ตอนที่ 7 ขาวมาก

 

เข็มยาวของนาฬิกาวนไปหนึ่งรอบหญิงสาวเจ้าของพื้นที่ยังไม่มีท่าทีจะเงยหน้าขึ้นจากแฟ้มเอกสารกองใหญ่ จนคนที่รอไปส่งเริ่มเอนกายนอนราบไปกับโซฟาตัวยาว

ท่าทางจริงจังตอนทำงานของหญิงสาวผมสั้นหน้าหมวยนั้นล็อกสายตาคมกริบไม่สามารถเบนหน้าละความสนใจจากเธอได้เลย เรียกได้ว่าเป็นความสวยที่ดูกี่ครั้งก็ไม่รู้สึกเบื่อ ทั้งที่ไม่ใช่รูปแบบที่เขาชอบเลยสักนิด

“ดึงดูดฉิบหาย เชี่ยเอ๊ย !”

เติร์กจำต้องหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อหลบเลี่ยงจะสนใจเธอมากเกินความจำเป็น เขาเองก็ไม่เข้าใจตัวเองเลยสักนิดว่าทำไมสายตาถึงอยากมองไปตรงนั้นทางที่เธอนั่งอยู่

จวบจนเริ่มนับวันใหม่ของอีกวันประธานบริษัทถึงได้พักจากงานเสียที สาวน้อยหยัดตัวเต็มความสูงชูมือยืดเส้นยืดสายละลายความเมื่อยล้า

“หึ เด็กน้อยเอ๊ย”

หญิงสาวส่ายหน้าเบา ๆ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายหลับปุ๋ยราวกับเด็กสามขวบบนโซฟา ปลายเท้าหมุนก้าวออกจากโต๊ะทำงานตรงมายังกลางห้องแต่ครั้นจะเอื้อมมือปลุกก็ต้องหยุดลงเมื่อได้ยินเสียงลมหายใจแผ่วเบาสม่ำเสมอเหมือนว่าชายผู้นี้ก็เหน็ดเหนื่อยไม่น้อยเลย เธอจึงเลือกจะปล่อยให้เขาได้พักผ่อนในพื้นที่ของตัวเอง

ซาร่าจ้องมองคนน้องอยู่ชั่วครู่ พิจารณาเส้นผมดำขลับสีเดียวกับคิ้วดกหนา โครงใบหน้าคมสันได้รูป ริมฝีปากอวบอิ่มคล้ำเล็กน้อยจากพิษบุหรี่ เรียกได้ว่าเป็นใบหน้าของชายในฝันของใครหลาย ๆ คนเลยทีเดียว

รอยยิ้มเล็ก ๆ ไม่วางมาดผู้บริหารยกขึ้นอัตโนมัติอย่างไม่รู้ตัวก่อนจะหมุนตัวเดินเข้าห้องนอนส่วนตัวเพื่ออาบน้ำพักผ่อน ในเมื่อเธอเลือกจะไม่ปลุกเขาแล้วเธอจะทิ้งเอกสารสำคัญไว้กับเขาเพียงลำพังไม่ได้อยู่ดี

ผิวกายเนียนละเอียดสัมผัสกับหยาดน้ำเม็ดเล็กที่ตกกระทบสู่ร่างกาย ความเหนียวเหนอะฝุ่นควันที่ผ่านมาทั้งวันถูกชะล้างด้วยน้ำสะอาด

“อื้อ~ สบายตัว”

ชัชชญานุ่งผ้าขาวกระโจมอกด้วยความเคยชินออกจากห้องน้ำก่อนจะเลือกชุดนอนผ้าซาตินสีดำเงาที่เธอชอบออกมาสวมทับ

และเมื่อจัดการตัวเองเรียบร้อยเจ้าหล่อนก็ไม่ลืมนึกถึงชายที่นอนอยู่โซฟากลางห้อง ร่างเล็กสูงหนึ่งร้อยหกสิบสองยืดตัวเอื้อมหยิบผ้าห่มสำรองบนตู้ทึบตรงออกมายังห้องทำงานก่อนจะสลัดเตรียมจะห่มให้คนน้อง

หมับ ! พลั่ก ! “อ๊ะ !”

ร่างเล็กถูกกระชากแขนเต็มแรงตามสัญชาตญาณของมาเฟียผู้ถูกรบกวน จนตอนนี้คนตัวเล็กนอนทับอยู่บนตัวเขา

จังหวะบังเอิญที่เหมือนตั้งใจนี้ส่งผลให้ใบหน้าของทั้งสองห่างกันเพียงคืบ สองสายตาจ้องประสานกันก่อนที่เติร์กจะละมันไปสนใจอย่างอื่นที่ขาวออร่าหลอกล่อสายตาเขาอยู่

“ขาวมาก”

“มะ.. มองอะไร !”

ฝ่ามือเล็กทาบปิดหน้าเขาก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นพร้อมทั้งจัดชุดกระโปรงผ้าซาตินให้เรียบร้อยไม่ให้อีกฝ่ายได้มองเธอด้วยสายตาเช่นนั้นอีก หากแต่ความใหญ่โตของเนื้อซาลาเปาสองก้อนไม่สามารถปิดบังได้ด้วยผ้าชิ้นเดียวเลย

“จะกลับคอนโดไหมจะไปส่ง”

“ไม่ นายกลับได้เลย ขอบคุณมาก”

เธอตอบคำถามทั้งที่หันหลังให้เขาอยู่ เพราะอย่างไรชุดนอนที่ธรรมดาแต่ล่อแหลมในสายตาคนอื่นนี้เธอไม่อยากจะเสี่ยงไปต่อกับเขาเพียงลำพัง

“อืม นี่ผ้าพี่”

ชายหนุ่มเข้าใจพร้อมทั้งยื่นผ้านวมคืนเจ้าของ แต่จังหวะที่เธอหันกลับมานั้นก็เป็นจังหวะเดียวกับที่เขาก้าวเข้าใกล้พอดี ท่าทางเกือบจะล้มทำให้เขาต้องคว้ากอดเจ้าหล่อนไว้ก่อนจนร่างกายของทั้งสองที่พึ่งประสบอุบัติเหตุไม่คาดฝันมาหมาด ๆ ตกอยู่ในห้วงหยุดเวลาอีกครั้ง

“ปะ.. ปล่อยได้แล้ว”

“ทำไม หวั่นไหวเหรอ หื้ม”

เติร์กไม่พูดเปล่ายังขยับใบหน้าเข้าใกล้กว่าเดิม แรงดึงดูดจากใบหน้าสวยรวมกับกลิ่นกายหอมยั่วยวนไม่สามารถหยุดการกระทำลงได้

ผลัวะ !

“โอ๊ย ! ซาร่า ! อึก !”

ในเมื่อเขาไม่สามารถหยุดเองได้เธอจึงเป็นฝ่ายทำให้หยุดเองโดยการกระทุ้งเข่าเข้ากลางเป้าใส่ความเป็นชายของเขาเต็มแรงจนชายหนุ่มตอนนี้ตัวบิดงอฟุบลงกับโซฟาด้านหลังมือกุมเป้าแสดงท่าทางเจ็บปวด

“อย่ามาทำนิสัยปลาไหลกับฉัน !”

เธอแย่งผ้าห่มมาถือก่อนจะเดินเข้าห้องไปในทันทีไม่หันมองคนตัวงอผู้เจ็บปวดด้วยซ้ำ ส่วนคนที่โดนทำร้ายร่างกายบริเวณน้อยชายสุดที่รักได้แต่ยกมือชี้หน้าไม่สามารถทำอะไรได้มากเกินกว่านั้น

“ฝากไว้ก่อนเถอะซาร่า เจ็บฉิบหาย ซี้ด~”

ชายหนุ่มจำต้องทิ้งตัวลงนั่งกับพื้นรอให้ความเจ็บปวดทุเลาลง ส่วนนั้นที่เขาประคบประหงมดูแลมาเป็นอย่างดีกลับถูกเธอรังแกเสียได้

“ได้ยาก ๆ นี่แหละ กูจะซัดให้เกลี้ยงทุกซอกทุกมุม เอาให้น้ำแห้งกันไปข้าง !”

จากที่ไม่ได้ตั้งใจว่าจะเอาให้ได้แต่ตอนนี้เปลี่ยนใจว่าต้องได้ เพราะเธอคนนี้ดึงดูดให้เขาสนใจเหลือเกิน หากไม่ได้คงตายตาไม่หลับ

ทางฝั่งของหญิงสาวที่พึ่งเดินเข้าห้องไปนั้นแน่นอนว่าเธอรู้สึก ยิ่งเป็นจังหวะใกล้กันนั้นหัวใจเธอยิ่งเต้นแรงราวกับจะระเบิดออกมา ซาร่ากล้ายอมรับเต็มปากว่าเขาเป็นผู้ชายที่หล่อมาก ความเจ้าเล่ห์มากกลของเขาส่งผลให้ชายผู้นั้นมีเสน่ห์ชวนมองมากขึ้นไปอีก