บทที่ 6 มาเฟียในคราบหมอ 2

          วันรุ่งขึ้น ยิหวาพยายามหลบหน้าหมอภัคทั้งวัน เธอรีบตื่นตั้งแต่เช้าตรู่เพื่อออกไปเรียน และเมื่อถึงช่วงบ่ายที่ต้องเข้าเวรพาร์ทไทม์ที่เดอะ บริรักษ์ คลินิก เธอก็เอาแต่ก้มหน้าก้มตาทำงานอยู่หลังเคาน์เตอร์ ไม่ยอมสบตาหรือพูดคุยกับท่านประธานคลินิกที่เดินโฉบไปโฉบมาเพื่อตรวจงานเลยแม้แต่น้อย

         จนกระทั่งเวลาเลิกงานตอนสองทุ่ม ยิหวาเปลี่ยนชุดกลับมาใส่เสื้อนักศึกษาตัวโคร่งและกระโปรงพลีทตัวเดิม สะพายเป้ใบเก่าเดินออกจากคลินิกเพื่อมุ่งหน้าไปยังป้ายรถเมล์

         บรรยากาศยามค่ำคืนในซอยที่ตั้งของคลินิกค่อนข้างเปลี่ยวและเงียบสงบ ยิหวาเสียบหูฟังเปิดเพลงร็อกเพื่อกลบความเงียบ ทว่าเดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าว ลางสังหรณ์บางอย่างก็ท าให้เธอต้องหยุดชะงัก

         เงาร่างสูงใหญ่ของชายฉกรรจ์สามคนก้าวออกมาจากมุมมืด ขวางทางเดินของเธอเอาไว้

         ยิหวาดึงหูฟังออกทันที นัยน์ตากลมโตหรี่ลงอย่างระแวดระวัง

         “พวกแกเป็นใคร หลีกทางไปนะ”

         “แหม...ทำเป็นลืมพวกพี่ไปได้นะน้องยิหวา” หนึ่งในนั้นก้าวออกมาข้างหน้า รอยยิ้มแสยะน่าเกลียดปรากฏบนใบหน้ากร้านแดด “ก็พวกพี่ที่เคยไปเยี่ยมแม่น้องที่บ้านไงจ๊ะ”

         ยิหวาเบิกตากว้าง       “พวกแก แก๊งเงินกู้ของเสี่ยชัย แต่คุณหมอเขาจ่ายหนี้ห้าแสนแทนแม่ฉันไปหมดแล้วนี่ พวกแกยังจะเอาอะไรอีก”

         “ห้าแสนน่ะมันเงินต้นเว้ยอีหนู” ชายอีกคนตวาดเสียงดัง “เสี่ยชัยบอกว่าดอกเบี้ยมันเดินทุกวัน ตอนนี้มันงอกมาอีกสองแสนแล้ว ถ้าไม่มีจ่าย วันนี้มึงต้องไปขัดดอกกับเสี่ยที่บ่อน”

         “ถุย! สัญญาบ้าบออะไร ดอกเบี้ยผิดกฎหมายชัด ๆ ฉันไม่จ่าย และจะไม่ไปไหนทั้งนั้น!”

         ยิหวาถ่มน้ำลายลงพื้นอย่างไม่เกรงกลัว วิญญาณความห้าวเป้งสไตล์เด็กช่างเข้าประทับร่างทันที สองมือเล็กกำหมัดแน่น เตรียมพร้อมบวก

         “ปากดีนักนะอีเด็กนี่ เฮ้ย จับตัวมันไป”

         ชายฉกรรจ์ทั้งสามพุ่งเข้าใส่ ยิหวาอาศัยความคล่องตัวเบี่ยงตัวหลบ ก่อนจะใช้กระเป๋าเป้ใบหนักเหวี่ยงฟาดเข้าที่หน้าของหนึ่งในนั้นอย่างแรงจนมันร้องลั่น ทว่าด้วยแรงของผู้หญิงตัวเล็ก ๆ มีหรือจะสู้ชายฉกรรจ์สามคนได้ ไม่นานนัก ท่อนแขนหยาบกร้านก็คว้าหมับเข้าที่ต้นแขนของเธออย่างแรงจนยิหวาหลุดเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด

         “ปล่อยนะโว้ย! ไอ้พวกหมาหมู่!” ยิหวาดิ้นรนสุดฤทธิ์ ใช้เท้าเตะสะเปะสะปะไปมา

         “ฤทธิ์เยอะนักนะมึง ตบสั่งสอนสักทีดีไหม!” อันธพาลคนที่โดนเป้ฟาดง้างมือขึ้นสูง เตรียมจะฟาดลงบนใบหน้าหวานจิ้มลิ้ม

         ทว่า...

         ฟุ่บ! อั้ก!

         ยังไม่ทันที่ฝ่ามือสกปรกจะแตะต้องตัวยิหวา ร่างของอันธพาลคนนั้นก็ลอยกระเด็นไปกระแทกกับกำแพงอิฐด้านข้างอย่างแรงด้วยลูกเตะที่รวดเร็วและหนักหน่วงราวกับนักมวยอาชีพ

         “เฮ้ย! ใครวะ!”

         อันธพาลอีกสองคนที่จับตัวยิหวาอยู่ชะงักกึก หันขวับไปมองผู้มาใหม่ ก่อนที่ดวงตาของพวกมันจะเบิกกว้างด้วยความหวาดหวั่น

         ร่างสูงสง่าของ นพ. ภควัต ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหลัง แสงไฟจากเสาไฟฟ้าริมทางสาดส่องให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาที่บัดนี้เย็นเยียบและมืดมิดยิ่งกว่าท้องฟ้ายามค่ำคืน คุณหมอหนุ่มอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตแบรนด์เนมสีดำสนิทที่พับแขนขึ้นเผยให้เห็นมัดกล้ามแข็งแกร่ง นัยน์ตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาสะท้อนประกายอำมหิตออกมาอย่างชัดเจน นี่ไม่ใช่ภาพลักษณ์ของคุณหมอผู้ใจดี หรือนักธุรกิจผู้สุขุมอีกต่อไป แต่คือ ‘มัจจุราช’ ในคราบมนุษย์ต่างหาก

         “ใครสั่งให้พวกมึงมาแตะต้องคนของกู”

         น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบ ทว่ากลับทรงพลังและแผ่รังสีคุกคามจนอากาศรอบบริเวณนั้นหนาวเหน็บขึ้นมาจับใจ สรรพนามที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงทำเอายิหวาที่กำลังตกใจถึงกับอ้าปากค้าง ลืมความเจ็บปวดที่ต้นแขนไปสนิท

         “ม...มึงเป็นใครวะ! อย่ามายุ่งเรื่องของเสี่ยชัยนะเว้ย” พวกมันพยายามทำใจดีสู้เสือ แม้ขาจะเริ่มสั่น

         “กูถามว่าใครให้พวกมึงเอามือสกปรก ๆ ไปจับตัวเธอ”

         หมอภัคไม่รอฟังคำตอบ เขาก้าวฉับ ๆ เข้ามาหาด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อ ฝ่ามือแกร่งคว้าคอเสื้อของอันธพาลคนที่จับแขนยิหวาอยู่ ก่อนจะเหวี่ยงร่างใหญ่โตนั้นลงไปกองกับพื้นอย่างง่ายดายราวกับโยนเศษขยะ ตามด้วยการกระทืบซ้ าลงบนยอดอกจนมันกระอักเลือด

         “อ๊ากกก!”

         “คุณหมอ!”

         ยิหวาร้องเสียงหลงด้วยความตกตะลึง ไม่เคยคิดเลยว่าผู้ชายที่เนี้ยบตั้งแต่หัวจรดเท้า จะมีศิลปะการต่อสู้ที่ดุดันและป่าเถื่อนขนาดนี้

         “มึงตาย!”

         อันธพาลคนที่เหลือควักมีดพับออกมาจากกระเป๋ากางเกง พุ่งเข้าใส่หมอภัคหมายจะแทงให้ทะลุ

         “ระวัง!” ยิหวากรีดร้อง

         ทว่าหมอภัคกลับไม่สะทกสะท้าน เขาเพียงแค่เบี่ยงตัวหลบคมมีดอย่างเฉียดฉิว ก่อนจะใช้มือซ้ายสับเข้าที่ต้นคอของมันอย่างแรงจนมีดหลุดจากมือ แล้วตามด้วยเข่าลอยอัดเข้าที่หน้าท้องจนมันทรุดลงไปนอนขดตัวเป็นกุ้งอยู่บนพื้น หมอหนุ่มขยับแว่นตาที่เคลื่อนเล็กน้อยให้เข้าที่ด้วยท่าทางเย็นชา ก่อนจะใช้ปลายรองเท้าหนังราคาแพงเหยียบลงบนมือที่เคยกำอาวุธของมันแล้วบดขยี้อย่างไร้ความปรานี

         “จำใส่หัวพวกมึงเอาไว้” หมอภัคกดเสียงต่ำ นัยน์ตาวาวโรจน์ด้วยไฟโทสะ “กูจ่ายหนี้ให้แม่เธอไปหมดแล้ว และถ้าเสี่ยชัยของพวกมึงยังมีปัญหา ให้มันไปคุยกับทนายของ เดอะ บริรักษ์ กรุ๊ป แต่ถ้าพวกมึงกล้ามาป้วนเปี้ยนใกล้ผู้หญิงของกูอีก กูจะไม่หยุดแค่กระทืบพวกมึงแน่”

         พูดจบ เขาก็เตะร่างของมันอัดกำแพงซ้ำอีกรอบ ก่อนจะหันกลับมาหาหญิงสาวที่ยืนตัวสั่นอยู่ข้าง ๆ

         รังสีอำมหิตที่แผ่กระจายอยู่รอบตัวเขาทำเอายิหวาเผลอก้าวถอยหลังด้วยความหวาดหวั่น ทว่าหมอภัคกลับสืบเท้าเข้ามาใกล้ เอื้อมมือหนามาคว้าข้อมือเล็กของเธอเอาไว้อย่างนุ่มนวลซึ่งขัดกับการกระทำป่าเถื่อนเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง

         “เจ็บตรงไหนไหมยิหวา” น้ำเสียงของเขาอ่อนลงหลายระดับ แววตาคมดุที่มองมาเต็มไปด้วยความห่วงใยจนหัวใจของเธออ่อนยวบ

         ยิหวาส่ายหน้าช้า ๆ “น...หนูไม่เป็นไรค่ะ”

         “เก่งนักนะ ตัวแค่นี้ริอาจจะไปสู้กับพวกมัน ทำไมไม่รู้จักวิ่งหนี” เขาบ่นอุบ ก่อนจะดึงร่างเล็กเข้ามากอดแนบอกอย่างหวงแหน “รู้ไหมว่าผมใจหายแค่ไหนตอนที่เห็นพวกมันจับตัวคุณ”

         สัมผัสอบอุ่นและกลิ่นหอมสะอาดที่คุ้นเคยทำให้กำแพงความห้าวหาญของยิหวาพังทลายลงในที่สุด เธอซุกหน้าลงกับแผงอกกว้าง สองมือเล็กยกขึ้นกอดตอบเขาโดยอัตโนมัติ

         “กลับบ้านเรากันเถอะ...เด็กดื้อ”

         หมอภัคกระซิบชิดกระหม่อมบาง ก่อนจะช้อนร่างของยิหวาขึ้นอุ้ม เดินตรงไปยังรถซูเปอร์คาร์ที่จอดอยู่ไม่ไกล ทิ้งให้พวกอันธพาลนอนโอดครวญอยู่เบื้องหลัง พร้อมกับบทเรียนราคาแพงที่ทำให้พวกมันรู้ซึ้งว่า อย่าได้คิดลองดีกับมาเฟียในคราบหมอศัลยกรรม