Novels by อาเสวี่ยอาหยาง

ตอนที่ 63 เพลิงไหม้จากผู้ไม่หวังดีชายชุดดำไม่รีบร้อนเขาสะบัดมือจุดไฟลงบนคบเพลิงทีละอัน คบเพลิงทั้งสิบนั้นลอยอยู่รอบกายของเขา ใบหน้าใต้ผ้าคลุมเรียบเฉย ไม่มีแววตาความรู้สึกอะไรแม้แต่น้อย และเปลวไฟที่เขาจุดไม่ใช่ไฟธรรมดา มันเป็นสีแดงเข้ม เผาไหม้ได้ทุกที่แม้อยู่บนผิวน้ำ ดับไม่ได้ด้วยน้ำ และไหม้เร็วกว่าไฟธรรมดามากนัก มันเป็นไฟชนิดที่คนในแคว้นนี้ไม่ค่อยรู้จัก เพราะผู้ที่เจอมันมักจะไม่รอดชีวิตกลับมาเล่าให้ใครฟังได้เขาสะบัดมือเหวี่ยงคบเพลิงออกไปทีละอัน แต่ละอันตกลงบนซุ้มโค้งดอกไม้ โครงไม้เวทีกลาง และแผงร้านค้าที่ช่างตระกูลมู่เพิ่งตอกเสร็จเมื่อวานนี้ เปลวชาดลามไปตามกลีบดอกไม้สดส่งเสียงปะทุเปรี๊ยะ ๆ ควันสีดำลอยขึ้นสู่ท้องฟ้ายามดึกทุกอย่างเป็นไปตามแผนของคนที่ส่งเขามาและองครักษ์เงาของชินอ๋องในยามนี้ก็กระจายตัวเฝ

ตอนที่ 62 ฮองเฮาปลอมตัวหลายวันหลังประกาศของทางการแปะลงกระดานข่าวประจำเมืองหลวง ลานกว้างหน้าหอการค้าตระกูลสวีก็ไม่เคยว่างจากผู้คนอีกเลย ชาวบ้านราวสามสี่ร้อยคนมารวมกันตั้งแต่เช้า ทั้งพ่อค้าแม่ขายรายย่อย ฮูหยินที่อยากหารายได้เพิ่ม และสาวน้อยที่หวังจะมีสินค้าของตัวเองวางขายในงานใหญ่ ทุกคนมีจุดมุ่งหมายเดียวกัน คือเรียนวิธีปรุงขนมจากกลีบดอกไม้ฟรีตามที่ประกาศไว้สิ่งที่พวกเขาไม่รู้คือ ผู้สอนในวันนี้ไม่ใช่ครูทำขนมธรรมดาสตรีที่ยืนหน้าแท่นโต๊ะสวมชุดผ้าไหมสีเหลืองนวลไร้ลวดลาย ผมเกล้าเรียบง่าย ไม่มีเครื่องประดับแม้แต่ชิ้นเดียว ท่วงท่านุ่มนวลจนชาวบ้านเข้าใจว่าเป็นคุณหนูตระกูลคหบดีที่ว่างงาน แท้จริงแล้วนางคือฮองเฮา มารดาแห่งแผ่นดิน ที่แอบปลอมพระองค์ออกจากวังหลวงโดยไม่ให้ใครรู้เหตุผลที่นางมา หนึ่งคือ นางอยากเห็นด้วยตาตนเองว่าชาวเมืองตอบรับงานเทศกาลของสหายอย่างไร เพราะสหายคนนั้นไม่เค

ตอนที่ 61 สตรีปริศนาในชุดสามัญชนถึงตอนนี้ การเตรียมงานเทศกาลบุปผาเดินมาถึงช่วงที่ยุ่งที่สุดแล้ว ผังพื้นที่ห้าเขตเสร็จสมบูรณ์ ทีมงานถูกแบ่งเป็นชุดพร้อมบัญชีเบิกจ่ายแยกกัน และภาพร่างที่เจี้ยงเป่าตานวาดเล่น ๆ ก็อยู่ในมือนายช่างใหญ่ตระกูลมู่แล้วงานของฉินซูเหยาในช่วงต่อไปสรุปได้สามเรื่อง คือ สร้าง ซ่อน และประกาศ แต่ละเรื่องมีคนเฝ้าดูอยู่ ทั้งที่ฉินซูเหยาเองรู้เพียงบางส่วนมู่เจินทำงานช่างมาสี่สิบปี ผ่านงานสร้างวัด งานซ่อมวัง และงานตกแต่งจวนขุนนางมาไม่รู้กี่สิบหลัง วันแรกที่เขาเห็นภาพซุ้มโค้งพฤกษาสวรรค์ เขากางกระดาษออกดู แล้วขมวดคิ้วจนหว่างตาเป็นร่องกลีบดอกซ้อนชั้น เอียงรับน้ำ ช่องใต้ซุ้มกว้างพอให้เด็กตัวเล็กหลบฝนได้ ทุกจุดดูเหมือนฝีมือคนที่เข้าใจทั้งความงามและการใช้งาน เขาเคยเห็นแบบที่งดงามแต่ใช้ไม่ได้มาก่อน และแบบที่ใช้ได้แต่ไร้ชีวิตยิ่งกว่านั้น แบบที่ได้ทั้งสองอย่างในกระดาษแผ่นเดียวหาได้ยากเต็มที“ใครวาดนี่” เขาถามเสียงห้วน“คุณหนูรองตระกูลเจี้ยงเจ้าค่ะ” ฉินซูเหยาตอบ “นางบอกว่าวาดเล่น ๆ”มู่เจินไม่พูดอะไรต่อ ครู่หนึ่งเขาพึมพำเบา ๆ ว่า “วาดเล่นได้ขนาดนี้ถือว่าฝีมือมาตั้งแต่เกิด” แล้วเร

ตอนที่ 60 ภาพที่ถูกวาดเล่น ๆหลังจากนั้นไปหลายวัน ห้องรับรองของคฤหาสน์นอกเมืองก็มักจะมีเจี้ยงเป่าเหริน กับเจ้ากรมพิธีการ มากังวลเรื่องงานใหญ่ที่ราชสำนักมอบหมายให้ เขาทำงานพิธีหลวงมานานกว่ายี่สิบปี รู้ดีว่างานเทศกาลบุปผาล้มเหลวมาแล้วหลายครั้งโดยไม่มีใครรู้สาเหตุฉินซูเหยาเองก็มาพร้อมแผนผังที่นางไปร่างเพิ่มเติมมา เป้าหมายคือแก้ไขปัญหาเพิ่มเติมที่เจ้ากรมบอกนางไว้เมื่อวานก่อนเจี้ยงเป่าตานที่วัน ๆ อยู่แต่ที่จวนก็เกิดความเบื่อหน่าย จึงติดตามบิดามาด้วย เจ้ากรมพิธีนิ่งไปเพราะเขากำลังฟังฉินซูเหยาอธิบายวิธีแก้ปัญหาคนแน่นเพิ่มเติม โดยนางไดชี้และวงให้เขาเห็นแต่ลละจุดตามที่เขาเคยบอกไป จุดที่นางวงไว้คือจุดสำคัญที่ที่เด็กหายไปสองคน และหญิงชราคนหนึ่งล้มลงถูกเหยียบจนต้องหามกลับบ้าน ทางกรมจดเรื่องนั้นไว้ในบัญชีว่าเป็นอุบัติเหตุ เพราะไม่มีใครรู้ว่าจะแก้อย่างไร “คุณหนูฉินรู้ได้อย่างไรว่าต้องแก้ไขปัญหาแบบนี้ ขนาดข้าเอาพวกขุนนางที่พึ่งสอบผ่านใหม่ ๆ มาช่วยแก้ปัญหา พวกเขายังคิดไม่ออกเลย”“ข้าเคยเห็นมาก่อนเจ้าค่ะ”คำตอบนั้นสั้นเกินกว่าจะบอกความจริงทั้งหมด ในอดีตชาติ ฉินซูเหยาเคยไปดูงานแสดงสินค้าน้ำหอมนานาช

ตอนที่ 59 ชื่อสำนักเทวะวิถีตกเย็นวันนั้น ณ ห้องหนังสือภายในคฤหาสน์นอกเมืองเยี่ยฉิงชางนั่งอยู่หลังโต๊ะไม้สลักลาย มือหนาจับปากกาหยกที่สั่งทำเลียนแบบของนางขึ้นเขียนข้อความลงบนกระดาษอย่างคล่องแคล่ว เขียนเสร็จก็ดีดนิ้วส่งไอพลังเบา ๆ แผ่นกระดาษสลายวูบหายไปในความว่างเปล่าข้างกันมีฉินซูเหยานั่งมองเขาทำงาน หลังกลับจากเดินตลาด นางก็เอาแต่ขบคิดชื่อสำนักจนหัวแทบแตกแอ๊ด...“รายงานท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ!” โม่เหยียนผลักประตูเข้ามา ยื่นจดหมายลับฉบับหนึ่งให้เยี่ยฉิงชางคลี่อ่านแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย ฉินซูเหยาชะโงกหน้าเข้าไปอ่านด้วยเจี้ยงซื่อ ฮูหยินของเจ้ากรมพิธีเจี้ยงคนนั้น จะมาสวามิภักดิ์ต่อเขาอย่างนั้นหรือถ้าเป็นจริงก็ดียิ่ง ฝั่งนี้จะได้ยอดฝีมือเสริมทัพอีกแรงเขาเก็บจดหมายเข้าแขนเสื้อ “โม่เหยียน เจ้าไปจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อย และเพิ่มคนของเราไปคุ้มกันคนตระกูลเจี้ยงด้วย ในเมื่อพวกเขาเลือกยืนอยู่ฝั่งเรา เราก็ต้องดูแลให้ดีที่สุด”“พ่ะย่ะค่ะ!” โม่เหยียนรับบัญชา ก่อนเร้นกายหายไปเมื่อเห็นนางมีใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัยอย่างปิดไม่มิด เขาจึงเลือกที่จะเล่ารายละเอียดให้ฟัง “เพคะ หม่อมฉันเข้าใจแล้ว” ฉินซ

ตอนที่ 58 ชินอ๋องเก่งเรื่องใช้คนการเดินสำรวจเส้นทางจัดงานเทศกาลบุปผาดำเนินต่อไปตามแนวตรอกการค้าหลัก เสียงเซ็งแซ่ของชาวเมืองพลันเงียบลง เมื่อสายตานับร้อยคู่หันมาจับจ้องบุรุษร่างสูงสง่าในชุดผ้าไหมชั้นเลิศ ที่ก้าวเดินเคียงข้างสตรีโฉมสะคราญ“นั่นมันชินอ๋องมิใช่หรือ ไม่ผิดแน่!” “ถวายบังคมท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ” “ถวายบังคมท่านอ๋องเพคะ”ชาวบ้านสองฝั่งทางรีบคุกเข่าก้มกายด้วยความยำเกรง ทว่าในใจทุกคนต่างลอบสงสัยระคนตื่นตะลึง สตรีงามล่มเมืองที่เดินเคียงข้างแม่ทัพผู้เย็นชาเป็นใครกัน เหตุใดจึงมีสง่าราศียิ่งกว่าท่านธิดาเทพแห่งสำนักกระบี่สวรรค์เสียอีก หากเป็นขุนนางธรรมดา พวกเขาคงเอ่ยปากถามไปนานแล้ว แต่นี่ไม่อยากให้หัวหลุดจากบ่า จึงเลือกเงียบปากก้มหน้าไว้ปลอดภัยที่สุดเยี่ยฉิงชางก้มมองราษฎรของตนแล้วคลี่ยิ้มบาง ๆ“ลุกขึ้นเถิด วันนี้ข้ามาในฐานะคนธรรมดาคนหนึ่ง มิต้องมากพิธี ไม่ต้องใช้ราชาศัพท์กับเรา”ชาวเมืองค่อย ๆ ลุกขึ้นพร้อมรอยยิ้ม เขาก้าวไปหยุดที่หน้าแผงค้าแผงหนึ่ง เอ่ยถามแม่ค้าวัยกลางคนอย่างเป็นกันเอง “วันนี้เป็นอย่างไรบ้าง ขายดีหรือไม่”“ก็พอได้เพคะ... เอ้ย เจ้าค่ะ!” แม่ค้าตอบตะกุกตะกักด้วยความประห

ตอนที่ 56 เงินซื้อใจคนไม่ได้ยามเช้าอันอบอุ่น พ่อค้าแม่ค้าต่างร้องเรียกนำเสนอสินค้าของตนอย่างขะมักเขม้น เพราะหวังจะสร้างรายได้ กลิ่นหอมกรุ่นของหมั่นโถวเพิ่งนึ่งสุกใหม่ ๆ น้ำแกงกระดูกรสเข้มข้น และกลิ่นยาสมุนไพรแห้งโชยมาตามสายลมที่พัดผ่านท่ามกลางฝูงชนที่เบียดเสียด ชายหนุ่มคนหนึ่งเดินก้าวเดินไปอยู่ภายในตรอกแถวตลาด รูปร่างของเขาดูธรรมดาในชุดผ้าไหมสีเทาเหมือนกับชาวบ้านทั่วไป ใบหน้าเรียบเฉยไร้ความโดดเด่น ทว่าหากเป็นผู้ฝึกตนระดับสูงย่อมสังเกตเห็นว่า ฝีเท้าของเขาทุกก้าวที่เหยียบลงบนแผ่นหินนั้นสม่ำเสมอจนน่าประหลาดเขาคือ อาหย่วน หนึ่งในองครักษ์ของจวนฉินอ๋อง ผู้รับหน้าที่คอยดูแลความเรียบร้อยและสืบข่าวทั่วไปวันนี้เป็นวันหยุดพักของเขา อาหย่วนจึงตั้งใจออกมาซื้อหาสิ่งของจำเป็นกลับไปให้ครอบครัว หัวใจของเขาอิ่มเอิบยามคิดถึงดวงตากลมโตของบุตรชายตัวน้อยที่อีกไม่นานจะลืมตาดูโลก และภรรยาคนงามที่กำลังอยู่ที่บ้านอาหย่วนหยุดยืนอยู่หน้าร้านขายผ้า มือหนาลูบไล้ไปบนพับผ้าสีอ่อนเนื้อละเอียดอย

ในค่ำคืนวันเดียวกัน ณ เรือนรับรองแขกบ้านแขกเมืองหลังใหญ่บรรยากาศภายในห้องนอนของตำหนักรับรอง มีเพียงแสงเทียนที่ส่องให้เห็นร่างขององค์หญิงเก้าอี้ว์เพียวเสวี่ยที่นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียง ใบหน้าของนางขาวซีดราวกับกระดาษ ลมหายใจแผ่วเบาจนแทบไม่รู้สึกทันใดนั้น เงาดำสายหนึ่งเคลื่อนผ่านหลังคาเรือนรับรองอย่างไร้เสียง เงาร่างนั้นเล็ดลอดผ่านหน้าต่างที่แง้มไว้เข้ามาในห้องอย่างแนบเนียน ฝีเท้าแผ่วเบาก้าวเข้ามาเรื่อยเรื่อยภายใต้ความสลัว เงาดำชูมือขึ้น เผยให้เห็นเข็มยาวสีดำสนิทเล่มหนึ่งที่คีบอยู่ระหว่างปลายนิ้ว บนตัวเข็มสลักอักขระโบราณสีแดงเข้มที่กำลังเปล่งประกายสีเลือดจาง ๆ‘โอกาสมาถึงแล้ว นังเด็กอวดดีผู้นี้จิตวิญญาณบอบช้ำ หากปักเข็มมนต์สะกดวิญญาณนี้ลงไปได้ นางย่อมกลายเป็นหุ่นเชิดของตระกูลฝูอย่างสมบูรณ์’ดวงตาที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าคลุมสีดำวาวโรจน์ด้วยความอำมหิตทว่า... ที่มุมมืดนอกหน้าต่างตำหนักรับรอง องค์ชายแปด อี้ว์หานโจว ที

ตอนที่ 54 พิณเดียวสะท้านวิญญาณสิ้นคำนั้น เสียงกระซิบกระซาบด้วยความตระหนกพลันดังขึ้นรอบทิศ เหล่าขุนนางต่างพากันหน้าซีดเผือด เพราะทุกคนต่างรู้ดี ว่าวิชาพิณสำหรับแคว้นหอคอยหยกมันคือศาสตร์ลับเฉพาะ ภายนอกดูเหมือนการดีดพิณธรรมดา ทว่าแท้จริงแล้วเป็นการผสานพลังปราณสะกดวิญญาณเข้ากับคลื่นเสียง โจมตีเข้าไปที่จิตวิญญาณโดยตรง หากผู้รับการทดสอบมีตบะอ่อนด้อยกว่า อาจถึงขั้นวิญญาณแตกสลายหรือกลายเป็นคนเสียสติไปชั่วชีวิตอี้ว์เพียวเสวี่ยเหยียดยิ้มในใจ‘นึกว่าเป็นตัวตนสูงส่งมาจากไหน ที่แท้ก็แค่สตรีไร้หัวนอนปลายเท้า ต่อให้สายสืบจะรายงานว่านางมีฝีมือลึกลับ แต่ในแง่ของศาสตร์แห่งวิญญาณ แคว้นหอคอยหยกของข้าย่อมเป็นอันดับหนึ่งในใต้หล้า!’ไม่นานนัก พิณโบราณสองตัวก็ถูกจัดเตรียมไว้กลางลานประลองหน้าท้องพระโรง ลมหนาวพัดโชยมาเป็นระยะ ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบข้างตึงเครียดขึ้นทวีคูณอี้ว์เพียวเสวี่ยนั่งลงหน้าพิณ นิ้วมือเรียวยาวกรีดกรายลงบนสายพิณ ท่วงทำนองแรกที่ดังขึ้นเยือกเย็น คลื่นพล

ตอนที่ 53 องค์หญิงเก้าหนึ่งสัปดาห์ต่อมา ณ พระราชวังหลวงแคว้นพฤกษาเหมันต์โคมไฟสีแดงและสีทองถูกจุดสว่างไสวทั่วทั้งท้องพระโรงใหญ่ งานเลี้ยงต้อนรับคณะราชทูตจาก แคว้นหอคอยหยก ถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ เสียงดนตรีบรรเลงต้อนรับผู้มาเยือนอย่างสมเกียรติคณะผู้มาเยือนจากแคว้นหอคอยหยกนำโดยราชนิกุลสามพระองค์องค์ชายใหญ่ อี้ว์ซั่ว บุรุษหนุ่มในชุดหรูหราสีคราม ท่าทางของเขาดูเรื่อยเปื่อยไร้สาระ ใบหน้าประดับรอยยิ้มเกียจคร้านอยู่ตลอดเวลา ทว่าในแววตาส่วนลึกกลับซ่อนประกายแหลมคมดั่งสุนัขจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ถัดมาคือ องค์ชายแปด อี้ว์หานโจว ผู้มีชื่อเสียงเลื่องลือว่าเป็นองค์ชายเจ้าสำราญ สายตาของเขาจับจ้องไปยังเหล่านางรำและนางกำนัลในงานเลี้ยงอย่างโจ่ง

ชายร่างท้วมตวาดลั่น เสียงพังประตูและแรงกดดันอันป่าเถื่อนทำเอาเหล่าคณิกาแรกรุ่นในห้องพากันหวีดร้องด้วยความตกใจกลัว พวกนางต่างแตกตื่นวิ่งหนีเตลิดเปิดเปิงออกไปนอกห้องผ่านบานประตูที่พังยับเยินในชั่วอึดใจ เหลือเพียงฉินเจาที่เนื้อตัวสั่นเทาอยู่ภายใต้อ้อมกอดอันอบอุ่นของจ้าวรุ่ยที่ยังคงกอดรัดนางไว้ไม่ยอมปล่อย“เจ้าเป็นใครกัน? เหตุใดจึงไร้มารยาทเช่นนี้”จ้าวรุ่ยเลิกคิ้วมองชายร่างท้วม“ข้าคือหม่ากวาง บุตรชายของใต้เท้าหม่าแห่งกรมโยธาแห่งแคว้นหอคอยหยก!”องค์ชายทั้งสองลอบมองหน้ากัน ส่งกระแสจิตสนทนา‘คนต่างแคว้นอย่างนั้นหรือ!’‘พี่ชายเอาอย่างไรดี?’‘นี่คือแคว้นพฤกษาเหมันต์ ไม่ใช่แคว้นหอคอยหยก ทั้งสองแคว้นกำลังจะเชื่อมสัมพันธ์กัน แต่… ในฐานะองค์ชายเราทำอะไรไม่ได้มาก แต่เรา…’‘ได้เลยพี่ใหญ่!’บัดนั้น จ้าวเจี้ยนคิดอะไรดี ๆ ออกพอดีชายร่างท้วมชี้นิ้วใส่หน้าจ้าวรุ่ยอย่างสามหาว“ฉินเจาผู้นี้ข้าจอง

ราชครูจูที่ยืนพิงต้นไผ่อยู่ไม่ไกลส่ายหน้าเบา ๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและอ้างว้างจนบุตรสาวอย่างจูอี้เฟยต้องหันไปมองด้วยความเป็นห่วง“ท่านพ่อ ท่านเป็นอะไรไปหรือเจ้าคะ? เหตุใดจึงถอนใจเช่นนี้ หรือว่ามีสิ่งใดที่เป็นกังวลอยู่”ราชครูจูช้อนสายตาขึ้นมองบุตรสาว ก่อนจะพึมพำด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง“พ่อ…พ่อคิดถึงมารดาของเจ้าจะแย่แล้วอี้เฟย พ่ออยากจะออกไปจากมิตินี้ใจจะขาด อยากไปหาแม่ของเจ้าเร็ว ๆ ทว่า พ่อยังคงต้องติดอยู่ที่นี่เพื่อสั่งสอนองค์ชายและองค์หญิงน้อยเหล่านี้ให้สำเร็จเสียก่อน พ่อช่างอาภัพนัก”คำบ่นของชายผู้เป็นถึงราชครูและผู้ฝึกฌานระดับสูง ทำเอาทุกคนในที่นั้นพากันหัวเราะไม่ได้ร้องไห้เสียไม่ออกในทันที!เพราะพวกเขาไม่คิดว่าราชครูจะคลั่งรักมากขนาดนี้!เวลาภายนอกผ่านไปได้เพียงแค่ไม่กี่เดือน ทว่าภายในมิติลับแห่งซึ่งมีชื่อว่ามิติลับจื่อเสวียนแห่งนี้ กระแสกาลเวลากลับผ่านไปถึง 20 ปีแล้ว ช่างเป็นเวลาที่รวดเร็วยิ่งนักบัดนี้ เด็กน้อยทั้งสามค