ตอนที่ 3 กินข้าวไหม

 

“มาร์กช่วยฉันหาข้อมูลครอบครัวคนนี้หน่อย”

เมื่อนาฬิกาบอกเวลาเริ่มทำงาน รูปภาพของชายหนุ่มผู้ที่เธออยากรู้เบื้องลึกเบื้องหลังก็ถูกส่งเข้ามือถือเลขาหนุ่มวัยไล่เลี่ยกันในทันที แถมดูแล้วยังน่าจะเป็นเรื่องสำคัญที่รอไม่ได้อีกด้วย

ไม่ถึงสองชั่วโมงลูกน้องฝีมือดีก็ส่งเอกสารข้อมูลส่วนตัวและครอบครัวของชายหนุ่มในภาพถึงมือเรียบร้อย และเมื่อได้อ่านประวัติโดยละเอียดแล้วนั้นซาร่าก็เข้าใจในทันทีว่าทำไมเมื่อเธอพลั้งปากพูดถึงผู้เป็นมารดาเขาถึงมีท่าทีโกรธขนาดนั้น

เขาผู้นี้เสียแม่ไปแต่เด็ก แถมพ่อยังมีเมียน้อยตั้งแต่แม่ยังไม่จากไปทำให้เขาต้องหนีไปพึ่งใบบุญจากผู้เป็นยาย การที่เด็กคนหนึ่งเติบโตขึ้นมาภายใต้การดูแลของยายเพียงผู้เดียวนั้นคงจะโดดเดี่ยวไม่น้อยเลย

ชัชชญาค้นหาช่องทางการติดต่อเขาจากบัญชีโซเชียลของน้องชาย ทว่าเมื่อเห็นเธอยิ่งรู้สึกผิดเข้าไปอีกเพราะภาพที่ลงนั้นไม่ใช่ภาพผู้เป็นยายก็เป็นสุสานของผู้เป็นแม่

ช่วงเย็นของวันเดียวกัน ชัชชญาขับรถมุ่งตรงมายังคลับน้องชายอีกครั้งแต่ไม่ได้ขึ้นไปยังห้องทำงานส่วนตัวอย่างเช่นเมื่อวาน เพราะเธอตั้งใจจะมาพบและต้องการขอโทษเพื่อนน้องคนนั้นอย่างจริงใจตามมารยาท

และตามคาดไม่นานนักชายหนุ่มที่เธอตั้งตารอก็เดินแทรกผ่านนักท่องราตรีหลากหลายเชื้อชาติเข้ามาในร้าน ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเขาค่อนข้างโดดเด่นในคนหมู่มากอยู่พอสมควร

ทางด้านชายหนุ่มที่ตั้งใจออกล่าเหยื่อได้เห็นแล้วว่าหญิงสาวที่ตนหมายหัวเอาไว้ก็อยู่ในร้านเหมือนกัน แต่เพราะเขายังต้องรักษามาดไว้ก่อนเลยเลือกที่จะเดินผ่านไม่เข้าไปกวนอย่างเช่นวันวาน

“นะ.. นาย !”

“ฮึ !”

ทว่าเดินห่างออกไปเพียงสามก้าวเสียงสั่นเครือก็รั้งเขาเอาไว้ก่อน รอยยิ้มเจ้าเล่ห์เผยอขึ้นอย่างได้ใจก่อนจะปรับสีหน้าให้เป็นปกติแล้วหันกลับมาทางผู้เรียก

“กินข้าวยัง”

เขาเพียงหันกลับมาแต่ไม่ได้ตอบรับใด ๆ คนพี่จึงเป็นคนเอ่ยปากถามก่อน และได้คำตอบเป็นการส่ายหัวเบา ๆ สองสามครั้งเท่านั้น

“ไปกินข้าวไหม”

“ทำไม”

แทนที่เขาจะตอบแต่ดันถามกลับจนเธอที่มีฟอร์มเยอะไม่สามารถเอ่ยออกไปได้ว่านี่คือแผนการขอโทษเขาสืบเนื่องจากเรื่องเมื่อวาน

“งั้นไม่เป็นไร”

ร่างเล็กหมุนตัวกลับเข้าโต๊ะดังเดิมปล่อยให้อีกคนงงเป็นไก่ตาแตก ขมวดคิ้วมองการกระทำว่าเธอจะเอาอย่างไรกันแน่

หมับ ! “แค่ถามว่าทำไม ไม่ได้บอกว่าจะไม่ไป !”

เรียวแขนเล็กถูกคว้าให้ลุกขึ้นเดิมตามเขาออกนอกร้านไปอย่างรวดเร็ว ทว่าความยาวของท่อนขาที่ต่างกันมากนั้นทำให้ซาร่าเหมือนกำลังวิ่งตามเด็กหนุ่มข้างหน้าอย่างไรอย่างนั้น

“นี่ ! อย่าเดินเร็วนักสิ ไอ้เด็กนี่”

กระทั่งถึงรถสปอร์ตสีดำด้านเธอถึงได้หยุดพักหายใจ เสียงหอบของหญิงสาวรวมกับท่าทางเหนื่อยพาให้ชายหนุ่มส่ายหน้าขำขัน

“ขายาวอย่างกับเปรต !”

“หนูก็ขาสั้นมันยังวิ่งเร็วเลย”

“ฉันไม่ใช่หนู !”

เธอที่ตั้งใจจะมาขอโทษก็โดนเด็กหนุ่มรุ่นน้องปั่นประสาทจนเริ่มจะหัวร้อนอีกครั้ง แถมพฤติกรรมของเขาเธอไม่สามารถเดาได้เลยว่าสรุปโกรธอยู่หรือไม่

ปัง !

เมื่อทันทีที่ก้าวขึ้นรถจมูกก็ได้รับกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของผู้หญิง ซาร่าหันมองพลขับก่อนจะมองออกไปนอกรถด้วยความคิดสบประมาทเขาอีกครั้ง

“มีอะไร”

“เปล่า.. แต่รถยังมีกลิ่นน้ำหอมผู้หญิงติดอยู่นะ”

กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกมะลินั้น หากจำไม่ผิดเป็นกลิ่นคลาสสิกแบรนด์ดังคาดว่าผู้ใช้คงมีรสนิยมอยู่บ้าง และที่สำคัญเลิกผลิตไปหลายปีแล้ว

“กลิ่นน้ำหอมแม่ผมเอง”

“อ๋อ..”

ครานี้ซาร่าเลือกที่จะเงียบและเตือนตัวเองไม่ให้ทักอะไรส่งเดชอีก คดีเก่ายังไม่ทันสะสางเธอก็สร้างคดีใหม่ขึ้นอีกแล้ว แถมยังเป็นเรื่องเดียวกันอีกด้วย