบหน้าหล่อคมสะบัดหันไปตามแรงตบ ก่อนจะค่อยๆ หันกลับมามองแม่คนตัวดีด้วยแววตานิ่งลึกอย่างยากแก่การคาดเดา

“ปีทำอะไรลงไป???” อนงค์ได้สติรีบเข้าไปฉุดหญิงสาวออกห่างจากราเชน “ขอโทษแทนปีด้วยนะคะ” หญิงวัยกลางคนพนมมือขึ้นไหว้เพื่อให้บอสใหญ่อารมณ์เย็นลง แต่ชายหนุ่มเพียงแค่กระแอมกระไอ และจ้องหน้าอนงค์เขม็ง อีกฝ่ายได้สติจึงรีบเปลี่ยนท่าทีอย่างรวดเร็ว

“พี่อนงค์ไปขอโทษทำไมคะ นายคนนี้ไม่รู้จักหน้าที่ตัวเอง หาว่าเราจะดูแลแขกวีไอพีไม่ได้”

“พอได้แล้วปี โอ๊ย...พี่จะหัวใจวายตายแล้ว” อนงค์หายใจไม่ทั่วท้อง จนกระทั่งราเชนคลี่ยิ้ม ขณะมองหน้าแดงๆ ที่เต็มไปด้วยความโกรธของหญิงสาว “พี่แนะนำก่อนนะจะได้รู้จักกันไว้ นี่ราเชนเป็น…เอ่อ…เอ่อ หัวหน้าแผนกรับจองห้องพัก ส่วนนี่ปีรดาผู้ช่วยแผนกห้องพัก”

“เขาดูถูกแผนกเราขนาดนั้นไม่ต้องไปพูดดีด้วยหรอกค่ะพี่อนงค์” เธอสะบัดเสียงใส่ ราเชนมองปากจิ้มลิ้มช่างเหน็บแนมแกมประชดเก่งอย่างยิ้มๆ

“ผมแค่ไปตรวจความเรียบร้อยเท่านั้นเอง ต้องขอโทษพี่อนงค์ด้วยนะครับที่ทำให้ลำบากใจ” ราเชนเป็นฝ่ายเปลี่ยนท่าทีบ้าง

“มะ...ไม่เป็นไรค่ะ” อนงค์ตอบเสียงตะกุกตะกัก ท่าทีเกรงอกเกรงใจของอนงค์ทำเอาปีรดาใคร่แปลกใจ นายคนนี้ท่าจะเส้นใหญ่ไม่เบา

“ยังโกรธอยู่เหรอ ผมขอโทษอีกครั้งก็ได้…”

“รู้ตัวว่าผิดแล้วรู้จักขอโทษแบบนี้ค่อยเป็นลูกผู้ชายหน่อย” ปีรดายืดตัวกอดอกมองเขา ราเชนคลี่ยิ้มเดินเฉียดร่างอรชรในระยะประชิด จนเธอสัมผัสถึงไอร้อนจากกายแกร่งพร้อมกับกลิ่นโคโลญบางๆ ชั้นดีที่สร้างความสดชื่นให้เธอจนเผลอสูดเข้าไป

‘อื้อ…ขนลุกเลย’

ปีรดาครางในอก ผิวแก้มนวลแดงปลั่งยิ่งกว่าเดิม แต่ครั้งนี้ไม่ใช่ความโกรธกรุ่นที่มีต่อเขา หากเป็นกลิ่นกายชายชาตรีที่มีผลต่อประสาทสัมผัสของเธอต่างหาก

 “ผมขอทำความเข้าใจกับลูกน้องพี่อนงค์สักครู่นะครับ” เขาคว้ามือปีรดาแล้วพาไปที่ลิฟต์ หญิงสาวร้องอุ๊ยว้ายและพยายามขัดขืนไว้สุดแรง

“ปล่อยนะ เราไม่มีอะไรต้องพูดกันแล้ว” เธอพยายามแกะมือเขาออกแต่ไม่สำเร็จ ก่อนจะถูกฉุดเข้าไปในลิฟต์ ทันทีที่ประตูปิด ปีรดาก็ยิ่งหวั่นๆ เพราะอยู่กับเขาสองคน

“ไม่เหนื่อยหรือไงคุณ ดิ้นเป็นไส้เดือนโดนขี้เถ้าไปได้ จะว่ากลัวผมก็ไม่น่าใช่ เพราะทั้งตบทั้งถองเข่าใส่กล่องดวงใจของผม จนตอนนี้ยังไม่หายระบมเลย” เขาพูดหยาบโลนไม่สนใจว่าเธอจะอายแค่ไหน

“โชคดีเท่าไหร่แล้วที่ฉันยังออมแรง”

“พ่อพันธุ์อย่างผมหายากนะ หล่อเท่ อีโก้สูง แถมลีลาเรื่องบนเตียงเด็ดแซบอย่าบอกใครเชียว แบบนี้แหละที่สาวๆ คลั่ง” เขาพาเธอขึ้นไปบนชั้นดาดฟ้า สายลมแรงทำให้ผมสลวยลู่ไปด้านหลัง เผยให้เห็นดวงหน้างดงามโดดเด่นจนราเชนมองไม่กะพริบตา

“ขี้โม้สุดๆ” ปีรดาประชดแล้วก้มมองมือตัวเองในอุ้งมือใหญ่ “ปล่อยมือฉันได้แล้ว จับนานคิดเงินนะ” หญิงสาวตีมือหนาแรงๆ จนราเชนหัวเราะ นานเท่าไหร่แล้วที่เขาไม่ได้เห็นผู้หญิงที่ไร้จริตแบบนี้ ผู้หญิงแต่ละคนที่เข้าหาเขาเพียงเพราะต้องการเป็นจุดสนใจ เงินและความสุขสบาย ไม่มีใครเลยที่รักเขาจริงๆ จนในหัวเขาไม่เชื่อรักแท้และรักแรกพบ

“โอเค ผมแค่อยากสงบศึกกับคุณเพราะอยากเป็นเพื่อนคุณ” เขายอมปล่อยพร้อมกับยกมือทั้งสองข้างเสมอไหล่เพื่อบอกให้เธอรู้ว่ายอมทุกอย่างแล้วจริงๆ

“คนชีกออย่างคุณฉันไม่อยากคบเป็นเพื่อนหรอก” หญิงสาวเท้าสะเอวมองเขาอย่างไม่มีจริต ราเชนถึงกับอมยิ้มไม่คิดว่าคนอย่างเขาที่สาวๆ ระดับนางแบบหรือดาราแทบจะวิ่งเข้าหาและอยากมีข่าวด้วย ถูกผู้หญิงโนเนมตรงหน้าปฏิเสธ

“เอาน่าคุณ เป็นเพื่อนกันดีกว่าเป็นศัตรูนะ” เขาทำหน้าทะเล้นจนเธอหมั่นไส้ ก่อนจะยื่นนิ้วก้อยมาตรงหน้า แต่ปีรดาไม่เอาด้วย เขาพยักหน้าขึ้นลงเพื่อเชิญชวนเริ่มมิตรภาพดีๆ สุดท้ายปีรดาก็ยอมใจอ่อน

“ก็ได้ ก็ได้” หญิงสาวทำเหมือนรำคาญทั้งๆ ที่กระดากอายเกินกว่าจะต้องทำอะไรเหมือนตอนสมัยเด็กๆ เสี้ยววินาทีต่อมานิ้วก้อยของเขาและเธอก็เกี่ยวกัน นั่นหมายถึงทั้งสองยอมสงบศึกกันแล้ว

“แต่ถ้านายทำชีกอกับฉันหรือโกหกเมื่อไหร่ ความเป็นเพื่อนของเราจบลงแน่ และฉันจะเกลียดนายไปตลอดชีวิต เข้าใจเอาไว้ด้วย” เธอบอกเสียงหวาน แต่คนฟังหนาวไปทั้งใจเป็นครั้งแรก เอาแล้วไงพอออกสตาร์ตก็เสียวไปถึงใจซะแล้ว…

ปีรดาทำงานอย่างขยันขันแข็งโดยไม่คิดว่าตัวเองเป็นผู้ช่วยผู้จัดการและหัวหน้าแผนก เธอช่วยอะไรได้ก็ช่วยอย่างเต็มที่ แถมเอาความรู้ความสามารถจากการฝึกงานในต่างประเทศมาแนะนำน้องๆ ในแผนกอีกต่างหาก จนทุกคนหลงรักเธออย่างไม่มีเงื่อนไขใดๆ อาจจะเป็นโชคชะตาหรือวาสนาก็ไม่อาจรู้ได้ หญิงสาวทำงานได้ไม่ถึงเดือน อนงค์ก็ขอย้ายไปประจำที่สาขาพัทยาเพราะอยู่ใกล้ครอบครัว ทำให้ปีรดาได้เลื่อนตำแหน่งอย่างเซอร์ไพรส์

เมื่อความรับผิดชอบมากขึ้น หญิงสาวก็ยังหยิบจับช่วยงานในแผนกเช่นเดิม จนแผนกห้องพักได้รับคำชื่นชมจากบรรดาแขกทั้งไทยและต่างประเทศ

“เก็บปลายชายผ้าปูแบบนี้นะจ๊ะ มันจะได้ตึง” ปีรดาสอนพนักงานคนหนึ่งด้วยรอยยิ้มแล้วลองให้ทำดู ซึ่งในระหว่างที่สอนอยู่นั้น ฉวีวรรณก็เดินเข้ามาหาพร้อมกับสาวสวยคนหนึ่ง

“ปี…”

“อ้าว...น้าหวี มาทำอะไรที่โซนนี้เหรอคะ”

“พอดีพา ‘ผู้จัดการแผนกต้อนรับคนใหม่’ มาแนะนำสถานที่ เห็นปีก็เลยแวะมาทักทาย” น้าสาวมองรอยยิ้มที่เปื้อนบนใบหน้างามอย่างชื่นชม “อ้อ...ลืมแนะนำ นี่ตรีนุชผู้จัดการแผนกต้อนรับ ส่วนนี่ปีรดาเป็นผู้จัดการแผนกห้องพัก”

“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ” ปีรดายิ้มทักทายเพราะดูแล้วอายุคงไล่เลี่ยกับเธอ แต่ตรีนุชใช้เพียงหางตามองด้วยท่าทางไว้ตัว

“วันนี้คุณราเชนมาไหมคะพี่” ตรีนุชเล่นใหญ่ไม่สนใจพนักงานระดับเดียวกัน หากชื่อที่เจ้าหล่อนเอ่ยถามออกมานั้นกลับไปสะดุดหูของปีรดาทันที จนต้องหันไปมองฉวีวรรณ ซึ่งก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่เจ้าของชื่อใส่ชุดยูนิฟอร์มของโรงแรมเดินผ่านมาพอดี

“สวัสดีค่ะคุณราเชน ดิฉันตรีนุชเป็นผู้จัดการแผนกต้อนรับคนใหม่ ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ” ตรีนุชรีบเข้าไปไหว้บุรุษตรงหน้าอย่างตื่นเต้น

“สวัสดีครับ ยินดีที่ได้ร่วมงานกัน ขอตัวสักครู่นะครับ” ราเชนรับไหว้ด้วยสีหน้าขรึมๆ ก่อนจะมองร่างบอบบางที่ยืนมองเขาอยู่อย่างแปลกใจ “ผมเอารายละเอียดแขกที่จะเข้าพักห้องนี้มาให้” ชายหนุ่มยื่นเอกสารให้ปีรดา แต่อีกฝ่ายไม่รับ เอาแต่จ้องอยู่เช่นเดิมโดยที่เครื่องหมายคำถามปรากฏเต็มทั่วใบหน้างาม

“ปี รับเอกสารสิ” ฉวีวรรณใช้ศอกกระทุ้งสีข้างหญิงสาวเบาๆ ปีรดาจึงรับเอกสารมาถือไว้ในมือ ตรีนุชไม่ปล่อยโอกาสงามๆ หลุดรอดไปได้ พลางรีบขยับกายเข้าไปใกล้ๆ ราเชนอย่างรวดเร็ว

“ทำไมมาส่งเองล่ะคะ” ตรีนุชพยายามใช้หน้าอกหน้าใจเบียดเข้ากับต้นแขนแกร่ง ราเชนหันไปขมวดคิ้วใส่เล็กน้อย แต่นั่นก็พอที่จะทำให้ตรีนุชยิ้มเจื่อนๆ แล้วค่อยๆ ขยับกายออกห่าง

“เป็นหน้าที่ผมอยู่แล้วครับ รายละเอียดสำคัญบางอย่างที่คุณไม่รู้ พี่ฉวีจะบอกคุณเอง” ราเชนกลัวความลับแตกจึงหันไปมองฉวีวรรณ ตรีนุชฟังแล้วทำหน้างงๆ ว่าทำไมเจ้าของโรงแรมถึงต้องมาส่งรายชื่อของแขกให้กับผู้จัดการแผนกห้องพักด้วย

“น้าไปก่อนนะปี” ฉวีวรรณยิ้มให้ราเชนแล้วสะกิดแขนตรีนุชให้เดินตามไป ตรีนุชอยากคุยกับราเชนให้นานกว่านี้จึงอิดออด ฉวีวรรณจึงต้องบังคับด้วยสายตาจนหญิงสาวจำต้องเดินตามไปอย่างเลี่ยงไม่ได้

“ทำไมคุณตรีนุชถึงนอบน้อมกับนายขนาดนั้น”

“ผมหล่อเหมือนเจ้าของโรงแรมมั้ง” ราเชนเก๊กมาดวางท่าพร้อมกับขยิบตาให้ ในขณะที่ปีรดาเบ้ปากและทำท่าอยากจะอาเจียน

“อย่าไปเทียบชั้นกับท่านเชียว เดี๋ยวขี้กลากจะขึ้นหัวเปล่าๆ” ปีรดามองคนหลงตัวเอง ราเชนสอดมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง แล้วขยับมาใกล้ๆ

“ไม่แน่นะคุณ ผมอาจจะเป็นลูกท่านประธานที่ผลัดพรากจากกันมาหลายปีก็ได้ เหมือนละครหลังข่าวที่คุณชอบดูไง” เขาพูดติดตลก ก่อนจะเดินตามเธอไปเช็กงานตามจุดต่างๆ จนกระทั่งมาถึงบริเวณสระว่ายน้ำที่ยื่นออกไปทะเล

“ทำไมนายไม่กลับไปสักที งานการไม่มีทำหรือไง เดี๋ยวก็โดนไล่ออกเอาหรอก สมัยนี้งานยิ่งหายากๆ อยู่ด้วย” หญิงสาวหยุดเดินและหันกลับมามองตาขุ่นเขียว แต่ชายหนุ่มซึ่งก้าวตามหลังมาเบรกไม่ทัน จึงชนเข้ากับร่างของเธออย่างจัง ปีรดาตกใจซวนเซจะหงายล้มไปทางสระว่ายน้ำ ราเชนเองก็ตกใจเช่นกัน ลำแขนแข็งแรงรีบตวัดคว้าเอวบางไว้ แต่หญิงสาวทิ้งน้ำหนักตัวมากเกินไป ทำให้ทั้งคู่พากันตกลงไปในสระ

ตูมมม!!!...