Novel-novel oleh อาเสวี่ยอาหยาง

ตอนที่ 56 เงินซื้อใจคนไม่ได้ยามเช้าอันอบอุ่น พ่อค้าแม่ค้าต่างร้องเรียกนำเสนอสินค้าของตนอย่างขะมักเขม้น เพราะหวังจะสร้างรายได้ กลิ่นหอมกรุ่นของหมั่นโถวเพิ่งนึ่งสุกใหม่ ๆ น้ำแกงกระดูกรสเข้มข้น และกลิ่นยาสมุนไพรแห้งโชยมาตามสายลมที่พัดผ่านท่ามกลางฝูงชนที่เบียดเสียด ชายหนุ่มคนหนึ่งเดินก้าวเดินไปอยู่ภายในตรอกแถวตลาด รูปร่างของเขาดูธรรมดาในชุดผ้าไหมสีเทาเหมือนกับชาวบ้านทั่วไป ใบหน้าเรียบเฉยไร้ความโดดเด่น ทว่าหากเป็นผู้ฝึกตนระดับสูงย่อมสังเกตเห็นว่า ฝีเท้าของเขาทุกก้าวที่เหยียบลงบนแผ่นหินนั้นสม่ำเสมอจนน่าประหลาดเขาคือ อาหย่วน หนึ่งในองครักษ์ของจวนฉินอ๋อง ผู้รับหน้าที่คอยดูแลความเรียบร้อยและสืบข่าวทั่วไปวันนี้เป็นวันหยุดพักของเขา อาหย่วนจึงตั้งใจออกมาซื้อหาสิ่งของจำเป็นกลับไปให้ครอบครัว หัวใจของเขาอิ่มเอิบยามคิดถึงดวงตากลมโตของบุตรชายตัวน้อยที่อีกไม่นานจะลืมตาดูโลก และภรรยาคนงามที่กำลังอยู่ที่บ้านอาหย่วนหยุดยืนอยู่หน้าร้านขายผ้า มือหนาลูบไล้ไปบนพับผ้าสีอ่อนเนื้อละเอียดอย

ในค่ำคืนวันเดียวกัน ณ เรือนรับรองแขกบ้านแขกเมืองหลังใหญ่บรรยากาศภายในห้องนอนของตำหนักรับรอง มีเพียงแสงเทียนที่ส่องให้เห็นร่างขององค์หญิงเก้าอี้ว์เพียวเสวี่ยที่นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียง ใบหน้าของนางขาวซีดราวกับกระดาษ ลมหายใจแผ่วเบาจนแทบไม่รู้สึกทันใดนั้น เงาดำสายหนึ่งเคลื่อนผ่านหลังคาเรือนรับรองอย่างไร้เสียง เงาร่างนั้นเล็ดลอดผ่านหน้าต่างที่แง้มไว้เข้ามาในห้องอย่างแนบเนียน ฝีเท้าแผ่วเบาก้าวเข้ามาเรื่อยเรื่อยภายใต้ความสลัว เงาดำชูมือขึ้น เผยให้เห็นเข็มยาวสีดำสนิทเล่มหนึ่งที่คีบอยู่ระหว่างปลายนิ้ว บนตัวเข็มสลักอักขระโบราณสีแดงเข้มที่กำลังเปล่งประกายสีเลือดจาง ๆ‘โอกาสมาถึงแล้ว นังเด็กอวดดีผู้นี้จิตวิญญาณบอบช้ำ หากปักเข็มมนต์สะกดวิญญาณนี้ลงไปได้ นางย่อมกลายเป็นหุ่นเชิดของตระกูลฝูอย่างสมบูรณ์’ดวงตาที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าคลุมสีดำวาวโรจน์ด้วยความอำมหิตทว่า... ที่มุมมืดนอกหน้าต่างตำหนักรับรอง องค์ชายแปด อี้ว์หานโจว ที

ตอนที่ 54 พิณเดียวสะท้านวิญญาณสิ้นคำนั้น เสียงกระซิบกระซาบด้วยความตระหนกพลันดังขึ้นรอบทิศ เหล่าขุนนางต่างพากันหน้าซีดเผือด เพราะทุกคนต่างรู้ดี ว่าวิชาพิณสำหรับแคว้นหอคอยหยกมันคือศาสตร์ลับเฉพาะ ภายนอกดูเหมือนการดีดพิณธรรมดา ทว่าแท้จริงแล้วเป็นการผสานพลังปราณสะกดวิญญาณเข้ากับคลื่นเสียง โจมตีเข้าไปที่จิตวิญญาณโดยตรง หากผู้รับการทดสอบมีตบะอ่อนด้อยกว่า อาจถึงขั้นวิญญาณแตกสลายหรือกลายเป็นคนเสียสติไปชั่วชีวิตอี้ว์เพียวเสวี่ยเหยียดยิ้มในใจ‘นึกว่าเป็นตัวตนสูงส่งมาจากไหน ที่แท้ก็แค่สตรีไร้หัวนอนปลายเท้า ต่อให้สายสืบจะรายงานว่านางมีฝีมือลึกลับ แต่ในแง่ของศาสตร์แห่งวิญญาณ แคว้นหอคอยหยกของข้าย่อมเป็นอันดับหนึ่งในใต้หล้า!’ไม่นานนัก พิณโบราณสองตัวก็ถูกจัดเตรียมไว้กลางลานประลองหน้าท้องพระโรง ลมหนาวพัดโชยมาเป็นระยะ ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบข้างตึงเครียดขึ้นทวีคูณอี้ว์เพียวเสวี่ยนั่งลงหน้าพิณ นิ้วมือเรียวยาวกรีดกรายลงบนสายพิณ ท่วงทำนองแรกที่ดังขึ้นเยือกเย็น คลื่นพล

ตอนที่ 53 องค์หญิงเก้าหนึ่งสัปดาห์ต่อมา ณ พระราชวังหลวงแคว้นพฤกษาเหมันต์โคมไฟสีแดงและสีทองถูกจุดสว่างไสวทั่วทั้งท้องพระโรงใหญ่ งานเลี้ยงต้อนรับคณะราชทูตจาก แคว้นหอคอยหยก ถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ เสียงดนตรีบรรเลงต้อนรับผู้มาเยือนอย่างสมเกียรติคณะผู้มาเยือนจากแคว้นหอคอยหยกนำโดยราชนิกุลสามพระองค์องค์ชายใหญ่ อี้ว์ซั่ว บุรุษหนุ่มในชุดหรูหราสีคราม ท่าทางของเขาดูเรื่อยเปื่อยไร้สาระ ใบหน้าประดับรอยยิ้มเกียจคร้านอยู่ตลอดเวลา ทว่าในแววตาส่วนลึกกลับซ่อนประกายแหลมคมดั่งสุนัขจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ถัดมาคือ องค์ชายแปด อี้ว์หานโจว ผู้มีชื่อเสียงเลื่องลือว่าเป็นองค์ชายเจ้าสำราญ สายตาของเขาจับจ้องไปยังเหล่านางรำและนางกำนัลในงานเลี้ยงอย่างโจ่ง

ชายร่างท้วมตวาดลั่น เสียงพังประตูและแรงกดดันอันป่าเถื่อนทำเอาเหล่าคณิกาแรกรุ่นในห้องพากันหวีดร้องด้วยความตกใจกลัว พวกนางต่างแตกตื่นวิ่งหนีเตลิดเปิดเปิงออกไปนอกห้องผ่านบานประตูที่พังยับเยินในชั่วอึดใจ เหลือเพียงฉินเจาที่เนื้อตัวสั่นเทาอยู่ภายใต้อ้อมกอดอันอบอุ่นของจ้าวรุ่ยที่ยังคงกอดรัดนางไว้ไม่ยอมปล่อย“เจ้าเป็นใครกัน? เหตุใดจึงไร้มารยาทเช่นนี้”จ้าวรุ่ยเลิกคิ้วมองชายร่างท้วม“ข้าคือหม่ากวาง บุตรชายของใต้เท้าหม่าแห่งกรมโยธาแห่งแคว้นหอคอยหยก!”องค์ชายทั้งสองลอบมองหน้ากัน ส่งกระแสจิตสนทนา‘คนต่างแคว้นอย่างนั้นหรือ!’‘พี่ชายเอาอย่างไรดี?’‘นี่คือแคว้นพฤกษาเหมันต์ ไม่ใช่แคว้นหอคอยหยก ทั้งสองแคว้นกำลังจะเชื่อมสัมพันธ์กัน แต่… ในฐานะองค์ชายเราทำอะไรไม่ได้มาก แต่เรา…’‘ได้เลยพี่ใหญ่!’บัดนั้น จ้าวเจี้ยนคิดอะไรดี ๆ ออกพอดีชายร่างท้วมชี้นิ้วใส่หน้าจ้าวรุ่ยอย่างสามหาว“ฉินเจาผู้นี้ข้าจอง

ราชครูจูที่ยืนพิงต้นไผ่อยู่ไม่ไกลส่ายหน้าเบา ๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและอ้างว้างจนบุตรสาวอย่างจูอี้เฟยต้องหันไปมองด้วยความเป็นห่วง“ท่านพ่อ ท่านเป็นอะไรไปหรือเจ้าคะ? เหตุใดจึงถอนใจเช่นนี้ หรือว่ามีสิ่งใดที่เป็นกังวลอยู่”ราชครูจูช้อนสายตาขึ้นมองบุตรสาว ก่อนจะพึมพำด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง“พ่อ…พ่อคิดถึงมารดาของเจ้าจะแย่แล้วอี้เฟย พ่ออยากจะออกไปจากมิตินี้ใจจะขาด อยากไปหาแม่ของเจ้าเร็ว ๆ ทว่า พ่อยังคงต้องติดอยู่ที่นี่เพื่อสั่งสอนองค์ชายและองค์หญิงน้อยเหล่านี้ให้สำเร็จเสียก่อน พ่อช่างอาภัพนัก”คำบ่นของชายผู้เป็นถึงราชครูและผู้ฝึกฌานระดับสูง ทำเอาทุกคนในที่นั้นพากันหัวเราะไม่ได้ร้องไห้เสียไม่ออกในทันที!เพราะพวกเขาไม่คิดว่าราชครูจะคลั่งรักมากขนาดนี้!เวลาภายนอกผ่านไปได้เพียงแค่ไม่กี่เดือน ทว่าภายในมิติลับแห่งซึ่งมีชื่อว่ามิติลับจื่อเสวียนแห่งนี้ กระแสกาลเวลากลับผ่านไปถึง 20 ปีแล้ว ช่างเป็นเวลาที่รวดเร็วยิ่งนักบัดนี้ เด็กน้อยทั้งสามค