บทที่ 6 มาเฟียในคราบหมอ 1

          รสจูบที่เต็มไปด้วยการลงทัณฑ์และสัญชาตญาณดิบเถื่อนภายในลานจอดรถทำเอายิหวาแทบขาดใจ ลมหายใจของเธอถูกช่วงชิงไปครั้งแล้วครั้งเล่าจนสมองขาวโพลน สองมือเล็กที่เคยกำแน่นอยู่ที่สายเข็มขัดนิรภัย บัดนี้เปลี่ยนมาขยุ้มคอเสื้อเชิ้ตแบรนด์เนมของคนตัวโตเพื่อยึดเหนี่ยวไม่ให้ตัวเองละลายกลายเป็นของเหลวคาเบาะรถ

         “อื้อ...อื้ม...”

         เสียงประท้วงอู้อี้ดังลอดออกมาจากลำคอ เมื่อหมอภัคยอมถอนริมฝีปากออกเพียงเสี้ยววินาทีเพื่อให้เธอได้กอบโกยอากาศเข้าปอด ก่อนจะบดเบียดลงมาใหม่ซ้ำ ๆ ราวกับคนตะกละตะกลามที่กินเท่าไรก็ไม่รู้จักอิ่ม ปลายลิ้นร้อนชื้นตักตวงความหวานล้ำอย่างเอาแต่ใจ สั่งสอนให้เด็กดื้อรู้ซึ้งว่าการไปแจกรอยยิ้มให้ผู้ชายคนอื่นนั้น มีราคาที่ต้องจ่ายแพงแค่ไหน

         เนิ่นนานกว่าที่ซีอีโอหนุ่มจะยอมผละออก ชายหนุ่มหอบหายใจหนัก นัยน์ตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาวาวโรจน์ด้วยแรงอารมณ์ที่ยังพุ่งพล่าน เขาซบหน้าผากลงกับหน้าผากมนของคนที่กำลังนอนหอบฮัก หน้าอกกระเพื่อมไหวขึ้นลงอย่างน่ามอง

         “นี่คือบทลงโทษสำหรับวันนี้” เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบชิดริมฝีปากบวมเจ่อ “และถ้ามีครั้งหน้า ผมจะไม่หยุดแค่จูบแน่ ยิหวา”

         คำขู่ที่แฝงไปด้วยความปรารถนาอันแรงกล้าทำเอายิหวาขนลุกซู่ เธอเม้มริมฝีปากแน่น เบือนหน้าหนีสายตาที่เหมือนจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัว ไม่กล้าแม้แต่จะเถียงคำใดออกมาเพราะรู้ดีว่าในพื้นที่แคบ ๆ บนรถคันนี้ เธอไม่มีทางสู้แรงราชสีห์หนุ่มได้อย่างแน่นอน

         หมอภัคขยับตัวกลับไปนั่งที่ตำแหน่งคนขับ จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ ก่อนจะหันมาสั่งเสียงเรียบ

         “ลงมา แล้วตามผมขึ้นห้อง”

         ยิหวายอมทำตามอย่างว่าง่าย เธอเดินตามแผ่นหลังกว้างเข้าลิฟต์ส่วนตัวไปด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก ทั้งโกรธ ทั้งอาย แต่ลึก ๆ แล้วหัวใจกลับเต้นแรงกับความหึงหวงอย่างบ้าคลั่งของเขา

         ภายในพื้นที่แคบ ๆ ของลิฟต์ที่มีเพียงเสียงการทำงานของเครื่องยนต์และเสียงลมหายใจที่สอดประสานกัน ยิหวายืนตัวลีบติดผนังลิฟต์ที่เป็นกระจกเงาสะท้อนภาพร่างสูงใหญ่ของหมอภัคที่ยืนอยู่ข้างหน้าเธอไม่ถึงคืบ แสงไฟสีนวลในลิฟต์ขับเน้นให้เห็นสันกรามคมชัดและใบหน้าหล่อเหลาที่ยังคงนิ่งสนิทภายใต้กรอบแว่นสายตา

         กลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงผสมกับกลิ่นมินต์สะอาด ๆ ที่ติดตัวเขามาจาง ๆ ยิ่งทำให้หัวใจของคนตัวเล็กเต้นรัวจนแทบจะกระดอนออกมานอกอก ยิหวาแอบชำเลืองมองมือหนาของเขาที่กอดอกอยู่ กล้ามเนื้อท่อนแขนที่ปูดโปนจากการใช้กำลังเมื่อครู่ยังคงมีร่องรอยของอะดรีนาลีนที่พุ่งพล่าน

         ยิหวายอมทำตามอย่างว่าง่าย เธอเดินตามแผ่นหลังกว้างเข้าลิฟต์ส่วนตัวไปด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก ทั้งโกรธ ทั้งอาย แต่ลึก ๆ แล้วหัวใจกลับเต้นแรงกับความหึงหวงอย่างบ้าคลั่งของเขา

         ภายในพื้นที่แคบ ๆ ของลิฟต์ที่มีเพียงเสียงการทำงานของเครื่องยนต์และเสียงลมหายใจที่สอดประสานกัน ยิหวายืนตัวลีบติดผนังลิฟต์ที่เป็นกระจกเงาสะท้อนภาพร่างสูงใหญ่ของหมอภัคที่ยืนอยู่ข้างหน้าเธอไม่ถึงคืบ แสงไฟสีนวลในลิฟต์ขับเน้นให้เห็นสันกรามคมชัดและใบหน้าหล่อเหลาที่ยังคงนิ่งสนิทภายใต้กรอบแว่นสายตา

         เมื่อครู่ที่หน้าตึกคณะ เขาเพิ่งจะบอกรุ่นพี่ภาคย์และคนนับร้อยไปว่าเธอคือ ‘คนของเขา’

         “อี๋...อะไรคือ ‘คนของผม’ ขนลุกชะมัด!”

         ยิหวาพึมพำเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน พร้อมกับทำท่าบรื๋อออ สั่นไหล่ไปมาเหมือนโดนของขยะแขยง

         “ตาลุงนั่นคิดว่าตัวเองเป็นประธานบริษัทในซีรีส์หรือไง พูดออกมาได้ หน้าไม่อาย”

         เธอยกมือขึ้นถูต้นแขนตัวเองพลางทำหน้ายู่เหมือนจะอ้วกใส่ความน้ำเน่าที่เขาเพิ่งทำลงไป แต่ในขณะที่ปากกำลังบ่นขมุบขมิบ นัยน์ตากลมโตกลับสั่นไหวและมีประกายบางอย่างที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ มุมปากอิ่มแอบกระตุกยิ้มเล็กน้อยเมื่อนึกถึงวินาทีที่เขาก้าวเข้ามาขวางรุ่นพี่ภาคย์ และประกาศอาณาเขตต่อหน้าทุกคนอย่างไร้ความลังเล

         ติ๊ง!

         เสียงลิฟต์เปิดออกเมื่อถึงชั้นเพนต์เฮาส์ หมอภัคเดินนำลิ่วเข้าไปในห้องโดยไม่หันมามอง ยิหวารีบก้าวตามเข้าไปก่อนจะรีบปลีกตัวเดินตรงไปยังห้องนอนแขกของตัวเองทันที

         “เดี๋ยวยิหวา”

         เท้าที่กำลังจะก้าวข้ามธรณีประตูชะงักกึก เธอหันกลับไปมองคนตัวโตที่ยืนอยู่กลางห้องนั่งเล่น เขากำลังปลดกระดุมข้อมือออกช้า ๆ สายตาคมกริบมองมาที่เธอด้วยความหมายบางอย่างที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวเริ่มร้อนระอุขึ้นมาอีกครั้ง

         “คืนนี้อย่าล็อกประตูห้องนะ เผื่อมีอะไรฉุกเฉิน”

         “ฉุกเฉินบ้าอะไรเล่า ลุงนั่นแหละตัวอันตรายที่สุด” ยิหวาแหวเข้าให้ ก่อนจะรีบปิดประตูห้องนอนดังปัง แล้วกดล็อกทันทีตามสัญชาตญาณ

         ทันทีที่แผ่นหลังบางพิงเข้ากับบานประตูที่ปิดสนิท ยิหวาก็ทรุดตัวลงนั่งยอง ๆ กับพื้น มือบางยกขึ้นกุมพวงแก้มที่ร้อนผ่าวราวกับจะระเบิด รอยยิ้มกว้างที่พยายามกักเก็บเอาไว้ตั้งแต่ในลิฟต์บัดนี้ผุดขึ้นเต็มใบหน้าหวานจิ้มลิ้ม

         “ฮื้อออ...ทำไมต้องหล่อขนาดนั้นด้วยนะไอ้ตาลุงหน้าเลือด”

         เธอพึมพำกับตัวเองอย่างคนเสียสติ ท่าทางขยะแขยงที่ทำเมื่อกี้หายไปปลิดทิ้ง เหลือเพียงเด็กสาวที่กำลังใจสั่นเพราะความคลั่งรักของผู้ใหญ่ใจร้าย ยิหวายกมือขึ้นทาบอก สัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเร็วอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

         แต่ความฟินก็อยู่ได้ไม่นาน เมื่อความกังวลเริ่มจู่โจม สัญญาห้าแสน รอยจูบเมื่อวันก่อน และเหตุการณ์หึงหวงบ้าคลั่งที่หน้าคณะเมื่อครู่ ทุกอย่างมันผสมปนเปจนเธอเริ่มสับสนว่าสถานะระหว่างเธอกับเขาตอนนี้มันคืออะไรกันแน่

         “สับสนชะมัดเลยโว้ยยย!”

         ยิหวาทิ้งตัวลงนอนดิ้นเร่า ๆ บนเตียง พยายามจะสลัดภาพคุณหมอขี้หึงออกไปจากหัว แต่ดูเหมือนยิ่งพยายามเท่าไร ใบหน้าคมคายและรสจูบดุดันในรถก็ยิ่งชัดเจนขึ้นทุกที

         โดยที่ไม่รู้เลยว่าอีกฟากหนึ่งของกำแพงห้อง หมอภัคกำลังยืนพิงประตูห้องนอนของตัวเองอยู่เช่นกัน เขาลูบริมฝีปากตัวเองเบา ๆ พลางนึกถึงรสหวานที่เพิ่งปล้นชิงมาจากเด็กดื้อในลานจอดรถ แววตาคมดุค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นความโหยหา

         อาณาเขตของราชสีห์ถูกวางไว้แล้ว และเขาจะไม่ยอมให้เหยื่อตัวน้อยหลุดมือไปได้อีกเป็นอันขาด

************************************