LOGINShare
ตอนที่ 27 นางคือใครกันแน่
publish date:
2026-09-21 09:00:42ตอนที่ 27 นางคือใครกันแน่
Latest chapter
ลืมตาอีกที ข้าก็มีระบบเทพบุปผา ตอนที่ 70 ขนมแจกฟรี และคาราวานที่อยากซื้อทั้งแผง
ตอนที่ 70 ขนมแจกฟรี และคาราวานที่อยากซื้อทั้งแผงวันแรกของเทศกาลสรุปได้สั้น ๆ ว่าผู้คนล้นถนนตั้งแต่เช้าจรดค่ำ และจุดที่แออัดที่สุดคือซุ้มขนมแจกฟรีหน้าเขตสวนบุปผาซุ้มนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่ฉินซูเหยาวางหมากไว้ตั้งแต่ตอนออกแบบผังงาน ด้วยเหตุผลสามประการ ข้อแรก ขนมฟรีช่วยดึงดูดฝูงชนให้ไหลเข้าสู่โซนที่เดินคล่องตัวไม่ติดขัด ข้อสอง ขนมที่ปรุงจากน้ำนมและไข่วิญญาณในฟาร์มระบบมีรสชาติล้ำเลิศต่างจากขนมทั่วไปอย่างชัดเจน ใครได้ชิมเป็นต้องติดใจไม่รู้ลืม และข้อสาม ชาวบ้านที่ผ่านการฝึกปรือฝีมือจากฮองเฮาได้ลงสนามจริงเป็นครั้งแรก เป็นการสร้างทั้งรายได้และความภาคภูมิใจพูดถึงที่มาของวัตถุดิบ น้ำนมและไข่เหล่านี้ นางบอกใครต่อใครว่ามาจากฟาร์มส่วนตัวนอกเมือง ซึ่งก็ไม่ใช่คำโกหกเสียทีเดียว เพียงแต่ฟาร์มนั้นซ่อนอยู่ในสวนบุปผาสวรรค์มายา แถมยังมีแม่ไก่ตัวมหึมาใหญ่เท่าลูกวัว ที่นางยังตัดสินใจไม่ได้ว่าจะนำไข่ฟองยักษ์ของมันมาทำอะไรดีบ่ายวันนั้น กองคาราวานต่างแคว้นขบวนหนึ่งเดินเข้าสู่เขตสวนบุปผา หัวหน้ากองเป็นชายวัยกลางคนร่างกำยำ ผิวกร้านแดดจากการเดินทางไกล เขาหยิบขนมจากซุ้มแจกฟรีขึ้นชิมเพียงคำเดียว ดวงตาก็เบิก
ลืมตาอีกที ข้าก็มีระบบเทพบุปผา ตอนที่ 69 คนที่เคยได้ปูดองจากข้า คือคนที่ทั้งเมืองต้องย่อกายงั้นหรือ
ตอนที่ 69 คนที่เคยได้ปูดองจากข้า คือคนที่ทั้งเมืองต้องย่อกายงั้นหรือเสียงแตรครั้งที่สองยังไม่ทันสิ้นเสียง พื้นหินใต้ฝ่าเท้าก็สั่นสะเทือนเลื่อนลั่น ผู้ค้าใต้ชายคาชะงักกึก เสียงหญิงคนหนึ่งหลุดอุทานแผ่วเบา "แผ่นดินไหวหรือ!" ขณะที่ฉินซูเหยาก้มมองพื้นโคลนใต้เท้าทันทีจุดที่ฝังเมล็ดไว้ ยอดอ่อนสีฟ้าใสเล็กเท่าปลายเข็มแทงทะลุดินขึ้นมา ชูรับสายฝน ก่อนจะพุ่งทะยานขึ้นในชั่วลมหายใจเดียวเท่านิ้ว เท่าฝ่ามือ จนสูงท่วมเอว!พริบตานั้น ยอดอ่อนนับพันนับหมื่นก็พุ่งพรวดขึ้นพร้อมกันทั่วทั้งถนน ตั้งแต่แนวซุ้มโค้ง รอบลานพิธี จรดขอบเวที ปลายก้านพองออกเป็นดอกทรงโคมสีฟ้าเรืองแสงขนาดเท่ากำปั้น ห้อยระย้าราวกับโคมกระดาษต้องมนตร์ ก่อนจะดีดตัวหลุดจากขั้ว ลอยละลิ่วฝ่าสายฝนขึ้นสู่เบื้องบน แสงนวลตาเคลื่อนผ่านหลังคาซุ้มและศีรษะผู้คน ขึ้นไปรวมตัวกันเหนือลานพิธี ย้อมท้องฟ้าสีเทาดำให้สว่างไสวไปด้วยแสงสีฟ้านับหมื่นดวงสายฝนที่ปะทะดอกโคมแปรเปลี่ยนเป็นละอองสีทองอ่อน ร่วงพรูลงมาราวกลีบดอกไม้จากสรวงสวรรค์ริมซุ้มค้า เมล็ดสีเงินผลิดอกเป็นกระดิ่งจิ๋วเรียงเป็นทิวแถว ทันทีที่หยดฝนทองตกกระทบ เสียงกังวานใสก็ดังขับขานเป็นท่วงทำนอง ส่ว
ลืมตาอีกที ข้าก็มีระบบเทพบุปผา ตอนที่ 68 ไม่ใช่ฤดูฝนแต่ฝนตกได้ล่ะ
ตอนที่ 68 ไม่ใช่ฤดูฝนแต่ฝนตกได้ล่ะพอหยดน้ำได้ตกลงมาเท่านั้นแหละ ไม่นานก็เหมือนฟ้ารั่ว ฝนเทลงมาเป็นสายหนา กระทบพื้นหิน หลังคาซุ้มค้าสั่นระริก ผ้าใบกันแดดที่เพิ่งขึงเมื่อคืนหย่อนยวบเป็นถุงน้ำ โคมบุปผานับร้อยแกว่งสะบัดน้ำกระจาย“ไหนบอกว่าจะไม่มีฝน!” เจี้ยงเป่าเหรินวิ่งมาจากปลายถนน ชายเสื้อเปียกติดขา “แล้วนี่คืออะไรเจ้าคะ!”ฉินซูเหยาไม่ได้ตอบอะไร เพียงแค่มองไปยังท้องฟ้าเท่านั้น แม้นางจะรู้สึกว่ามันแปลก ๆ อยู่บ้าง แต่มองด้วยตาเปล่าแล้วก็มิเห็นสิ่งใดที่ผิดปกติ แต่มิรู้ทำไมในใจกลับรู้สึกอยู่ตลอดว่ามันไม่ชอบมาพากล นางหันไปมองซุ้มโค้งพฤกษาสวรรค์ที่เรียงยาวตามถนน กังวลใจว่าซุ้มที่พึ่งตั้งไปจะมีปัญหา แต่ซุ้มเหล่านั้นยังตั้งตรงสง่างาม น้ำฝนไหลลงตามกลีบซ้อนชั้นสู่รางด้านข้างอย่างเป็นระเบียบ ไม่ขังแม้แต่หยดเดียวจนเสียงโอ้อวดด้วยความภูมิใจของสตรีข้างกายนางก็ดังขึ้น จนหญิงสาวต้องถอนสายตาหันกลับมามอง“ข้าออกแบบให้กลีบแต่ละชั้นเอียงรับน้ำค่ะ”เจี้ยงเป่าตานยืนกอดแขนตัวเองอยู่ใต้ชายคา หน้าซีดเพราะอดนอน แต่เสียงที่พููดออกมาเหมือนบอกความรู้สึกได้ว่านางมีความสุขแค่ไหน พอนางเห็นว่าฉินซูเหยาหันมามองแล้ว
ลืมตาอีกที ข้าก็มีระบบเทพบุปผา ตอนที่ 67 ซุ้มร้านค้าเริ่มหายไป
ตอนที่ 67 ซุ้มร้านค้าเริ่มหายไปเมื่อท้องฟ้าเริ่มเป็นสีเทาอ่อนตรงขอบหลังคาถนนสายหลักที่เมื่อไม่กี่ชั่วยามก่อนยังเต็มไปด้วยเสียงอาวุธ บัดนี้เงียบจนได้ยินเสียงโคมกระดาษกระทบกันในสายลมเช้า ทหารเกราะเงินสองแถวยืนกั้นปลายถนน บนพื้นหินตรงจุดที่คนร้ายล้มมีคราบสีดำจาง ๆ เหมือนหมึกที่หยดลงน้ำแล้วแห้งกรัง ฉินซูเหยานั่งยอง ๆ มองมันอยู่นานลี่เอ๋อร์ถูกพาไปพักในเรือนใกล้ ๆ ตั้งแต่ก่อนฟ้าสาง หมอที่ท่านอ๋องส่งมาตรวจแล้วบอกว่าเพียงถูกพลังกระแทกจนสลบ ไม่มีพิษ ไม่มีบาดแผลภายใน คนที่ลากลี่เอ๋อร์เข้าหลบหลังกำแพงตอนวุ่นวายไม่ใช่องครักษ์ แต่เป็นเจี้ยงเป่าตาน เด็กสาวยืนอยู่ไม่ไกล แขนเสื้อเปื้อนฝุ่น มือยังสั่นเล็กน้อย“ขอบใจที่ช่วยลี่เอ๋อร์ไว้นะ”“ข้าก็แค่” เด็กสาวบิดชายแขนเสื้อ “ไม่อยากเป็นคนไร้ประโยชน์อีก”ประโยคสั้น ๆ ทำให้นางนิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้าเงียบ ๆ ไม่ถามต่อนางก้มลงใกล้คราบดำ สูดลมหายใจเบา ๆ กลิ่นอับเหมือนดินใต้ชั้นลึกที่ไม่เคยถูกแสงแดด นางเคยได้กลิ่นนี้ที่ชั้นหนึ่งของหอพันหมื่นเมล็ดพันธุ์ก่อนดีดน้ำใส่เงาตาแดงตัวนั้น เจ้ากระรอกจันทร์พุงกลมโผล่หัวจากแขนเสื้อ ดมคราบดำสองที หูแบนราบ ขนที่หางพอ
ลืมตาอีกที ข้าก็มีระบบเทพบุปผา ตอนที่ 66 ข้าไม่มีวรยุทธ์ แต่ข้ามีระบบ
ตอนที่ 66 ข้าไม่มีวรยุทธ์ แต่ข้ามีระบบ “บังอาจ!”โม่เหยียนสะบัดข้อมือ โคมถูกขว้างออกไป สตรีชุดดำพลิกกายหลบ โคมกระแทกกำแพงแตกกระจาย เปลวไฟดับลงในพริบตา เขาชักกระบี่ออกจากฝัก “กล้าแตะต้องคนของท่านอ๋อง คืนนี้พวกเจ้าก็อย่าหวังว่าจะได้กลับไป!”ชายชุดดำอีกคนปรากฏตัวขึ้นพร้อมกัน โม่ตู พ่อบ้านวัยกลางคนที่ดูธรรมดามาตลอด สะบัดแขนเสื้อ กริชสีเงินสองเล่มปรากฏในมือ ฉินซูเหยามองแล้วตาโต พ่อบ้านก็สู้เป็นหรือ บ้านนี้มีคนธรรมดาอยู่บ้างไหมเนี่ยเสียงอาวุธปะทะกันดังสนั่นกลางถนนมืด ประกายปราณหลายสีวาบผ่านซุ้มดอกไม้ นางรีบวิ่งไปหาลี่เอ๋อร์ แต่ยังไม่ทันถึงตัว ความรู้สึกอันตรายก็พุ่งเข้ามาจากด้านข้างฝ่ามือสีดำข้างหนึ่งอยู่ห่างจากใบหน้าของนางเพียงไม่กี่ชุ่นนางเบี่ยงตัวหลบสุดกำลัง ลมจากฝ่ามือเฉียดแก้มผ่านไป เส้นผมด้านข้างปลิวกระจาย ร่างบางถอยหนีโดยสัญชาตญาณเกือบโดนหน้าแล้ว ถ้าฝ่ามือนั่นฟาดเต็ม ๆ ต่อให้ไม่ตายก็เสียโฉมแน่ตบะของนางอยู่ที่หลอมปราณขั้นสอง ไม่เคยฝึกวิชาต่อสู้ ไม่มีเคล็ดกระบี่ ไม่มีกำลังพอจะรับฝ่ามือของผู้ฝึกตนระดับเดียวกับศัตรู เดี๋ยวนะ ไม่มีวิชาต่อสู้ แต่มีระบบนี่นา งั้นก็จัดการคนพวกนี้ด้วย
ลืมตาอีกที ข้าก็มีระบบเทพบุปผา ตอนที่ 65 คืนก่อนเปิดงาน
ตอนที่ 65 คืนก่อนเปิดงาน หลังจากฉินซูเหยาจัดให้แม่นมจางกับลี่เอ๋อร์นอนห้องเดียวกันและมีงานเบา ๆ ให้ทำ ทั้งสองก็ฟื้นตัวเร็วกว่าที่หมอหลวงคาดไว้ เมื่อมีคนสนิทกลับมาอยู่ข้างกายครบ นางก็รู้สึกเหมือนได้แขนขากลับคืน การเตรียมงานเทศกาลบุปผาจึงเดินเร็วขึ้นทันตาคืนนี้ ดอกไม้สดถูกนำออกจากระบบเป็นชุด ๆ ถุงหอม น้ำอบ ของที่ระลึก และเครื่องประดับถนนจัดแยกตามเขตเรียบร้อย ร้านค้าที่เข้าร่วมได้ตำแหน่งครบ เวทีกลางสร้างเสร็จ โคมไฟตลอดแนวถนนถูกแขวนจนแทบไม่มีจุดตกหล่น เหลือเพียงงานตรวจรอบสุดท้าย ก่อนที่เทศกาลจะเปิดในรุ่งเช้าฉินซูเหยาจึงไม่ยอมฝากงานนี้ไว้กับใคร นางออกตรวจด้วยตนเองตั้งแต่หัวถนนจนถึงปลายถนน“คุณหนูเจ้าคะ” ลี่เอ๋อร์ถือโคมเดินอยู่ข้างกาย ดวงตาเป็นประกายขณะมองโคมบุปผานับร้อยที่แขวนเรียงสองข้างทาง “งานปีนี้งดงามเหลือเกินเจ้าค่ะ บ่าวอยู่เมืองหลวงมาตั้งแต่เล็กยังไม่เคยเห็นเทศกาลบุปผาที่ใหญ่โตขนาดนี้ งานนี้ต้องเหมาะกับการเปิดตัวคุณหนูในฐานะผู้สืบทอดสายเลือดเทพบุปผามากแน่ ๆ เจ้าค่ะ”“เจ้าอย่าเพิ่งชมจนข้าลอยขึ้นฟ้าไปเสียก่อน”นางกวาดตามองพื้นที่อย่างพึงพอใจ ในใจก็อดภูมิใจไม่ได้ ตั้งแต่ข้ามมิติม
You May Also Like
กลรักร้ายเสด็จอาเล็ก
อีปี้ถังถัง65.7K viewsยอดหญิงในเงามาร
ฉินอันอัน174.7K viewsทะลุมิติมาเป็นสาวชาวนา
หวานใจ76.4K viewsบันทึกรัก : สามีข้ามีไฝเสน่ห์
เซี่ยวชิงขวาง79.8K viewsท่านละกิเลสอย่างไร ไฉนจึงได้แต่งข้าเป็นฮูหยิน
moonlight -mini11 viewsฉันทะลุมิติไปเป็นนางร้ายในนิยายที่ตัวเองเขียน
VChaRin70 viewsพระชายาสายชิลกับท่านอ๋องคลั่งรัก
B.J.BEN/มัฑศิกาญจน/พันสิงห์1.1K viewsท่านแม่ทัพผู้นี้คือสามีผู้เย็นชาของข้าเอง
มิณิณ/ชงฉีป๋อซาน369 views
