LOGINShare
ยี่สิบห้า ฮูหยินมีอะไรจะคุยกับข้าหรือ
publish date:
2026-11-01 15:13:37
Latest chapter
ลืมเสียเถิดว่าเคยเป็นหมอ (ทะลุมิติ) ยี่สิบหก เพียงท่านออกกำลังหนัก ๆ 2
เหม่ยจูอาศัยโอกาสที่หยางหลงขยับตัวกระทุ้งหัวเข่าเข้าที่จุดสงวนของเขาอย่างแรง ทำให้มือที่จับแน่นที่มือของเหม่ยจูคลายออก ร่างบอบบางถีบซ้ำที่เดิมพร้อมกระเด้งตัวออกห่าง ดีที่พอเวลาผ่านมาสักพักแล้วร่างกายเหม่ยจูกลับมามีแรงอีกครั้ง ร่างกายเหม่ยจูน่าจะสามารถกำจัดฤทธิ์ของสิ่งทีเหม่ยจูถูกวางยาไปก่อนหน้าได้แล้ว“ข้าไม่ได้ตั้งใจ ขะ ข้าจำเป็นต้อง ต้อง…”หยางหลงที่ใช้มือกุมเป้าเอ่ยบอกอย่างติดขัด เนื่องจากว่าเหม่ยจูนั้นเคยเป็นหมอมาก่อนย่อมรู้ว่าหยางหลงคงถูกพิษบางอย่าง ๆแน่นอน แต่นางไม่สามารถรู้ได้ว่าเป็นพิษชนิดใด“อย่างนั้นข้าสามารถช่วยท่านได้อย่างไรบ้าง มียาถอนพิษไหม”เหม่ยจูในสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิงเอ่ย นางหลบไปยืนชิดประตูและหันหน้าเข้าหาหยางหลงเพราะกลัวถูกลอบโจมตีอีก ด้วยความเคยชินของการเป็นหมอ เหม่ยจูไม่สามารถละทิ้งคนที่กำลังป่วยไปได้ นางจะพยายามช่วยเท่าที่ช่วยได้ก็แล้วกัน“มะไม่มี…หากจะช่วยข้าขอเพียงเจ้ายอมเป็นของข้า”“ไม่!!!” จะบ้าหรือ พูดออกมาได้เจ้าบุรุษหน้าตายผู้นี้“อย่างนั้น เจ้า ไป เถอะ “เหม่ยจูมองท่าทางของเขานิ่ง หากเหม่ยจูเดาไม่ผิดเขาคงกำลังอดทนกับอาการบาดเจ็บในกายอย่างยิ่งยวด ที่น่าแปลก
ลืมเสียเถิดว่าเคยเป็นหมอ (ทะลุมิติ) ยี่สิบหก ท่านต้องการให้ข้าไปตามคนมาช่วยหรือไม่ 1
“หรือว่าฮูหยินจะถูกใจเจ้า” ถางจิงเอ่ยอย่างติดตลก เหม่ยจูหันมาตีแขนสหายเบา ๆทันที “พูดเป็นเล่นไป หากจะบอกว่าเซี่ยฮูหยินถูกใจคุณหนูกลุ่มนั้นยังพอเป็นไปได้มากกว่าเสียอีก” “เรียบร้อยเจ้าค่ะ” เหม่ยเฉินพยักหน้าให้บ่าวรับใช้ตระกูลเซี่ยที่นางให้เอาน้ำผลไม้ไปให้เหม่ยจู แน่นอนในน้ำผลไม้นั่นไม่ใช่น้ำธรรมดาอย่างแน่นอน แต่เหม่ยเฉินได้ใส่ยากำหนัดชนิดแรงที่นางให้บ่าวที่เรือนไปซื้อมา รับรองไม่เกินหนึ่งเค่อพี่หญิงใหญ่ของนางจักต้องไม่ได้สติ ต้องบ้าคลั่ง ทำเรื่องน่าอับอายอย่างแน่นอน แล้วทีนี้ไม่ว่าเหม่ยจูจะมีความดีความชอบที่ได้ช่วยฮ่องเต้ไว้อย่างไรก็ต้องไม่กล้าออกนอกเรือนเพราะความอับอาย ทีนี้ใครเล่าจะอยากแต่งกับสตรีบ้าคลั่งนางนี้ หึ เหม่ยเฉินอดไม่ได้ที่จะไม่มองไปทางเหม่ยจู ในใจนางนั้นคอยนับถอยหลังว่ายากำหนัดที่นางใส่ลงไปนั้นจะแสดงผลเมื่อใดแต่ไยผ่านมาก็เค่อกว่า ๆแล้วทำไมถึงยังคุยได้ปรกติอีกเล่า มีอะไรผิดพลาดหรือเปล่า“เหม่ยจูเจ้าเป็นอันใดหรือไม่ หน้าเจ้าดูแดง ๆนะ”ถางจิงเอ่ยขึ้นขณะที่มองสหายที่อยู่ดีดีก็หน้าแดงขึ้นและมีอาการแปลก ๆ“ไม่ข้าไม่ได้
ลืมเสียเถิดว่าเคยเป็นหมอ (ทะลุมิติ) ยี่สิบห้า ฮูหยินมีอะไรจะคุยกับข้าหรือ
ยี่สิบห้า “คุณหนูท่านใดต้องการอันใดเพิ่มแจ้งข้าได้เลยหนา” เป็นฮูหยินตระกูลเซี่ยนามเฉินซีที่ออกมาเอ่ยแก่คุณหนูทุกคน นางจัดโต๊ะที่มีอาหารอยู่หลายสิบตัวไว้รับรองทุกคนเรียบร้อยแล้ว ส่วนเหม่ยจูนั้นนั่งกับถางจิงและคุณหนูอีกสองท่าน ตรงบริเวณโต๊ะประธานงานวันนี้มีเก้าอี้อยู่สองตัว ตัวหนึ่งนั้นเป็นของเซี่ยฮูหยิน ส่วนอีกตัวหนึ่งก็ว่างมาตั้งแต่เริ่มงานแล้ว ระหว่างที่เหล่าคุณหนูที่นั่งทานอาหารพูดคุยกันนั้นเสียงทั้งหมดก็เงียบลง ความสนใจของสตรีทั้งหมดฉายลงบนตัวของผู้มาใหม่ทันที แม่ทัพหยางหลงนันเองที่เดินเข้ามา ใบหน้าที่แสนเรียบเฉยเอนไปทางดุดันทำเอาทุกคนไม่กล้าแม้จะขยับตัว ได้เซี่ยฮูหยินที่ทำลายความเงียบนั้นพร้อมแนะนำหยางหลงแทนเจ้าตัวที่ยืนนิ่งใบหน้าไม่สบอารมณ์ แล้วหลังจากนั้นเซี่ยฮูหยินก็เดินนำบุตรชายไปทำความรู้จักกับคุณหนูโต๊ะต่าง ๆ “เจ้าว่าก่อนหน้าท่านแม่ทัพได้ไปฆ่าใครตายมาหรือเปล่า ใบหน้าเข้าดูไม่สบอารมณ์เป็นไหน ๆ” เหม่ยจูหันมองเจ้าของคำพูด ถางจิงขมวดคิ้วมุ่นขณะที่เพิ่งละสายตากลับมาจากบุรุษร่างสูง “พี่
ลืมเสียเถิดว่าเคยเป็นหมอ (ทะลุมิติ) ยี่สิบสี่ เจ้าก็งามเช่นกัน 2
ไม่ได้งดงามโดดเด่นแบบเมื่อมองผ่าน ๆแล้วสะดุดตา แต่เป็นความงามที่พอได้มองแล้วจำเป็นต้องมองซ้ำด้วยความสบายตามากกว่า พอแต่งตัวเสร็จ เหม่ยจูก็เดินขึ้นรถม้า ขนาดนางใช้เวลาปรับการแต่งกายสักพักหนึ่งนะยังเดินมาถึงก่อนเหม่ยเฉินเสียอีก เวลาผ่านไปไม่ถึงหนึ่งเค่อเหม่ยเฉินก็เดินออกมา และตามมาด้วยโต่งฮูหยินและเหม่ยซื่อเช่นเคย พอร่ำลากันเรียบร้อยแล้วเหม่ยเฉินจึงขึ้นรถม้าคันที่เหม่ยจูอยู่ และทันทีที่ได้เห็นเหม่ยจูก็ชะงักงัน“ข้างามจนน้องรองต้องตกใจขนาดนั้นเชียวหรือ”เหม่ยเฉินหุบปากที่เผลออ้าออกเมื่อครู่ นางไม่พูดอันใด เดินเข้ามานั่งฝั่งตรงข้ามเหม่ยจูแต่ดูจากสีหน้าแล้วคงไม่พอใจพอตัวจนกระทั้งรถม้ามาจอดที่หน้าจวนตระกูลเซี่ยเหม่ยเฉินก็ไม่ได้พูดอะไรกับนาง ซึ่งก็เป็นการดีอย่างมากเชียวล่ะ พอเข้าไปในส่วนที่จัดงานพวกนางก็เดินแยกกันไป เหม่ยเฉินเดินเข้าไปหาสหายคนหนึ่งซึ่งเหม่ยจูก็พอจำได้ว่าเคยเห็นคุยกันที่งานเลี้ยงทูตที่พระราชวัง ส่วนเหม่ยจูนั้นด้วยนางมางานแบบนี้คราแรกจึงไม่มีสหายแต่อย่างใด จึงเดินแยกไปทางศาลาหลังหนึ่งที่ไม่มีคนอยู่แทนเท่าที่เหม่ยจูมองรอบบริเวณจัดงานก็เห็นว่ามีแต่สตรีวัยประมาณเหม่ยจูทั้งนั้น
ลืมเสียเถิดว่าเคยเป็นหมอ (ทะลุมิติ) ยี่สิบสี่ ใช้ปิ่นหยกอันนี้ก็แล้วกัน 1
ยี่สิบสี่ “คุณหนูเจ้าคะ ฮูหยินใหญ่ให้เอาชุดสำหรับใส่ในงานเลี้ยงของตระกูลเซี่ยมาให้เจ้าค่ะ” เหมยอีเดินถือชุดและหีบเล็กหนึ่งหีบเข้ามาหาเหม่ยจูที่นั่งเขียนอะไรยุกยิกอยู่ในห้องอ่านหนังสือ จื่อเหยียนที่นั่งปักผ้าอยู่ไม่ไกลเป็นคนเดินมารับชุดจากมือเหมยอีไป “ตามจริงพรุ่งนี้คุณหนูต้องไปงานเลี้ยงชมดอกไม้ที่จวนตระกูลเซี่ยจำเป็นต้องนอนเร็วหน่อยนะเจ้าคะ” เหมือนเสียงของจื่อเหยียนลอยเข้าหูข้างหนึ่งของเหม่ยจูและลอยออกอีกข้าง เพราะมือเรียวเล็กของเหม่ยจูก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ด้วยเพราะจื่อเหยียนยังจ้องเขม็งไปที่เหม่ยจูไม่หยุดทำให้นางรับรู้ได้ถึงรังสีบางอย่างจึงเงยหน้าขึ้น “ข้าทำถึงยามห้ายก็นอนแล้ว พรุ่งนี้ไม่จำเป็นต้องไปแต่เช้ามิใช่หรือ ท่านกับเหมยอีไปนอนเลย เดี๋ยวข้าทำเสร็จแล้วจะดับตะเกียงเอง”เหม่ยจูแย้มยิ้มแกมออดอ้อนส่งไปให้แม่นมของตนที่ทำหน้าบึ้งอยู่ “เอ้อ แล้วส่วนชุดก็นำไปวางไว้ตรงนั้นได้เลย อย่างไรพรุ่งนี้ก็ใส่แล้วมิต้องเก็บให้เสียเวลาหรอก”จื่อเหยียนถอนหายใจแต่ก็ยอมทำตามที่บอก พอเหม่ยจูเห็นว่าทุกคนออกไปหมดแล้วนางจึงรวบรวมส
ลืมเสียเถิดว่าเคยเป็นหมอ (ทะลุมิติ) ยี่สิบสาม ข้าเบื่อ ๆจึงเข้ามาดูเสียหน่อย 2
เท่าที่เหม่ยจูเปิดหีบทั้งหมดที่ฮองเฮาให้นางมานั้น ส่วนใหญ่เป็นของเกี่ยวกับความสวยความงาม มีทั้งผ้าหลายลายการันตีโดยจื่อเหยียนว่าต้องเป็นผ้าที่มีราคาสูงหรือไม่ก็เป็นของบรรณาการของอาณาจักรอื่นที่จัดแบ่งมาจากสตรีชั้นสูงในวัง เท่านั้นไม่พอยังเครื่องประดับอีกหนึ่งหีบ แต่สิ่งที่เหม่ยจูชอบที่สุดก็คือหีบใส่สมุนไพรหลายชนิดซึ่งหากเดาไม่ผิดอาจแบ่งมาจากของบรรณาการที่เมื่อคืนนั้นอาณาจักรหลานเทียนเฉิงส่งมาให้นั่นเอง “เดี๋ยวให้แบ่งคนสักสองคนเวียนกันทำหน้าที่เฝ้าที่หน้าห้องเก็บของไว้ หากมีสิ่งใดหายหรือใครเข้ามายุ่งคนเฝ้าจะต้องเป็นฝ่ายรับผิดชอบ” เหม่ยจูสั่งเหมยจิงเสียงจริงจัง พอมองไปที่จื่อเหยียนเห็นนางทำเหมือนอยากพูดอะไรจึงเอ่ยสำทับอีกรอบ “ท่านมิต้องกังวลไปพวกเขาได้ของจากข้าไปตั้งมากแล้ว ข้าเพียงแบ่งมาเท่านี้พวกเขาไม่อกแตกตายหรอก” “คุณหนูไยพูดห่างเหินเพียงนั้นล่ะเจ้าคะ นั่นท่านพ่อของคุณหนูนะเจ้าคะ” จื่อเหยียนเอ่ยเสียงเบา ด้วยใจหนึ่งก็ไม่อยากขัดใจคุณหนูตนแต่อีกใจหนึ่งก็ไม่อยากให้เหม่ยจูกลายเป็นคนอกตัญญู “เฮ้อ ไว้ข้าอยา
You May Also Like
ยาจกยอดมารดา
ไห่ถาง45.3K viewsลิขิตรักท่านโหวเย็นชา
หยกงาม219.1K viewsข้าจะพาครอบครัวใหม่ไปสู่ความร่ำรวย
ต้าซินซิน82.7K viewsบ่วงดวงชะตา พระชายาหมอดูมือฉมัง
เจียงหนานเยียน97.8K viewsบันทึกรักนางปีศาจจิ้งจอกเก้าหาง
มีสมองแค่ 2 นาที98 viewsไหนว่าเกลียดข้า ไยท่านอ๋องไม่ยอมหย่า!
แคลร์ออสติน2.2K viewsสลับชะตา บุปผาคู่
ศรีอักษรรินทร์298 viewsท่านพี่เจ้าขา ได้โปรดอย่าเอาแต่กินข้า
วันว่างว่างของหญิงใหญ่296 views
