บทที่ 5 อาณาเขตของราชสีห์ 1

          ไอเย็นฉ่ำจากเครื่องปรับอากาศภายในห้องนอนแขกของเพนต์เฮาส์สุดหรู ไม่ได้ช่วยลดทอนความร้อนรุ่มในใจของร่างเล็กที่กำลังขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาได้เลยแม้แต่น้อย

         ยิหวาขยับตัวพลิกไปมาอย่างอึดอัด ก่อนจะปรือตากลมโตขึ้นช้า ๆ ท่ามกลางความสลัวของห้องที่ผ้าม่านสีทึบถูกปิดสนิทจนมองไม่เห็นสภาพอากาศภายนอก หญิงสาวยกมือขึ้นขยี้ตาตัวเองแรง ๆ หวังจะสลัดภาพเหตุการณ์เมื่อคืนให้หลุดพ้นไปจากสมอง ทว่ายิ่งพยายามลืม มันกลับยิ่งฉายชัดราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่กี่วินาทีก่อน

         สัมผัสอุ่นร้อนที่ประทับลงมาบนกลีบปาก กลิ่นมินต์เย็น ๆ ที่ผสมผสานกับน้ำหอมบุรุษกลิ่นสุขุม และอ้อมแขนแกร่งที่โอบรัดร่างของเธอเอาไว้บนโซฟาตัวใหญ่กลางห้องนั่งเล่น

         “ไอ้ลุงบ้า ไอ้หมอหน้าเลือด ไอ้คนฉวยโอกาส!”

         ยิหวาพึมพำด่าคนตัวโตด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่า ใบหน้าหวานจิ้มลิ้มที่มักจะเชิดรั้นอยู่เสมอ บัดนี้กลับแดงเถือกไปจนถึงใบหู เธอคว้าหมอนใบโตขึ้นมาทุบระบายอารมณ์อยู่พักใหญ่ ก่อนจะจำใจสะบัดผ้าห่มออกแล้วก้าวลงจากเตียงเพื่อไปจัดการตัวเองในห้องน้ำ

         เมื่อส่องกระจกดู เธอก็ต้องกัดฟันกรอด ริมฝีปากได้บวมเจ่อขึ้นมาเล็กน้อยอย่างเห็นได้ชัด แถมที่บริเวณลาดไหล่ค่อนไปทางซอกคอยังมีรอยจ้ำสีแดงจาง ๆ ที่เกิดจากการขบเม้มอย่างเอาแต่ใจของใครบางคนทิ้งเอาไว้เป็นหลักฐานอีกด้วย

         “เล่นฝากรอยไว้แบบนี้ แล้วหนูจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนเล่า”

         ยิหวาโวยวายกับเงาตัวเองในกระจก เธอรีบจัดการอาบน้ำล้างหน้าล้างตา พยายามดึงความห้าวเป้งและสติสัมปชัญญะที่แตกกระเจิงไปเมื่อคืนให้กลับคืนมา วันนี้เธอมีคลาสเรียนวิชาการจัดการเชิงกลยุทธ์ที่คณะตั้งแต่เก้าโมงเช้า และนี่คือข้ออ้างชั้นดีที่จะช่วยให้เธอ ‘หนี’ ออกไปจากกรงทองแห่งนี้ก่อนที่ราชสีห์หนุ่มจะตื่นขึ้นมาทวงถามเรื่อง ‘การรักษาแผลใจ’ ต่อ

         เธอเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า เลือกหยิบเสื้อนักศึกษาตัวโคร่งแบบโอเวอร์ไซส์มาสวม จับคู่กับกระโปรงพลีทสีดำและรองเท้าผ้าใบสีซอมซ่อคู่เก่ง ก่อนจะคว้าเสื้อคาร์ดิแกนตัวโปรดมาสวมทับไว้อีกชั้น หญิงสาวรวบผมยาวสลวยมัดเป็นหางม้าสูง ๆ ปล่อยปอยผมตกลงมาปรกกรอบหน้าหวาน ๆ เพื่อเสริมลุคให้ดูทะมัดทะแมงและพร้อมรบที่สุด เมื่อสำรวจตัวเองในกระจกจนแน่ใจว่าคราบสาวน้อยในชุดเดรสแชมเปญถูกลบออกไปจนหมดสิ้น เธอก็สะพายเป้ใบเก่งแล้วย่องออกจากห้องนอนอย่างเงียบเชียบ

         บรรยากาศภายในเพนต์เฮาส์ยังคงเงียบสงบ ยิหวาชะโงกหน้ามองไปทางประตูห้องนอนมาสเตอร์ที่ปิดสนิท ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะรีบคว้าปากกามาเขียนโน้ตแผ่นเล็ก ๆ วางทิ้งไว้บนเคาน์เตอร์ครัว

        ‘ไปเรียนแล้ว ไม่ต้องไปส่ง มีมือมีเท้าไปเองได้ — ผู้จัดการส่วนตัว’

         แปะกระดาษโน้ตเสร็จ เธอก็รีบพุ่งตัวออกจากห้องไปราวกับติดปีก โดยไม่รู้เลยว่าการหนีปัญหาของเธอในเช้าวันนี้ จะนำพาวุ่นวายระดับสิบมาให้ในตอนเย็น

*******************************************

         คลาสเรียนวิชาการจัดการเชิงกลยุทธ์ในยามสาย คึกคักไปด้วยนักศึกษาคณะบริหารธุรกิจชั้นปีที่สี่ ยิหวาเดินหอบเอกสารประกอบการเรียนเข้ามาในห้องเลกเชอร์ สายตากวาดมองหาเพื่อนสนิทของเธอ ก่อนจะระบายยิ้มกว้างเมื่อเห็นร่างคุ้นตาสองคนนั่งจองที่ไว้ให้ที่แถวกลาง

         “นังชะนีหวา! ทางนี้ย่ะ!”

         เสียงเรียกแหลมปรี๊ดของเจได เพื่อนสาวประเภทสองที่แต่งตัวจัดเต็มตั้งแต่หัวจรดเท้า ดังข้ามโต๊ะเลกเชอร์มาแต่ไกล เจไดเป็นเพื่อนสนิทอีกคนในกลุ่มที่มีความมั่นใจเกินร้อย ใบหน้าถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางแบรนด์เนมอย่างประณีต ขนตางอนเด้งเบอร์สุด เสื้อนักศึกษาถูกรัดรูปโชว์สัดส่วนพร้อมเข็มขัดแบรนด์หรูเส้นโต ข้าง ๆ กันนั้นมีเจ้าขา หญิงสาวใบหน้าหวานละมุนที่ช่วงนี้ดูอิ่มเอิบและมีออร่าของคนกำลังอินเลิฟกับคุณอาผู้ปกครองแบบสุด ๆ กำลังโบกมือเรียกเพื่อนรักด้วยรอยยิ้มสดใส

         ยิหวารีบเดินเข้าไปหาพลางหย่อนก้นลงนั่งบนเก้าอี้เลกเชอร์ข้าง ๆ กัน

         “ทำไมวันนี้มาซะเช้าเลย ปกติเห็นชอบมาตอนอาจารย์เช็กชื่อพอดี” เจ้าขาเอ่ยแซวพลางสังเกตใบหน้าของเพื่อนรัก

         “นั่นสิยะ” เจไดเสริมทัพทันที สายตาเฉียบคมดุจเหยี่ยวของเพื่อนสาวประเภทสองกวาดมองยิหวาตั้งแต่หัวจรดเท้า “แล้วนี่แต่งตัวบ้าอะไรของแก อากาศข้างนอกร้อนแทบจะสุกเป็นหมูกรอบ แกดันใส่เสื้อนักศึกษาติดกระดุมยันคอหอย แถมยังทับด้วยคาร์ดิแกนอีก นึกว่าอยู่ขั้วโลกเหนือหรือไงยะ หรือว่า...แอบไปซ่อนอะไรไว้”

         คำถามแทงใจดำทำเอายิหวาสะดุ้งสุดตัว แม้เจ้าตัวจะพยายามทำหน้านิ่งและทำตัวห้าวเหมือนปกติ แต่คนเป็นเพื่อนสนิทมีหรือจะดูไม่ออกว่าแววตาของยิหวามันดูเลิ่กลั่กและเหม่อลอยแปลก ๆ

         “ก...ก็แฟชั่นไง แฟชั่นน่ะแกรู้จักไหม เจไดแกน่ะมันพวกแฟชั่นตกรุ่น ไม่เข้าใจสไตล์สาวชิคหรอก” ยิหวาโวยวายเสียงหลง รีบหยิบสมุดจดขึ้นมาวางบนโต๊ะเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า มือบางเผลอยกขึ้นตะปบปกเสื้อคาร์ดแกนของตัวเองแน่น

         “เหรอ...” เจไดลากเสียงยาว หรี่ตามองเพื่อนอย่างจับผิดสุด ๆ “แฟชั่นหรือพยายามปิดรอยสมรภูมิรักกันแน่ยะ เมื่อคืนอาวินบอกเจ้าขาว่าหมอภัคพาผู้หญิงไปเปิดตัวในงานเลี้ยงสมาคมแพทย์ แถมยังประกาศกร้าวต่อหน้าชะนีทั้งงานว่าเป็นคนที่เขากำลังดูแลอยู่ด้วย ผู้หญิงคนนั้น ใช่แกหรือเปล่านังยิหวา”

         ยิหวาเบิกตากว้าง

         “บ... บ้าเหรอ! ฉันเนี่ยนะจะไปงานสมาคมแพทย์ ตาลุง...เอ้ย คุณหมอเขาจ้างฉันไปเป็นแค่ไม้กันหมาเฉย ๆ หรอก เพื่อตบตาคุณหญิงแม่เขาไง แกก็รู้ว่าฉันเป็นหนี้เขาตั้งห้าแสน”

         “ไม้กันหมาอะไรจ๊ะ ถึงได้โดน ‘กัด’ จนคอเป็นรอยแดงขนาดนี้”

         จังหวะที่ยิหวาเผลอยกมือขึ้นชี้หน้าเพื่อน เจไดก็ไวกว่า อาศัยจังหวะดึงเสื้อคาร์ดแกนและคอเสื้อนักศึกษาของเพื่อนออกเล็กน้อย เผยให้เห็นรอยกุหลาบสีแดงจาง ๆ ที่ตัดกับผิวขาวเนียนบริเวณซอกคออย่างชัดเจน

         “ว้ายยย! คุณพระช่วย! นังหวาโดนโคแก่กินหญ้าอ่อนแล้วค่า!” เจไดยกมือขึ้นทาบอก กรีดร้องเสียงกระซิบด้วยความตื่นเต้นขั้นสุด

         เจ้าขาที่เห็นรอยนั้นเต็มสองตาก็ถึงกับอ้าปากค้าง “ยิหวา...นี่แกกับอาหมอภัค...”