บทที่5(2)

“คุณเป็นเจ้าของร้านจริง ๆ หรือเปล่า ทำไมคุณดูไม่ค่อยจะรู้เรื่องภายในร้านเลย แม้แต่กล้องวงจรปิดก็ดูไม่ได้ ยังต้องคอยให้พนักงานมาเปิดให้ดู”

นี่เขาชักจะวุ่นวายกับเธอมากเกินไปแล้ว ตาแก่นี่ พูดไม่รู้เรื่องคอยจับผิดเธออยู่ร่ำไป เมื่อไรพี่เฟิร์นจะกลับมาสักที แค่งานแรกเธอก็โดนเล่นแล้ว ถ้ามีเคสต่อ ๆ ไปเธอคงจะรีบชิ่งกลับบ้าน แค่ตาแก่คนนี้คนเดียวก็เพิ่มความปวดหัวให้เธอได้มากขนาดนี้

“ก็เป็นเจ้านายที่ต้องคอยมีลูกน้องรายล้อม เลยทำอะไรไม่เป็น” ฟลายด์พูดประชดประชันแบบขอไปที เผื่อเขาจะได้เลิกจับผิดเธอสักที

แบงค์เลิกคิ้ว เงียบไปสักครู่ ดวงตาชายหนุ่มจ้องเธออย่างสงสัย ถ้าเธอไม่ได้เป็นเจ้าของร้านนี้จริง ๆ เรื่องของขวัญที่เขาซื้อไป

ก็ต้องเป็นเธอที่หลอกขายของให้เขา แต่ดูแล้วเธอก็ไม่ได้เหมือนมิจฉาชีพเลยสักนิด

“ผมหวังว่าคุณจะหาคำตอบที่ดีให้ผมได้ในวันพรุ่งนี้”

ฟลายด์กำลังจะตอบโต้ เสียงกระดิ่งหน้าประตูร้านก็ดัง กริ๊ง~ ขัดจังหวะ

ทั้งสองหันไปพร้อมกัน หญิงสาวรูปร่างสง่าสวมชุดเรียบหรูเดินเข้ามา พร้อมอุ้มเด็กหญิงตัวน้อยในอ้อมแขน เด็กน้อยแก้มป่อง ตากลมใส น่ารักน่าชังคนนั้นส่งเสียงเจื้อยแจ้วทันทีที่เห็นแบงค์

“แดดดี!”

แบงค์ชะงักหันขวับไปมองยังเสียงเจื้อยแจ้วที่ส่งเสียงเรียกแดดดีจากหน้าประตูด้วยความงุนงง เขาก็ไม่ได้มีลูกมีเต้ากับใครที่ไหน แล้วจะมีเด็กมาเรียกแดดดีอยู่ตรงนี้ได้ยังไง

ผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้กับเด็กน้อยตาใสแป๋วที่กำลังส่งยิ้มให้เขาอยู่ มันอดีตแฟนเก่าเขากับลูกของเธอกับอดีตเพื่อนรัก ทำไมทั้งสองคนถึงมาโผล่ที่นี่ได้ ทั้ง ๆ ที่งานเลี้ยงก็เลิกไปตั้งนานแล้ว ทั้งสองคนควรจะถึงบ้านตั้งนานแล้ว และอีกอย่างเขาก็เห็นทั้งสองคนออกมาจากงานก่อนจะถึงเวลาเป่าเค้กอีก

“แบงค์! โบว์ขอคุยกับคุณสักครู่ได้ไหม”

“โบว์พูดตรงนี้ก็ได้”

“แต่…โบว์ไม่สะดวกจะให้คนอื่นฟังด้วย”

โบว์เน้นคำว่าคนอื่นอย่างจงใจ จนฟลายด์รับรู้ถึงความรู้สึกไม่ชอบหน้าได้ในทันที แล้วอีกอย่างโบว์ก็จำฟลายด์ได้ ถึงแม้ว่าตอนนั้นฟลายด์จะดูอวบเกือบถึงอ้วนกว่านี้และยังใส่แว่นอีก แต่โบว์ไม่มีทางลืมคนที่รู้เรื่องราวของเธอในอดีตได้แน่นอน

ทั้งสองคนออกไปคุยกันด้านนอกปล่อยให้ฟลายด์อยู่กับเด็กน้อยน่ารักน่าชังตรงหน้า เธอเพ่งมองใบหน้าของเด็กน้อยอย่างพินิจพิจารณา สาวน้อยแก้มป่องก็ไม่ได้มีส่วนคล้ายชายหนุ่ม แต่มีส่วนคล้ายแม่ของเธออยู่บ้าง เธอเก็บเอาความสงสัยในตัวเด็กน้อยเอาไว้

ในใจ พวกเขาก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเธอ จะไปยุ่งเรื่องของเขาทำไม

“น้องเบลล์เรากลับบ้านกันเถอะค่ะ คุณแม่รออยู่ด้านนอก” ชายหนุ่มพูดกับสาวน้อยเสร็จ ก่อนจะหันมากำชับกับฟลายด์อีกรอบ “พรุ่งนี้ผมจะมาเอาคำตอบ”

“อุ้มน้องเบลล์หน่อยได้ไหมคะ”

ถึงแม้เขาจะเกลียดพ่อกับแม่ของสาวน้อย แต่ถ้าเขาปฏิบัติกับเด็กที่ไม่รู้อิโน่อิเหน่ไม่ดี เอาความเกลียดไปลงที่เด็ก เขาก็ไม่กล้าที่จะเป็นคนที่คนอื่นนับถือ และยิ่งเห็นแววตาใสซื่อของเด็กน้อยคนนี้ เขาก็ไม่กล้าที่จะปฏิเสธคำขอของเธอได้ลงคอ

“ได้สิคะ ไปกัน” ชายหนุ่มย่อตัวลงส่งรอยยิ้มอ่อนโยนส่งยิ้มให้สาวน้อย ก่อนจะอุ้มเธอขึ้นมาอุ้มไว้ในอ้อมกอดด้วยแขนเพียงข้างเดียว รอยยิ้มสดใสบวกกับเสียงเจื้อยแจ้วที่พูดไม่หยุด

ช่างเป็นภาพครอบครัวที่อบอุ่น พ่อกล้ามโตกับคุณแม่คนสวยที่กำลังเดินเคียงข้างกันออกไป ทำให้ฟลายด์เผลอยิ้มออกมา น่าอิจฉาเขาเนอะ ถ้าเธอมีครอบครัว ครอบครัวเธอจะอบอุ่นแบบนี้บ้างไหมนะ

เมื่อประตูร้านปิดลง ความเงียบเหงาก็เข้ามาปกคลุมแทน ฟลายด์ทรุดตัวนั่งลงกับเก้าอี้อย่างเหนื่อยล้าจากงานวันนี้ทั้งวัน รู้สึกเหมือนเรี่ยวแรงหายไปหมด มีแต่เรื่องแต่ราวเข้ามาเรื่อย ๆ

“ทำไมโบว์ถึงพาน้องเบลล์มาอยู่ที่นี่ได้ แบงค์เห็นโบว์ออกมาตั้งนานแล้ว”

พอออกจากร้านได้ไม่เท่าไร บรรยากาศเต็มไปด้วยความอึดอัด แบงค์ก็เปิดปากถามเรื่องที่เขาคาใจออกมา ทางกลับบ้านของโบว์มันไม่ใช่ทางนี้ และไม่มีเหตุผลอะไรที่เธอจะต้องมาที่ร้านน้ำหอมในเวลานี้ด้วย

โบว์ถอนหายใจอย่างเหนื่อยใจ “ที่จริงโบว์กับน้องเบลล์ก็ควรจะถึงบ้านกันตั้งนานแล้วล่ะ แต่น้องเบลล์อยากซื้อของ ก็เลยให้โปเต้จอดแวะซื้อของก่อนที่จะเข้าบ้านจะได้ไม่ต้องออกมาอีก พอโบว์กับน้องเบลล์เข้าไปซื้อของในมินิมาร์ท โปเต้ก็ขับรถออกไปไหนก็ไม่รู้ โบว์กับน้องเบลล์รอนานแล้ว เขาก็ยังไม่กลับมา อีกอย่างน้องเบลล์

ก็ง่วงนอนแล้ว โบว์เลยอุ้มน้องเบลล์เดินมาเรื่อยกำลังจะไปหาวิน

มอเตอร์ไซค์ใกล้ ๆ แถวนี้ บังเอิญแบงค์ขับรถผ่านมาพอดี โบว์เรียกแต่แบงค์ไม่ได้ยิน โบว์เลยรีบตามมาเห็นรถแบงค์เข้ามาจอดที่ร้านนี้พอดี”

“โปเต้ทำไมมันถึงกล้าทิ้งลูกกับเมียไว้แบบนี้ มันไม่รู้เหรอว่ากลางคืนมันอันตราย”

สาวน้อยซบใบหน้าลงกับบ่ากว้าง หลับตาพริ้มเสียงหายใจ

ดังสม่ำเสมอ บ่งบอกว่าเธอได้หลับลงบนอ้อมกอดอบอุ่นด้วยความอ่อนเพลีย แบงค์คอยลูบหลังให้สาวน้อยไม่วางพร้อมกับตบก้นเบา ๆ เป็นการกล่อม อีกมือก็เปิดประตูรถ

โบว์เม้มปากแน่น ดวงตาสั่นไหวชั่วครู่ ก่อนจะอุ้มเอาลูกมากอดเอาไว้แนบอกกระชับวงแขนแน่นขึ้น เข้าไปนั่งบนรถที่ชายหนุ่มเปิดรอเอาไว้แล้ว

“ตั้งแต่โบว์ท้องน้องเบลล์มา โปเต้เขาก็เริ่มเปลี่ยนไป และยังคั่วผู้หญิงไปทั่ว จนโบว์เริ่มจะทนไม่ไหวอีกแล้ว”

“มีอะไรก็หันหน้าเข้าคุยกันให้เข้าใจ สงสารน้องเบลล์ถ้าจะ ต้องมาเจอพ่อแม่แยกทางกัน อีกอย่างน้องเบลล์ก็ต้องการความรักจากคนเป็นพ่อเป็นแม่ แบงค์คงพูดได้แค่นี้ ที่เหลือโบว์ก็ตัดสินเอาเอง”

“ถ้าโบว์เลิกกับโปเต้ เรายังจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหม”

“แบงค์คงกลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้”

เขาไม่อยากให้โบว์มาหวังอะไรในตัวเอาอีก เพราะที่ผ่านมา กว่าเขาจะผ่านเรื่องเลวร้ายมาได้ มันไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ เขาจะทนกลับ ไปเจอเหตุการณ์ที่เขาเคยเจอ เขาทำไม่ได้หรอก แค่นั้นเขาก็แทบจะ

มูฟออนออกมาไม่ได้แล้ว