บทที่ 5 อาณาเขตของราชสีห์ 2

          “ย... ยุงกัด! ยุงที่คอนโดตาลุงนั่นตัวเท่าควายเลยเจ้าขา เจได กัดทีเป็นรอยเบ้อเริ่ม”

         ยิหวารีบปัดมือเพื่อนออกแล้วรีบติดกระดุมเสื้อคาร์ดิแกนขึ้นทับอีกชั้นทันที ใบหน้าหวานแดงก่ำลามไปถึงใบหู ร้อนผ่าวไปทั้งหน้า

         “ยุงอะไรกัดเป็นรูปริมฝีปากแถมยังดูดจนช้ำขนาดนั้นล่ะแม่คุณ” เจไดส่ายหน้าอย่างอ่อนใจปนหมั่นไส้ “แหม ทำเป็นห้าวเป้ง ปากแจ๋ว สุดท้ายก็เสร็จคุณหมอสุดหล่อจนได้ ยอมรับมาเถอะย่ะ ว่ารสชาติคนแก่กินดุมันแซ่บขนาดไหน”

         “หยุดพูดจาลามกเดี๋ยวนี้นะนังเจได! ฉันยังไม่ได้เสียตัวเว้ย! แค่...แค่อุบัติเหตุนิดหน่อย!” ยิหวาเถียงเสียงแข็ง แม้ในใจจะเต้นตึกตักเมื่อนึกถึง ‘อุบัติเหตุ’ อันเร่าร้อนบนโซฟาเมื่อคืน

         “ระวังหัวใจตัวเองไว้ให้ดีเถอะยิหวา” เจ้าขาเอ่ยเตือนด้วยความเป็นห่วง “อาหมอภัคน่ะ ถึงภายนอกจะดูนิ่ง ๆ สุขุม ๆ แต่พี่วินเคยเล่าให้ฟังว่าเวลาเขาอยากได้อะไร เขาต้องได้ และเขาจะรุกฆาตจนแกตั้งตัวไม่ติดเลยล่ะ”

         “ใครจะไปกลัวคนแก่หน้าเลือดแบบนั้นกัน ฉันเป็นลูกหนี้นะเจ้าขา ไม่ใช่ลูกไก่ในกำมือ” ยิหวาเชิดหน้าเถียง แม้ในใจจะแอบสั่นคลอนกับคำเตือนของเพื่อนรักก็ตาม

         การสนทนาของสามเพื่อนซี้จำต้องยุติลงเมื่ออาจารย์ประจำวิชาเดินเข้ามาในห้อง ตลอดการเรียนสามชั่วโมง ยิหวาพยายามจดจ่ออยู่กับสไลด์บนหน้าจอโปรเจกเตอร์หน้าชั้นเรียน แต่ภาพใบหน้าหล่อเหลาและสัมผัสร้อนแรงของหมอภัคก็คอยตามมาหลอกหลอนจนเธอจดเลกเชอร์ผิด ๆ ถูก ๆ ไปหมด

*********************************

         ช่วงบ่ายแก่ ๆ หลังจากคลาสเรียนจบลง ยิหวา เจ้าขา และเจได ลงมานั่งพักผ่อนที่โต๊ะหินอ่อนใต้ร่มไม้ใหญ่หน้าตึกคณะบริหารธุรกิจ บริเวณนี้เป็นจุดศูนย์รวมของนักศึกษาหลายชั้นปีที่มักจะมานั่งจับกลุ่มคุยกันหรือทำงานกลุ่ม

         “เย็นนี้แกจะไปทำงานที่คลินิกไหมหวา” เจ้าขาถามขณะดูดน้ำส้มปั่น

         “ไปสิ ถ้าไม่ไป ตาลุงนั่นได้หักเงินเดือนฉันแน่” ยิหวาถอนหายใจยาว พิงหลังกับพนักม้านั่งหินอ่อน “แต่ก่อนไป ฉันต้องแวะไปเอาเอกสารที่ห้องสมุดก่อน”

         “โอ๊ย ฉันล่ะสงสารแกจริง ๆ เลยนังหวา ต้องไปเป็นทาสรับใช้คุณหมอสุดหล่อ” เจไดแกล้งทำเสียงอ่อนเสียงหวาน “ถ้าแกไม่ไหว ส่งไม้ต่อมาให้ฉันได้นะยะ ฉันยอมเป็นหนี้สิบล้านเลยถ้าเจ้าหนี้จะงานดีระดับพรีเมียมขนาดนั้น”

         ในขณะที่ทั้งสามกำลังคุยหยอกล้อกันเพลิน ๆ บรรยากาศรอบโต๊ะก็เริ่มมีเสียงซุบซิบและสายตาหลายคู่จับจ้องมา ร่างสูงโปร่งของ ‘พี่ภาคย์’ รุ่นพี่ปีสี่ดีกรีอดีตเดือนคณะและกัปตันทีมบาสเกตบอล เดินฝ่าวงล้อมของรุ่นน้องเข้ามาหยุดอยู่ที่หน้าโต๊ะของยิหวา ใบหน้าหล่อเหลาแบบพิมพ์นิยมของเด็กมหาวิทยาลัยประดับด้วยรอยยิ้มละมุน ในมือของเขาถือช่อดอกกุหลาบสีขาวขนาดกำลังพอดีมาด้วย

         “น้องยิหวาครับ”

         เสียงทุ้มของพี่ภาคย์ดังขึ้น ทำเอายิหวาที่กำลังก้มหน้าก้มตาเล่นโทรศัพท์ต้องเงยหน้าขึ้นมองด้วยความประหลาดใจ

         “อ้าว พี่ภาคย์ มีธุระอะไรกับหวาหรือเปล่าคะ”          ยิหวาถามตามมารยาท แม้เธอจะรู้ตัวว่ารุ่นพี่คนนี้ตามจีบเธอมาตั้งแต่สมัยเธออยู่ปีหนึ่ง แต่เธอก็พยายามรักษาระยะห่างมาโดยตลอด เพราะสเปกของเธอไม่ใช่หนุ่มหน้าใสสไตล์ลูกคุณหนูแบบนี้

         “พี่เห็นยิหวาไม่ค่อยมาเรียนช่วงนี้ เลยเป็นห่วงน่ะครับ” ภาคย์ยื่นช่อดอกไม้กุหลาบสีขาวให้ “ดอกไม้สำหรับคนเก่งของคณะครับ แล้วก็ พอดีเย็นนี้พี่มีบัตรคอนเสิร์ตวงร็อกที่ยิหวาชอบ พี่เลยอยากจะชวนยิหวาไปดูด้วยกัน”

         เสียงฮือฮาจากโต๊ะข้าง ๆ ดังขึ้นทันที การถูกอดีตเดือนคณะตามจีบอย่างออกหน้าออกตาเป็นเรื่องที่สาว ๆ หลายคนใฝ่ฝัน ทว่าสำหรับยิหวา มันคือความอึดอัดที่เธออยากจะมุดโต๊ะหนี

         เจไดที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามแอบกระซิบเสียงเบาให้ได้ยินกันแค่ในโต๊ะ “แหม...พี่ภาคย์ก็งานดีนะยะหล่อน จะเอาคนแก่หรือเอาวัยรุ่นวัยกรุบ เลือกดี ๆ นะจ๊ะ”

         “เงียบไปเลยนังเจได” ยิหวาถลึงตาใส่เพื่อน ก่อนจะหันไปยิ้มแห้งให้รุ่นพี่ “เอ่อ...ขอบคุณสำหรับดอกไม้นะคะพี่ภาคย์ แต่เรื่องคอนเสิร์ต หวาคงไปไม่ได้หรอกค่ะ หวาต้องไปทำงานพาร์ทไทม์ต่อ”

         “ลางานสักวันไม่ได้เหรอครับ นาน ๆ ทีวงนี้จะมาเล่นนะ พี่ตั้งใจกดบัตรวีไอพีมาให้ยิหวาโดยเฉพาะเลย”

         ภาคย์ยังคงตื๊อไม่เลิก เขาถือวิสาสะวางมือลงบนขอบโต๊ะหินอ่อน โน้มตัวเข้ามาใกล้จนยิหวาต้องเอนหลังหลบ

         “ไปกับพี่เถอะนะครับ เสร็จแล้วเดี๋ยวพี่ขับรถไปส่งถึงหอเลย”

         ยิหวาอึกอัก เธอหันไปมองหน้าเจ้าขาและเจไดเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่เพื่อนรักทั้งสองกลับทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกเช่นกัน ความใจอ่อนและเกรงใจรุ่นพี่ทำให้ยิหวาคิดหาคำปฏิเสธที่เด็ดขาดไม่ออก

         ทว่าในเสี้ยววินาทีที่เธอกำลังจะขยับปากพูด...

         บรื้นนน! เอี๊ยดดด!

         เสียงคำรามของเครื่องยนต์สมรรถนะสูงดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วลานหน้าคณะ ตามมาด้วยเสียงเบรกที่เสียดสีกับพื้นถนนจนเกิดเสียงดังลั่น รถสปอร์ตยุโรปคันหรูสีดำขลับมันปลาบ ซึ่งราคาประเมินด้วยสายตาน่าจะเหยียบยี่สิบล้านบาท แล่นเข้ามาจอดเทียบฟุตปาธหน้าตึกคณะบริหารธุรกิจในจุดที่ทาสีขาวแดงห้ามจอดอย่างอุกอาจ

         นักศึกษาทุกคนบริเวณนั้นต่างหยุดชะงักและหันไปมองเป็นตาเดียว ความเงียบโรยตัวลงปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะเมื่อประตูฝั่งคนขับถูกเปิดออก

         ร่างสูงสง่าและเปี่ยมไปด้วยอำนาจของ นพ. ภควัต ก้าวลงมาจากรถซูเปอร์คาร์คันนั้น เขาสวมเสื้อเชิ้ตแบรนด์เนมสีเทาเข้มเนื้อดีที่ถูกพับแขนขึ้นมาลวก ๆ จนถึงข้อศอก เผยให้เห็นท่อนแขนแกร่งที่อุดมไปด้วยมัดกล้ามและเส้นเลือดที่ปูดโปน ชายเสื้อถูกยัดไว้ในกางเกงสแล็กสีดำเข้ารูปพอดีตัว เผยให้เห็นช่วงขาที่ยาวสมส่วนและรูปร่างที่สมบูรณ์แบบราวกับนายแบบหลุดออกมาจากนิตยสารธุรกิจ

         ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะประดับด้วยรอยยิ้มสุขุม บัดนี้กลับเรียบตึงและเย็นเยียบ นัยน์ตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาสีเงินกวาดมองไปรอบๆ ก่อนจะมาหยุดนิ่งอยู่ที่โต๊ะหินอ่อนตัวที่ยิหวานั่งอยู่

         รังสีอำมหิตที่แผ่กระจายออกมาจากตัวของนายแพทย์หนุ่มวัยสามสิบสี่ ทำเอานักศึกษาที่ยืนขวางทางอยู่ถึงกับต้องแหวกทางให้โดยอัตโนมัติราวกับทะเลแหวก