บทที่ 5 อาณาเขตของราชสีห์ 3

          “ขุ่นพระ...” เจไดยกมือขึ้นทาบอก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตะลึงลาน “งานพรีเมียม งานนำเข้า งานแด๊ดดี้ที่แท้ทรู นังหวาผัวแกหล่อวัวตายควายล้มมากกกกกก”

         ยิหวาเบิกตากว้างจนแทบจะถลน หัวใจดวงน้อยร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม

         “ซ...ซวยแล้ว”

         หมอภัคก้าวเดินเข้ามาด้วยจังหวะที่มั่นคงและหนักแน่น ทุกย่างก้าวเปี่ยมไปด้วยความคุกคามจนอากาศโดยรอบตัวลดอุณหภูมิลงอย่างรวดเร็ว เขาเดินตรงดิ่งมาหยุดอยู่ที่หน้าโต๊ะหินอ่อน นัยน์ตาหลังเลนส์แว่นตวัดมองรุ่นพี่ภาคย์ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาที่เหยียดหยามและเย็นชาจนอีกฝ่ายถึงกับเผลอก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าว

         “อุ๊ย...คุณหมอภัค สวัสดีค่ะ” เจ้าขารีบยกมือไหว้เพื่อนของคุณอาด้วยความตกใจและเกรงใจ

         “สวัสดีค่าคุณหมอ” เจไดรีบยกมือไหว้อย่างมีจริตจะก้าน ส่งยิ้มหวานหยดย้อยไปให้คนตัวโต

         หมอภัคพยักหน้ารับไหว้เจ้าขาและเจไดเพียงเล็กน้อย ก่อนจะหันมามอง ‘ยัยเด็กดื้อ’ ที่นั่งหน้าซีดเผือดอยู่บนม้านั่ง

         “หนีออกมาแต่เช้า แถมยังทิ้งโน้ตไว้ด้วยลายมือเขี่ย ๆ” เสียงทุ้มต่ำราบเรียบ ทว่ากลับแฝงไปด้วยความกดดันมหาศาล “รู้ไหมว่าผู้จัดการส่วนตัวที่ละทิ้งหน้าที่และแอบมานั่งส่งยิ้มให้ผู้ชายคนอื่นแบบนี้ ต้องโดนลงโทษยังไง ยิหวา”

         “หนู...หนูมาเรียนนะคุณหมอ! ไม่ได้หนีเที่ยวสักหน่อย แล้วหนูก็ไม่ได้ส่งยิ้มให้ใครด้วย!” ยิหวาเถียงกลับเสียงแข็ง พยายามกู้หน้าและรักษาฟอร์มความห้าวเป้งของตัวเองเอาไว้ต่อหน้าเพื่อนและรุ่นพี่

         “เรียนเสร็จแล้วใช่ไหม”

         หมอภัคไม่สนใจคำแก้ตัว เขาเอื้อมมือหนาไปคว้าข้อมือเล็กของยิหวาแล้วออกแรงกระตุกเพียงนิด ร่างบางก็ลอยหวือขึ้นมายืนเผชิญหน้ากับเขาทันที

         “เดี๋ยวครับคุณ” รุ่นพี่ภาคย์ที่เพิ่งเรียกสติกลับคืนมาได้ เอ่ยแทรกขึ้นมาด้วยความไม่พอใจ “คุณเป็นใครครับ ถึงได้มาดึงแขนยิหวาแบบนี้ แล้วยิหวาก็กำลังคุยกับผมอยู่ด้วย”

         หมอภัคหันขวับไปมองเด็กหนุ่มรุ่นน้องด้วยหางตา ริมฝีปากหยักลึกกระตุกยิ้มเยือกเย็นที่มุมปาก

         “ผมเป็นใคร ไม่จำเป็นต้องอธิบายให้เด็กอย่างคุณฟัง” หมอหนุ่มตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ทรงอำนาจ ก่อนจะปรายตามองช่อดอกกุหลาบสีขาวในมือของภาคย์ “แต่ขอบใจนะที่ช่วยดูแล ‘คนของผม’ ในระหว่างที่ผมไม่อยู่ แต่ดอกไม้นี่คงไม่จำเป็น เพราะยิหวาเขาแพ้เกสรดอกไม้ราคาถูก”

         พูดจบ หมอภัคก็หันกลับมาประจันหน้ากับยิหวา แขนแกร่งตวัดรวบเอวคอดของหญิงสาวเข้ามากระแทกกับแผงอกกว้างอย่างรุนแรงเพื่อประกาศอาณาเขต ยิหวาหลุดเสียงอุทาน สองมือรีบยกขึ้นดันอกเขาไว้ด้วยความตกใจ ใบหน้าหวานแดงก่ำลามไปถึงลำคอเมื่อตกเป็นเป้าสายตาของคนนับร้อย

         “คุณหมอ! ปล่อยนะ อายคนอื่นเขา!” ยิหวากระซิบเสียงลอดไรฟัน พยายามขืนตัวออกแต่อ้อมแขนของเขากลับรัดแน่นราวกับคีมเหล็ก

         “อายทำไม ทีเมื่อคืนตอนที่เราจูบกันที่โซฟา ไม่เห็นคุณจะบอกว่าอายเลยนี่”

         ประโยคที่จงใจพูดด้วยระดับเสียงที่ดังพอให้คนรอบข้างได้ยิน ทำเอาเจ้าขาที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ ถึงกับตาโตเท่าไข่ห่าน ยกมือขึ้นทาบอกด้วยความตกตะลึง ส่วนเจไดแทบจะกรี๊ดออกมาดัง ๆ ด้วยความฟิน

         ส่วนรุ่นพี่ภาคย์หน้าซีดเผือดราวกับไก่ต้ม มองหน้ายิหวาสลับกับชายหนุ่มร่างสูงด้วยความช็อกก่อนจะรีบหมุนตัวเดินหนีออกไปจากบริเวณนั้นทันทีเพราะทนรับความอับอายและรังสีคุกคามไม่ไหว

         “ตาลุงบ้า! คนผีทะเล! พูดอะไรออกมาเนี่ย!” ยิหวาแหวเข้าให้ กำปั้นเล็ก ๆ ทุบลงบนอกแกร่งดังอั้กด้วยความโกรธปนอายจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนี

         “ด่าไปเถอะยิหวา ด่าให้พอ”

         หมอภัคก้มหน้าลงมากระซิบชิดริมฝีปากอิ่มที่กำลังสั่นระริก นัยน์ตาคมดุภายใต้แว่นสายตาวาวโรจน์ด้วยความหึงหวงที่ปิดบังไม่มิด

         “เพราะเย็นนี้ ผมจะกวนคุณ ให้หนักกว่าบทลงโทษเมื่อคืนอีก กลับบ้าน!”

         ไม่เปิดโอกาสให้ยัยเด็กพยศได้ประท้วงใด ๆ อีก หมอภัคจัดการกึ่งลากกึ่งจูงยิหวาเดินตรงไปยังรถซูเปอร์คาร์คันหรูที่จอดรออยู่ทันที เขายัดร่างเล็กเข้าไปในฝั่งผู้โดยสาร ปิดประตูดังปัง ก่อนจะเดินอ้อมมาฝั่งคนขับแล้วกระชากรถออกตัวไปด้วยความเร็วสูง ทิ้งให้เหล่านักศึกษาคณะบริหารธุรกิจยืนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก และทิ้งให้เจ้าขากับเจไดนั่งอมยิ้มกริ่มกับความคลั่งรักของคุณหมอหนุ่ม

*************************************

         ภายในห้องโดยสารที่ตกแต่งด้วยเบาะหนังสีแดงเข้ม บรรยากาศเงียบกริบและเย็นยะเยือกยิ่งกว่าขั้วโลกเหนือ ยิหวานั่งตัวลีบติดประตูรถ สองมือกำสายเข็มขัดนิรภัยแน่น สายตาเอาแต่เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ไม่กล้าหันไปสบตากับคนที่กำลังจับพวงมาลัยด้วยมือเดียว

         รังสีความโกรธและหวงแหนที่แผ่ออกมาจากตัวของหมอภัคชัดเจนจนจับต้องได้ เขาขับรถด้วยความเร็วที่เกินกว่ากฎหมายกำหนดเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลายังคงเรียบตึง สันกรามถูกขบเข้าหากันแน่นจนเป็นนูน

         “ทำไมทีอยู่กับผมล่ะปากเก่งจัง ทีอยู่กับไอ้เด็กเมื่อวานซืนนั่น ทำไมไม่ปฏิเสธมันไปตรง ๆ” เสียงทุ้มแหบพร่าทำลายความเงียบขึ้นมาในที่สุด

         “หนูกำลังจะปฏิเสธอยู่แล้ว คุณหมอนั่นแหละที่พุ่งเข้ามาทำตัวเป็นอันธพาลก่อน” ยิหวาหันขวับไปเถียง “แถมยังมาพูดจาบ้าบอต่อหน้าเพื่อนหนูอีก ทีนี้คนทั้งคณะก็เข้าใจผิดกันหมดแล้วว่าหนูกับลุง...เอ้ย คุณหมอ เป็นอะไรกัน”

         “เข้าใจผิด?”

         หมอภัคหักพวงมาลัยเลี้ยวรถเข้าจอดในลานจอดรถวีไอพีใต้ตึกเพนต์เฮาส์อย่างรุนแรงจนยางเสียดสีกับพื้นลั่นเอี๊ยด เขาดับเครื่องยนต์ ปลดเข็มขัดนิรภัยของตัวเองออก แล้วหันมาเผชิญหน้ากับแม่ตัวดี

         “คุณคิดว่าที่ผมจูบคุณเมื่อคืน ผมทำไปเพราะล้อเล่น หรือทำไปเพื่อให้คนอื่นเข้าใจผิดอย่างนั้นเหรอ ยิหวา”

         ยิหวาเบิกตากว้างเมื่อร่างสูงใหญ่โถมตัวข้ามคอนโซลกลางเข้ามาหา มือหนาข้างหนึ่งยันกระจกหน้าต่างรถเอาไว้ ส่วนอีกข้างค้ำอยู่ที่พนักพิงเบาะของเธอ กักขังร่างเล็กในชุดนักศึกษาที่ถูกสวมทับด้วยเสื้อคาร์ดิแกนให้จมมิดลงไปกับเบาะหนังสีแดงอย่างไร้ทางหนี

         “หนู...หนู...”

         คนปากแจ๋วเริ่มติดอ่าง เมื่อต้องเผชิญหน้ากับนัยน์ตาคมดุที่แฝงไปด้วยประกายไฟแห่งความปรารถนาในระยะประชิด กลิ่นน้ำหอมผู้ชายผสมกลิ่นมินต์ที่คุ้นเคยลอยมาปะทะจมูกจนสติเริ่มพร่าเบลอ

         “ผมเคยบอกแล้วใช่ไหม ว่าอย่าส่งยิ้มให้ผู้ชายคนไหนอีก”

         หมอภัคกระซิบชิดใบหู ปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่ที่พวงแก้มใสที่ร้อนฉ่า มือหนาเอื้อมไปปลดกระดุมเสื้อคาร์ดิแกนของเธอออกอย่างชำนาญ เผยให้เห็นกระดุมคอเสื้อนักศึกษาที่ติดไว้จนมิดชิด

         “ใส่เสื้อซะมิดชิดเพื่อปิดรอย แต่กลับไปทำตัวน่ารักให้ผู้ชายคนอื่นดูเนี่ยนะ ในเมื่อพูดด้วยดี ๆ แล้วไม่ฟัง สงสัยผมคงต้องใช้มาตรการขั้นเด็ดขาดเพื่อตอกย้ำให้คุณจำใส่สมองสักที ว่าอาณาเขตของราชสีห์อย่างผม ใครก็ห้ามล้ำเส้น”

         ประโยคสุดท้ายจบลงพร้อมกับริมฝีปากหยักลึกที่โฉบลงมาครอบครองกลีบปากสีระเรื่ออย่างรวดเร็วและดุดัน ไม่หลงเหลือความอ่อนโยนแบบเมื่อคืน มีเพียงความหิวโหยและสัญชาตญาณดิบเถื่อนของผู้ชายที่กำลังถูกความหึงหวงครอบงำอย่างสมบูรณ์แบบ