ตอนที่ 5 ไอ้หน้าปลาดุก

 

“ไอ้นั่น ?”

ปลายคางเชิดยกขึ้นหนึ่งครั้งชี้ไปทางชายหนุ่มที่ยืนรออยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากตัวรถนักเป็นการถามคนสวยเบาะด้านข้าง แต่กลับไม่ได้รับคำตอบหรือปฏิกิริยาใด ๆ จากเธอเลย

“จะลงเองหรือให้ผมอุ้ม”

กรั่ก !

“ลง ๆ ไอ้เด็กเวร !”

เพียงแค่ยินเสียงเปิดประตูรถซาร่าก็รีบชิงลงก่อนพร้อมถ้อยคำหยาบคายบ่นด่าเพื่อนน้องชายไม่หยุดปาก แต่กระนั้นก็ไม่ได้ทำให้เติร์กอารมณ์ขุ่นหมองลงได้เลย

“มีอะไรก็ว่ามา”

ทันทีที่ลงจากรถมาหญิงสาวเจ้าของบริษัทก็เอ่ยถามกับแฟนเก่าด้วยน้ำเสียงเย็นชาไร้เยื่อใย จนอีกคนรู้สึกหน้าชาไม่น้อย

“พี่อยากขอโอกาส.. มันไม่ใช่แบบที่น้องคิดนะครับ”

“แบบไหนคะ ถึงเอากันได้”

ฝ่ามือใหญ่ที่ยื่นมาต้องถอยร่นกลับไปเมื่อได้ฟังคำถามของหญิงสาว ศิริศรพยายามเค้นหาคำพูดสวยหรูเพื่อเหนี่ยวรั้งอีกฝ่ายให้คืนดีกัน

“พี่ยอมรับว่าพี่ผิด พะ.. พี่เมาเขาฉวยโอกาสตอนพี่เมา ซาร่าให้โอกาสพี่ได้ไหมครับ”

“หึ !”

คำแก้ตัวที่เด็กประถมยังไม่เชื่อนั้นชวนให้คนฟังขำในลำคอ เธอมองผู้ชายตรงหน้าด้วยสายตาสมเพช ก่อนจะถอยร่นออกจากพื้นที่ตรงนั้น

หมับ ! “อ๊ะ ! ปล่อยนะ !”

ฝ่ามือหนารั้งข้อมือเล็กกระชากอย่างรุนแรงจนชัชชญาหันกลับมาทางเดิมเผชิญหน้ากันอีกครั้ง ทว่าสายตาที่เธอเห็นในคราแรกเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดจอมปลอมนั้นได้หายไปแล้วเหลือเพียงอารมณ์โกรธต้องการเอาคืน

“พี่อุตส่าห์ดูแลเราเป็นอย่างดี ไม่มีใครดีกับซาร่าได้เท่าพี่อีกแล้ว”

“หึ ถ้าหมายถึงล้านจานกวาดบ้านล่ะก็.. ขอโทษนะคะ หาผัวค่ะไม่ได้หาพ่อบ้าน ทำตัวอย่างกับหมาหาผสมพันธ์ไปเรื่อย แค่ซื่อสัตย์ยังทำไม่ได้เลย”

สิ้นเสียงเรียวแขนเล็กก็สะบัดเต็มแรงจนเป็นอิสระในทันที ทว่าอีกคนกลับไม่ได้มีความคิดที่จะปล่อยเธอไปง่าย ๆ

“หึ งั้นพี่จะยัดเยียดความเป็นผัวหมา ๆ ให้เธอเอง !”

“อ๊ะ !”

ร่างโตรุดตัวโผเข้ากอดร่างเล็กของหญิงสาวไว้อย่างรวดเร็ว ทว่ายังไม่ทันได้ทำอะไรก็ถูกกระชากให้แยกออกจากกันพร้อมฝ่ามือใหญ่ที่ผลักเต็มแรงจนศรถลาไปสองสามก้าว

ผลัวะ ! รองเท้าคัทชูหนังอย่างดีทาบไปกับใบหน้าศิริศรทั้งที่ยังไม่ทันได้หันมามองว่าบุคคลปริศนานั้นเป็นใคร ริมฝีปากหยักที่หมายจะจูบยัดเยียดสถานะสามีให้หญิงสาวตอนนี้จูบแนบไปกับพื้นรองเท้าเปื้อนดิน

“ถุย ! ใครวะ !”

“ไง.. จูบรองเท้ากูหวานไหม”

เท้าหนักแตะพื้นเสียงทุ้มกวนอวัยวะเบื้องล่างก็เอ่ยขึ้น ใบหน้าที่เต็มไปด้วยการเยาะเย้ยชวนให้อีกคนโมโหกว่าเดิมหลายเท่า

“มึง !”

กร่อกแกร่ก ! เสียงหักนิ้วเตรียมพร้อมทำให้ศิริศรที่กำลังจะพุ่งรัวหมัดใส่ผู้มาใหม่ต้องถอยกลับหยุดความคิดไว้เพียงเท่านั้น เพราะด้วยขนาดตัวความสูงเขาด้อยกว่าทุกส่วน

“ฝากไว้ก่อนเถอะมึง !”

“กูไม่ใช่ธนาคาร ไปฝากแม่มึงนู้น !”

“พอแล้วเติร์ก”

หมัดที่ง้างขึ้นถูกรั้งเอาไว้ด้วยมือเล็กของหญิงสาวด้านหลัง เติร์กผ่อนลมหายใจปรับอารมณ์เล็กน้อยทว่าสายตายังคงมองตามแผ่นหลังชายผู้ที่พึ่งวิ่งหนีไป

ขาเรียวยาวยกขึ้นพลางก้มมองพื้นรองเท้าข้างที่ยกทาบหน้าชายคนเมื่อครู่ ก่อนจะวางลงถูกับพื้นดินราวกับรังเกียจเอามาก ๆ

“สกปรกฉิบหาย”

“หึ ! ไปหาเรื่องเขาทำไม”

ท่าทางของคนน้องพานให้คนพี่ที่ยืนอยู่ด้านข้างขำขัน เขาในตอนนี้เหมือนเด็กน้อยที่พยายามเช็ดเสื้อเปื้อนหมากฝรั่งเหนียวหนึบอย่างไรอย่างนั้น

“กลัวผมฆ่ามันหรือไง”

ร่างสูงใหญ่เคลื่อนพร้อมกับเสียง ฝ่ามือยกขึ้นปัดผมที่ปิดบังใบหน้าสวยก่อนจะก้มสำรวจไปทั่วร่างกายว่าเกิดสิ่งใดผิดปกติหรือไม่

“มะ.. ไม่”

การกระทำอันฉกฉวนนั้นทำเอาซาร่าชะงักงันไปชั่วขณะเนื่องจากไม่ทันได้ตั้งตัว ลมหายใจหยุดนิ่งทว่าหัวใจดวงน้อยกลับไหวสั่นสวนทางอย่างรุนแรง

“ไม่เป็นไรใช่ไหม”

“อืม”

“ทีหลังถ้าจะร้องไห้เพราะไอ้หน้าปลาดุกนั่น มาร้องครางตอนโดนผมเน้ดดีกว่า เปลืองน้ำตาเปล่า ๆ”

“ไอ้เด็กนี่ ! พูดบ้าอะไรของนาย !”

ชัชชญาผลักอกชายตรงหน้าออกเต็มแรง เพราะด้วยคำพูดของเขาไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นมาเลยสักนิด แม้จะรู้ว่าจุดประสงค์จริง ๆ ว่าหมายจะปลอบโยนเธอก็ตามที

“ไม่อยากเจ็บกับเขา ก็มาเอากับผมได้นะคนสวย โอ๊ย !”

จบประโยคต้นแขนที่เต็มไปด้วยลายมังกรน่าเกรงขามก็โดนฟาดไม่ยั้งแรงจนรู้สึกแสบชา เติร์กทั้งลูบปลอบโยนตัวเองทั้งแอบบ่นในใจเพราะผู้หญิงตัวเล็กแค่นี้กลับมีแรงมหาศาลทำให้เขาเจ็บได้เลยทีเดียว

ส่วนอีกคนที่โดนรุกรานไม่เลิกได้แต่นึกหมายหัวในใจว่าผู้ชายคนนี้เธอจะเลี่ยงให้ถึงที่สุด แค่เจอกันครั้งสองครั้งเขาก็พูดถึงเรื่องบนเตียงกับเธอแล้ว ไม่ต้องนึกถึงหลังจากนี้เสียให้ยาก