Novels by อาเสวี่ยอาหยาง

ตอนที่ 26 อ้อมอกของชินอ๋องชินอ๋องเยี่ยฉิงชางกระชับร่างนุ่มนิ่มในอ้อมแขนเอาไว้แน่น ดวงตาคมที่มักเย็นชาอยู่เสมอฉายแววเป็นห่วง ก่อนความตึงเครียดในแววตาจะค่อย ๆ คลายลงเมื่อเห็นว่านางมิได้เป็นอันใด“ระวังหน่อยสิ เจ้าซุ่มซ่ามเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน”สุรเสียงทุ้มต่ำฟังคล้ายตำหนิ ทว่าน้ำเสียงกลับแฝงความห่วงใยอย่างปิดไม่มิดฉินซูเหยายังคงมึนงงจากการนั่งรถม้าเหาะ เมื่อถูกเขารับเอาไว้ นางจึงปล่อยตัวพิงแผงอกกว้างอย่างไม่คิดจะฝืนใบหน้าเล็กซบลงบนอกแข็งแรง กลิ่นอายบุรุษอันคุ้นเคยผสมกับกลิ่นหอมไม้กฤษณาจาง ๆ ลอยเข้าสู่ปลายจมูก ไออุ่นจากร่างของเขาโอบล้อมอยู่รอบกาย จนความวิงเวียนที่ยังหลงเหลืออยู่เมื่อครู่เหมือนจะลดลงไปหลายส่วนให้ตายสิ เจ้าอวิ๋นอวิ๋นตัวแสบ

ตอนที่ 25 รางวัลที่ดูเหมือนบ้านผีสิง[ ภารกิจหลัก: ปลูกพืชและสมุนไพรเซียนระดับหายากให้ครบตามจำนวนที่กำหนด ]ปลูกกุหลาบวิญญาณ 1,000 ต้นสถานะ: สำเร็จแล้วรางวัล: ปลดล็อกทักษะ สกัดกลิ่นวิญญาณ ช่วยให้กลิ่นหอมและสรรพคุณของวัตถุดิบคงอยู่ยาวนานยิ่งขึ้นปลูกกุ้ยฮวาม่วง 1,000 ต้นสถานะ: กำลังดำเนินการปลูกเหมยหิมะ 1,000 ต้นสถานะ: กำลังดำเนินการปลูกไม้จันทน์หอม 1,000 ต้นสถานะ: กำลังดำเนินการปลูกไม้กฤษณา 1,000 ต้นสถานะ: กำลังดำเนินการฉินซูเหยากวาดตามองภารกิจหลักที่ระบบเพิ่งแจ้งเตือนขึ้นมา ก่อนจะพบว่าในบรรดาภารกิจย่อยทั้งหมด มีเพียงการปลูกกุหลาบวิญญาณเท่านั้นที่สำเร็จแล้วนางขมวดคิ้วน้อย ๆ จำได้ว่าตนเองก็ปลูกพวกมันอยู่ทุกวันมิใช่หรือ เหตุใดผ่านมาตั้งนานแล้วถึงเพิ่งสำเร็จไปเพียงอย่างเดียว“เฮ้อ”สตรีแซ่ฉินถอนหายใจออกมายาว ๆ ก่อนจะนึกถึงคำพูดของพ่อตัวฉลาดผู้นั้นขึ้นมาก่อนหน้านี้ชินอ๋องเคยเล่าให้นางฟังว่า ค่ายทหารแห่งใหม่ที่กำลังก่อสร้างนั้นมีอาณาเขตกว้างขวาง ทั้งยังมีพื้นที่ด้านหลังติดกับป่าและภูเขา เขาจึงอยากให้นางนำไม้จันทน์หอมไปปลูกไว้ที่นั่นฉินซูเหยาหรี่ตามองตัวอักษร ปลูกไม้จันทน์หอม 1

ตอนที่ 24 อย่าได้ให้ชินอ๋องล่วงรู้เป็นอันขาด“ได้แน่นอนสิเจ้าคะ เดี๋ยวข้าจัดเตรียมให้เดี๋ยวนี้เลย”ฉินซูเหยาจัดแจงตักกุ้งดอง ปูดอง และไข่ดองซีอิ๊วชุดใหญ่บรรจุลงในกล่องไม้เคลือบอย่างดีหลายกล่อง นางกำนัลที่ติดตามมาจึงรีบก้าวเข้ามารับกล่องอาหารทั้งหมด แล้วเก็บสะกดเข้าสู่แหวนมิติสมบัติเวทอย่างคล่องแคล่ว“ซูเหยา... เจ้าจะไม่ถามข้าเลยหรือว่าข้าเป็นอะไรกับชินอ๋อง เหตุใดจึงเข้าออกคฤหาสน์ของเขาได้ตามใจชอบเช่นนี้”สตรีชุดเหลืองเอ่ยถามขึ้นพร้อมรอยยิ้มหยอกเย้าข้าอยากจะรู้จริง ๆ นางจะตอบกลับมาแบบไหนฉินซูเหยาชะงักไปเล็กน้อยพี่สาวคนนี้เหมือนจะรู้ว่าข้าสงสัย แต่ไม่ยอมถามออกไปสินะ

ตอนที่ 23 สตรีชุดเหลืองเป็นใครในช่วงสายของวันที่เงียบสงบ ฉินซูเหยากำลังขะมักเขม้นอยู่กับการทำกุ้งดอง ปูดอง และไข่ดองซีอิ๊วชุดใหม่ในครัวใหญ่ โดยมีแม่ครัวจางคอยเป็นลูกมือช่วยจัดเตรียมโถกระเบื้องให้แต่ในจังหวะนั้นเอง สตรีนางหนึ่งในชุดผ้าไหมสีเหลืองอ่อนเรียบง่าย พร้อมด้วยหญิงสาวอีกคนที่แต่งกายคล้ายสาวใช้คนสนิทก็ก้าวข้ามธรณีประตูครัวเข้ามาอย่างเงียบเชียบแม่ครัวจางที่เหลือบไปเห็นผู้มาใหม่ถึงกับเบิกตากว้าง อ้าปากค้างด้วยความตื่นตระหนกจนตัวสั่น ทว่าเมื่อสตรีชุดเหลืองสบตากลับมาพร้อมยกปลายนิ้วชี้แตะริมฝีปากเบา ๆ ส่งสัญญาณเตือน แม่ครัวจางจึงรีบก้มหน้าปิดปากเงียบสนิท แล้วค่อย ๆ ย่องถอยหลังออกจากห้องครัวไปอย่างรู้หน้าที่ฉินซูเหยาที่กำลังก้มหน้าก้มตาเทน้ำซีอิ๊วปรุงรสลงในไหใบใหญ่ไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติ พอน้ำดองในเหยือกหมดลง นางจึงเอ่ยปากเรียกโดยไม่หันกลับไปมอง“ป้าจางเจ้าคะ รบกวนยกไหหัวน้ำดองตรงโต๊ะข้างหลังมาให้ข้าเพิ่มทีเจ้าค่ะ”สตรีชุดเหลืองปรายตามองไปยังไหกระเบื้องตามที่หญิงสาวเอ่ย นางก้าวเข้าไปยกไหใบนั้นขึ้นมาด้วยตนเอง ก่อนจะเดินนำมาส่งให้ถึงมือ ทว่าในจังหวะที่ก้าวเข้าใกล้ จมูกก็เผลอสูด

ตอนที่ 22 ท่านป้าคนนั้น คนที่แปลก ๆลี่เอ๋อร์เอ่ยบอกฉินซูเหยาที่กำลังนั่งโปรยอาหารปลาอยู่ในศาลาริมน้ำอย่างสบายอารมณ์ ร่างงามของทายาทเทพบุปผาหันมาคลี่ยิ้มบางเบา“ระวังตัวด้วยนะ”“คุณหนูฉินมิต้องเป็นห่วงเจ้าค่ะ” สวีหรูย่อกายรับคำอย่างนอบน้อมสองสาวพากันเดินออกจากคฤหาสน์ของชินอ๋อง มุ่งหน้าสู่ย่านการค้าทิศตะวันตก ระหว่างทางลี่เอ๋อร์ผู้มีนิสัยร่าเริงและช่างพูด ก็ชวนสวีหรูสนทนาไม่หยุดหย่อนจนทั้งสองแทบจะกลายเป็นสหายรู้ใจกันเสียแล้ว“อาหรู เจ้าทำงานกับคุณชายสวีมานานแล้วหรือ คุณชายสวีเป็นคนอย่างไร เล่าให้ข้าฟังได้หรือเปล่า”“ข้าอยู่กับคุณชายมาตั้งแต่เด็ก ๆ แล้ว” สวีหรูอมยิ้ม แววตาอ่อนโยนลง“เขาเปรียบเหมือนผู้มีพระคุณของข้า หากไม่มีเขา ก็คงไม่มีข้าในวันนี้”“อย่าหาว่าข้าสอดรู้เลยนะ... ทำไมพวกเจ้าดูมีความสัมพันธ์ที่ไม่ธรรมดากันเลย” ลี่เอ๋อร์เอียงคอถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นสวีหรูหัวเราะเบา ๆ “ฮ่า ๆ ก็พวกเราเติบโตมาด้วยกันอย่างไรเล่า จึงสนิทสนมกันเป็นธรรมดา”“อ้อ อย่างนี้นี่เอง... จะว่าไปแล้วข้าก็อยากจะไปช่วยคุณหนูขายของจะแย่อยู่แล้ว โอ๊ะ! ขอโทษเจ้าค่ะ!”ลี่เอ๋อร์รีบเอ่ยขอโทษเมื่อไหล่ของนางเผลอ

ตอนที่ 21 หม่อมฉันอยากกินของอร่อย“ช่วงนี้เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง ได้คุยกับสวีชิงเรื่องวางแผนการค้าในอนาคตหรือไม่”เยี่ยฉิงชางเอ่ยถามหญิงสาวที่อยู่ข้างกัน“หม่อมฉันคุยกับสวีหรูบ่อยอยู่เพคะ เพราะคุณชายสวีชิงมิค่อยว่าง ต้องคอยรับรองลูกค้าคนสำคัญที่หอการค้าอยู่ตลอดเวลา” ฉินซูเหยาตอบพลางรินน้ำชา“งั้นพวกเจ้าคุยเรื่องอะไรกันบ้างเล่า”“ก็คุยเรื่องเปิดร้านเครื่องหอมนี่แหละเพคะ สวีหรูบอกว่าผู้คนในเมืองหลวงโดยเฉพาะเหล่าสตรีชั้นสูงต่างให้ความสนใจเครื่องหอมของหม่อมฉันมาก แต่เพราะเรื่องความบาดหมางกับตระกูลหลิน นางจึงแนะนำว่ามิให้หม่อมฉันออกไปปรากฏตัวข้างนอกบ่อยนัก เนื่องจากคนเมืองหลวงค่อนข้างยึดติดและใส่ใจเรื่องชื่อเสียงหน้าตาเป็นอย่างยิ่ง ทว่าช่วงนี้ตระกูลหลินกลับเงียบผิดปกติ แม้แต่พี่

ตอนที่ 56 เงินซื้อใจคนไม่ได้ยามเช้าอันอบอุ่น พ่อค้าแม่ค้าต่างร้องเรียกนำเสนอสินค้าของตนอย่างขะมักเขม้น เพราะหวังจะสร้างรายได้ กลิ่นหอมกรุ่นของหมั่นโถวเพิ่งนึ่งสุกใหม่ ๆ น้ำแกงกระดูกรสเข้มข้น และกลิ่นยาสมุนไพรแห้งโชยมาตามสายลมที่พัดผ่านท่ามกลางฝูงชนที่เบียดเสียด ชายหนุ่มคนหนึ่งเดินก้าวเดินไปอยู่ภายในตรอกแถวตลาด รูปร่างของเขาดูธรรมดาในชุดผ้าไหมสีเทาเหมือนกับชาวบ้านทั่วไป ใบหน้าเรียบเฉยไร้ความโดดเด่น ทว่าหากเป็นผู้ฝึกตนระดับสูงย่อมสังเกตเห็นว่า ฝีเท้าของเขาทุกก้าวที่เหยียบลงบนแผ่นหินนั้นสม่ำเสมอจนน่าประหลาดเขาคือ อาหย่วน หนึ่งในองครักษ์ของจวนฉินอ๋อง ผู้รับหน้าที่คอยดูแลความเรียบร้อยและสืบข่าวทั่วไปวันนี้เป็นวันหยุดพักของเขา อาหย่วนจึงตั้งใจออกมาซื้อหาสิ่งของจำเป็นกลับไปให้ครอบครัว หัวใจของเขาอิ่มเอิบยามคิดถึงดวงตากลมโตของบุตรชายตัวน้อยที่อีกไม่นานจะลืมตาดูโลก และภรรยาคนงามที่กำลังอยู่ที่บ้านอาหย่วนหยุดยืนอยู่หน้าร้านขายผ้า มือหนาลูบไล้ไปบนพับผ้าสีอ่อนเนื้อละเอียดอย

ในค่ำคืนวันเดียวกัน ณ เรือนรับรองแขกบ้านแขกเมืองหลังใหญ่บรรยากาศภายในห้องนอนของตำหนักรับรอง มีเพียงแสงเทียนที่ส่องให้เห็นร่างขององค์หญิงเก้าอี้ว์เพียวเสวี่ยที่นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียง ใบหน้าของนางขาวซีดราวกับกระดาษ ลมหายใจแผ่วเบาจนแทบไม่รู้สึกทันใดนั้น เงาดำสายหนึ่งเคลื่อนผ่านหลังคาเรือนรับรองอย่างไร้เสียง เงาร่างนั้นเล็ดลอดผ่านหน้าต่างที่แง้มไว้เข้ามาในห้องอย่างแนบเนียน ฝีเท้าแผ่วเบาก้าวเข้ามาเรื่อยเรื่อยภายใต้ความสลัว เงาดำชูมือขึ้น เผยให้เห็นเข็มยาวสีดำสนิทเล่มหนึ่งที่คีบอยู่ระหว่างปลายนิ้ว บนตัวเข็มสลักอักขระโบราณสีแดงเข้มที่กำลังเปล่งประกายสีเลือดจาง ๆ‘โอกาสมาถึงแล้ว นังเด็กอวดดีผู้นี้จิตวิญญาณบอบช้ำ หากปักเข็มมนต์สะกดวิญญาณนี้ลงไปได้ นางย่อมกลายเป็นหุ่นเชิดของตระกูลฝูอย่างสมบูรณ์’ดวงตาที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าคลุมสีดำวาวโรจน์ด้วยความอำมหิตทว่า... ที่มุมมืดนอกหน้าต่างตำหนักรับรอง องค์ชายแปด อี้ว์หานโจว ที

ตอนที่ 54 พิณเดียวสะท้านวิญญาณสิ้นคำนั้น เสียงกระซิบกระซาบด้วยความตระหนกพลันดังขึ้นรอบทิศ เหล่าขุนนางต่างพากันหน้าซีดเผือด เพราะทุกคนต่างรู้ดี ว่าวิชาพิณสำหรับแคว้นหอคอยหยกมันคือศาสตร์ลับเฉพาะ ภายนอกดูเหมือนการดีดพิณธรรมดา ทว่าแท้จริงแล้วเป็นการผสานพลังปราณสะกดวิญญาณเข้ากับคลื่นเสียง โจมตีเข้าไปที่จิตวิญญาณโดยตรง หากผู้รับการทดสอบมีตบะอ่อนด้อยกว่า อาจถึงขั้นวิญญาณแตกสลายหรือกลายเป็นคนเสียสติไปชั่วชีวิตอี้ว์เพียวเสวี่ยเหยียดยิ้มในใจ‘นึกว่าเป็นตัวตนสูงส่งมาจากไหน ที่แท้ก็แค่สตรีไร้หัวนอนปลายเท้า ต่อให้สายสืบจะรายงานว่านางมีฝีมือลึกลับ แต่ในแง่ของศาสตร์แห่งวิญญาณ แคว้นหอคอยหยกของข้าย่อมเป็นอันดับหนึ่งในใต้หล้า!’ไม่นานนัก พิณโบราณสองตัวก็ถูกจัดเตรียมไว้กลางลานประลองหน้าท้องพระโรง ลมหนาวพัดโชยมาเป็นระยะ ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบข้างตึงเครียดขึ้นทวีคูณอี้ว์เพียวเสวี่ยนั่งลงหน้าพิณ นิ้วมือเรียวยาวกรีดกรายลงบนสายพิณ ท่วงทำนองแรกที่ดังขึ้นเยือกเย็น คลื่นพล

ตอนที่ 53 องค์หญิงเก้าหนึ่งสัปดาห์ต่อมา ณ พระราชวังหลวงแคว้นพฤกษาเหมันต์โคมไฟสีแดงและสีทองถูกจุดสว่างไสวทั่วทั้งท้องพระโรงใหญ่ งานเลี้ยงต้อนรับคณะราชทูตจาก แคว้นหอคอยหยก ถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ เสียงดนตรีบรรเลงต้อนรับผู้มาเยือนอย่างสมเกียรติคณะผู้มาเยือนจากแคว้นหอคอยหยกนำโดยราชนิกุลสามพระองค์องค์ชายใหญ่ อี้ว์ซั่ว บุรุษหนุ่มในชุดหรูหราสีคราม ท่าทางของเขาดูเรื่อยเปื่อยไร้สาระ ใบหน้าประดับรอยยิ้มเกียจคร้านอยู่ตลอดเวลา ทว่าในแววตาส่วนลึกกลับซ่อนประกายแหลมคมดั่งสุนัขจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ถัดมาคือ องค์ชายแปด อี้ว์หานโจว ผู้มีชื่อเสียงเลื่องลือว่าเป็นองค์ชายเจ้าสำราญ สายตาของเขาจับจ้องไปยังเหล่านางรำและนางกำนัลในงานเลี้ยงอย่างโจ่ง

ชายร่างท้วมตวาดลั่น เสียงพังประตูและแรงกดดันอันป่าเถื่อนทำเอาเหล่าคณิกาแรกรุ่นในห้องพากันหวีดร้องด้วยความตกใจกลัว พวกนางต่างแตกตื่นวิ่งหนีเตลิดเปิดเปิงออกไปนอกห้องผ่านบานประตูที่พังยับเยินในชั่วอึดใจ เหลือเพียงฉินเจาที่เนื้อตัวสั่นเทาอยู่ภายใต้อ้อมกอดอันอบอุ่นของจ้าวรุ่ยที่ยังคงกอดรัดนางไว้ไม่ยอมปล่อย“เจ้าเป็นใครกัน? เหตุใดจึงไร้มารยาทเช่นนี้”จ้าวรุ่ยเลิกคิ้วมองชายร่างท้วม“ข้าคือหม่ากวาง บุตรชายของใต้เท้าหม่าแห่งกรมโยธาแห่งแคว้นหอคอยหยก!”องค์ชายทั้งสองลอบมองหน้ากัน ส่งกระแสจิตสนทนา‘คนต่างแคว้นอย่างนั้นหรือ!’‘พี่ชายเอาอย่างไรดี?’‘นี่คือแคว้นพฤกษาเหมันต์ ไม่ใช่แคว้นหอคอยหยก ทั้งสองแคว้นกำลังจะเชื่อมสัมพันธ์กัน แต่… ในฐานะองค์ชายเราทำอะไรไม่ได้มาก แต่เรา…’‘ได้เลยพี่ใหญ่!’บัดนั้น จ้าวเจี้ยนคิดอะไรดี ๆ ออกพอดีชายร่างท้วมชี้นิ้วใส่หน้าจ้าวรุ่ยอย่างสามหาว“ฉินเจาผู้นี้ข้าจอง

ราชครูจูที่ยืนพิงต้นไผ่อยู่ไม่ไกลส่ายหน้าเบา ๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและอ้างว้างจนบุตรสาวอย่างจูอี้เฟยต้องหันไปมองด้วยความเป็นห่วง“ท่านพ่อ ท่านเป็นอะไรไปหรือเจ้าคะ? เหตุใดจึงถอนใจเช่นนี้ หรือว่ามีสิ่งใดที่เป็นกังวลอยู่”ราชครูจูช้อนสายตาขึ้นมองบุตรสาว ก่อนจะพึมพำด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง“พ่อ…พ่อคิดถึงมารดาของเจ้าจะแย่แล้วอี้เฟย พ่ออยากจะออกไปจากมิตินี้ใจจะขาด อยากไปหาแม่ของเจ้าเร็ว ๆ ทว่า พ่อยังคงต้องติดอยู่ที่นี่เพื่อสั่งสอนองค์ชายและองค์หญิงน้อยเหล่านี้ให้สำเร็จเสียก่อน พ่อช่างอาภัพนัก”คำบ่นของชายผู้เป็นถึงราชครูและผู้ฝึกฌานระดับสูง ทำเอาทุกคนในที่นั้นพากันหัวเราะไม่ได้ร้องไห้เสียไม่ออกในทันที!เพราะพวกเขาไม่คิดว่าราชครูจะคลั่งรักมากขนาดนี้!เวลาภายนอกผ่านไปได้เพียงแค่ไม่กี่เดือน ทว่าภายในมิติลับแห่งซึ่งมีชื่อว่ามิติลับจื่อเสวียนแห่งนี้ กระแสกาลเวลากลับผ่านไปถึง 20 ปีแล้ว ช่างเป็นเวลาที่รวดเร็วยิ่งนักบัดนี้ เด็กน้อยทั้งสามค