《ลุ่มหลงเด็กปีศาจ》全部章節：第 1 章 - 第 10 章

KV Group – บริษัทณ ห้องประชุมใหญ่ที่เต็มไปด้วยคณะกรรมการบริหาร หญิงสาวผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุดนั่งตำแหน่งหัวโต๊ะฟังเหล่าผู้มากประสบการณ์โต้เถียงกันเรื่องแผนที่เธอกำลังจะเสนออย่างเอาเป็นเอาตาย“ยังไงผมก็ไม่เห็นด้วย !”“ฟังแผนของดิฉันก่อนดีไหมคะ เห็นแค่ชื่อเรื่องการประชุมก็บอกไม่เห็นด้วยมันดูไม่มืออาชีพไปหน่อย”รอยยิ้มปนสายตาเต็มไปด้วยการข่มขวัญแผ่ซ่านไปทั่วห้อง ก่อนที่ชัชชญาจะลุกขึ้นและเริ่มอธิบายแผนการลงทุนกับต่างประเทศ“ดิฉันมีเพียงเท่านี้ค่ะ มีท่านไหนจะเสนอแนะไหมคะ”“ครับ ผมยอมรับว่าแผนดี แต่คุณชัชชญาที่เป็นมือใหม่อยู่จะทำได้เหรอครับ เอาการลงทุนในประเทศให้รอดก่อนไหม”ชายวัยกลางคนหุ่นอ้วนท้วมพุงพลุ้ยเอนตัวแนบกับเก้าอี้ สายตาที่ดูถูกเหยียดหยามเธอนั้นทำให้หญิงสาวผู้เย่อหยิ่งรู้สึกอยากขย้ำเขาให้แหลกคามือ หากว่านั่นไม่ใช่การกระทำของผู้นำที่ดีสักเท่าไหร่นัก“ดิฉันเชื่อว่าด้วยความสามารถของเราทุกคน..”“เรา ? ถ้าจะให้พวกผมช่วยขนาดนั้นไม่ให้ผมไปนั่งตำแหน่งแทนคุณเลยล่ะครับ ฮ่าฮ่าฮ่า”“หึ !”หญิงสาวแสยะยิ้มเล็ก ๆ เพราะคำพูดนี้เธอได้คิดเอาไว้แล้วตั้งแต่ก่อนเริ่มแผน และเธอเองก็คิดแผนรับมือไว้เรีย

“มาร์กช่วยฉันหาข้อมูลครอบครัวคนนี้หน่อย”เมื่อนาฬิกาบอกเวลาเริ่มทำงาน รูปภาพของชายหนุ่มผู้ที่เธออยากรู้เบื้องลึกเบื้องหลังก็ถูกส่งเข้ามือถือเลขาหนุ่มวัยไล่เลี่ยกันในทันที แถมดูแล้วยังน่าจะเป็นเรื่องสำคัญที่รอไม่ได้อีกด้วยไม่ถึงสองชั่วโมงลูกน้องฝีมือดีก็ส่งเอกสารข้อมูลส่วนตัวและครอบครัวของชายหนุ่มในภาพถึงมือเรียบร้อย และเมื่อได้อ่านประวัติโดยละเอียดแล้วนั้นซาร่าก็เข้าใจในทันทีว่าทำไมเมื่อเธอพลั้งปากพูดถึงผู้เป็นมารดาเขาถึงมีท่าทีโกรธขนาดนั้นเขาผู้นี้เสียแม่ไปแต่เด็ก แถมพ่อยังมีเมียน้อยตั้งแต่แม่ยังไม่จากไปทำให้เขาต้องหนีไปพึ่งใบบุญจากผู้เป็นยาย การที่เด็กคนหนึ่งเติบโตขึ้นมาภายใต้การดูแลของยายเพียงผู้เดียวนั้นคงจะโดดเดี่ยวไม่น้อยเลยชัชชญาค้นหาช่องทางการติดต่อเขาจากบัญชีโซเชียลของน้องชาย ทว่าเมื่อเห็นเธอยิ่งรู้สึกผิดเข้าไปอีกเพราะภาพที่ลงนั้นไม่ใช่ภาพผู้เป็นยายก็เป็นสุสานของผู้เป็นแม่ช่วงเย็นของวันเดียวกัน ชัชชญาขับรถมุ่งตรงมายังคลับน้องชายอีกครั้งแต่ไม่ได้ขึ้นไปยังห้องทำงานส่วนตัวอย่างเช่นเมื่อวาน เพราะเธอตั้งใจจะมาพบและต้องการขอโทษเพื่อนน้องคนนั้นอย่างจริงใจตามมารยาทและตามคาดไม่นา

“ไอ้นั่น ?”ปลายคางเชิดยกขึ้นหนึ่งครั้งชี้ไปทางชายหนุ่มที่ยืนรออยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากตัวรถนักเป็นการถามคนสวยเบาะด้านข้าง แต่กลับไม่ได้รับคำตอบหรือปฏิกิริยาใด ๆ จากเธอเลย“จะลงเองหรือให้ผมอุ้ม”กรั่ก !“ลง ๆ ไอ้เด็กเวร !”เพียงแค่ยินเสียงเปิดประตูรถซาร่าก็รีบชิงลงก่อนพร้อมถ้อยคำหยาบคายบ่นด่าเพื่อนน้องชายไม่หยุดปาก แต่กระนั้นก็ไม่ได้ทำให้เติร์กอารมณ์ขุ่นหมองลงได้เลย“มีอะไรก็ว่ามา”ทันทีที่ลงจากรถมาหญิงสาวเจ้าของบริษัทก็เอ่ยถามกับแฟนเก่าด้วยน้ำเสียงเย็นชาไร้เยื่อใย จนอีกคนรู้สึกหน้าชาไม่น้อย“พี่อยากขอโอกาส.. มันไม่ใช่แบบที่น้องคิดนะครับ”“แบบไหนคะ ถึงเอากันได้”ฝ่ามือใหญ่ที่ยื่นมาต้องถอยร่นกลับไปเมื่อได้ฟังคำถามของหญิงสาว ศิริศรพยายามเค้นหาคำพูดสวยหรูเพื่อเหนี่ยวรั้งอีกฝ่ายให้คืนดีกัน“พี่ยอมรับว่าพี่ผิด พะ.. พี่เมาเขาฉวยโอกาสตอนพี่เมา ซาร่าให้โอกาสพี่ได้ไหมครับ”“หึ !”คำแก้ตัวที่เด็กประถมยังไม่เชื่อนั้นชวนให้คนฟังขำในลำคอ เธอมองผู้ชายตรงหน้าด้วยสายตาสมเพช ก่อนจะถอยร่นออกจากพื้นที่ตรงนั้นหมับ ! “อ๊ะ ! ปล่อยนะ !”ฝ่ามือหนารั้งข้อมือเล็กกระชากอย่างรุนแรงจนชัชชญาหันกลับมาทางเดิมเผชิญหน้าก

เข็มยาวของนาฬิกาวนไปหนึ่งรอบหญิงสาวเจ้าของพื้นที่ยังไม่มีท่าทีจะเงยหน้าขึ้นจากแฟ้มเอกสารกองใหญ่ จนคนที่รอไปส่งเริ่มเอนกายนอนราบไปกับโซฟาตัวยาวท่าทางจริงจังตอนทำงานของหญิงสาวผมสั้นหน้าหมวยนั้นล็อกสายตาคมกริบไม่สามารถเบนหน้าละความสนใจจากเธอได้เลย เรียกได้ว่าเป็นความสวยที่ดูกี่ครั้งก็ไม่รู้สึกเบื่อ ทั้งที่ไม่ใช่รูปแบบที่เขาชอบเลยสักนิด“ดึงดูดฉิบหาย เชี่ยเอ๊ย !”เติร์กจำต้องหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อหลบเลี่ยงจะสนใจเธอมากเกินความจำเป็น เขาเองก็ไม่เข้าใจตัวเองเลยสักนิดว่าทำไมสายตาถึงอยากมองไปตรงนั้นทางที่เธอนั่งอยู่จวบจนเริ่มนับวันใหม่ของอีกวันประธานบริษัทถึงได้พักจากงานเสียที สาวน้อยหยัดตัวเต็มความสูงชูมือยืดเส้นยืดสายละลายความเมื่อยล้า“หึ เด็กน้อยเอ๊ย”หญิงสาวส่ายหน้าเบา ๆ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายหลับปุ๋ยราวกับเด็กสามขวบบนโซฟา ปลายเท้าหมุนก้าวออกจากโต๊ะทำงานตรงมายังกลางห้องแต่ครั้นจะเอื้อมมือปลุกก็ต้องหยุดลงเมื่อได้ยินเสียงลมหายใจแผ่วเบาสม่ำเสมอเหมือนว่าชายผู้นี้ก็เหน็ดเหนื่อยไม่น้อยเลย เธอจึงเลือกจะปล่อยให้เขาได้พักผ่อนในพื้นที่ของตัวเองซาร่าจ้องมองคนน้องอยู่ชั่วครู่ พิจารณาเส้นผมดำขลับสีเด

“เอาอีกไหม เห็นว่าชอบกิน”“จะวางยาฉัน ?”ชัชชญาแทบไม่อยากเชื่อสายตาว่าคนตรงหน้าจะมีความเป็นสุภาพบุรุษขนาดนี้ จนเธออดคิดปรามาสเขาไม่ได้ว่าแอบคิดไม่ซื่อกับช็อกโกแลตไซซ์ใหญ่ที่ยื่นให้“ถ้าผมจะเอาไม่ต้องวางยาหรอก”“นิสัย !”“ชงมาเอง”ชายหนุ่มผ่อนลมหายใจกลั้วเสียงหัวเราะเบา ๆ ออกมา พลางยกแขนมองนาฬิกาข้อมือสลับกับตั๋วหนังเช็กว่าใกล้ถึงรอบเวลาหรือยัง“ปะ”“ฉันเดินเองได้”“อย่าดื้อซาร่า คนเยอะ”ชายหนุ่มคว้ามือคนตัวเล็กเดินนำเข้าไปก่อนใครเพราะเกรงว่าหากใกล้เวลาฉายจะฝ่าหมู่ผู้คนเข้าไปได้ยาก ยิ่งเธอเป็นคนขี้รำคาญแล้วด้วยนั้นภาพยนตร์ที่กำลังจะฉายคงหมดสนุกพอดีคนหนุ่มสาวนั่งดูโฆษณาเรื่อยเปื่อยที่ผู้จัดฉายขึ้น ร่างทั้งสองเอนเอียงเข้าหากันพูดคุยบ้างเมื่อเห็นเรื่องที่ตัวเองสนใจกระทั่งเรื่องที่ซื้อตั๋วเข้าดูเริ่มฉายขึ้นเป็นครั้งแรกของซาร่าที่ได้นั่งชมภาพยนตร์ตั้งแต่กลับจากต่างประเทศ แต่แปลกตรงที่เธอไม่ได้มากับครอบครัวหรือเพื่อน แต่เป็นผู้ชายที่พึ่งรู้จักได้ไม่กี่วันรวมทั้งเป็นเพื่อนของน้องชายอีกด้วยเสียงจากลำโพงรอบข้างดังกระหึ่มเคล้าคลอเสียงหัวเราะผ่อนคลาย ความสนุกสนานนี้เหมือนมีแค่พวกเขานั่งอยู่ไม่