ตอนที่ 6 เด็กมูมมาม

 

ไม่นานที่ทั้งโต๊ะตกอยู่ภายใต้ความเงียบ อาหารที่สั่งก็มาเสิร์ฟพอดี ทำให้เจ้าหล่อนที่ชื่นชอบการกินเป็นที่สุดเลิกสนใจเรื่องของเขาชั่วคราว

ทว่าก็เป็นไปตามคาด เมื่อสเต๊กเนื้อพรีเมียมวางลง หญิงสาวรู้เลยว่า คืนนี้เธอต้องแวะข้างทางไม่ก็ร้านสะดวกซื้อเพื่อฝากท้องเป็นแน่

ครืด ครืด~ ไม่ทันที่จะลงมือทาน สมาร์ตโฟนรุ่นใหม่ล่าสุดก็มีการแจ้งเตือนเข้ามา ชายหนุ่มล้วงมันจากกระเป๋าเสื้อก่อนที่จะกดรับสาย หากแต่เขาที่ห่วงความเป็นส่วนตัวมากกลับไม่ได้ป้องกันเรื่องอันเป็นความลับนั้นจากเธอเลยสักนิด

เอริสนั่งรอเงียบ ๆ เพราะไม่อยากจะเสียมารยาทกินก่อนผู้ใหญ่ แม้ว่าท้องจะเริ่มหิวแล้วก็ตาม แถมกลิ่นอาหารยังหอมเตะจมูกชวนให้ท้องแบนราบเริ่มร้องประท้วงขึ้น

“กินก่อนเลย”

เขาป้องมือปิดบังเสียงโทรศัพท์ชั่วราวแล้วหันมาพูดกับเด็กสาวที่นั่งคอยอยู่ เอริสพยักหน้าเป็นอันรับทราบด้วยสายตาเป็นกังวลว่าเขาเองก็จะหิวเช่นเดียวกัน เจ้าหล่อนถือวิสาสะเสียมารยาทหยิบเอาจานของอีกคนมาบรรจงหั่นเนื้อแยกกันเป็นชิ้นเล็ก ๆ พอดีคำเตรียมไว้ให้เขา

การกระทำเล็ก ๆ น้อย ๆ แต่ใส่ใจนั้นถูกมาเฟียหนุ่มผู้มากอำนาจมองเห็น และนั่นมันชวนให้จิตใจที่เยือกเย็นราวกับเป็นน้ำแข็งบนเทือกเขาสูงเริ่มหลอมละลาย

‘ก็น่ารักดี’

คำชื่นชมเกิดขึ้นในใจไม่ได้เอ่ยออกมาโดยตรงก่อนที่ชายหนุ่มจะหันไปสนใจโทรศัพท์ในมือต่อ ยังไม่ทันที่เธอจะจัดการชิ้นเนื้อเท่าฝ่ามือเสร็จเขาก็กดวางสายและเบนความสนใจมายังเธอเพียงผู้เดียว แต่ไม่มีความคิดที่จะหยุดเธอไว้

“ของคุณค่ะ”

“ขอบใจ”

เอริสยิ้มหวานตอบอย่างใสซื่อ ต่างจากรอยยิ้มอีกคนที่เต็มไปด้วยความคิดแฝงไปเสียหมด เขาไม่เข้าใจว่าการที่เธอทำเช่นนี้ต้องการอะไรจากเขา ต้องการอ่อยเพื่อสานสัมพันธ์ต่อ หรือเพราะเนื้อในเธออ่อนโยนเช่นนั้นอยู่แล้ว

แต่ความคิดทั้งหมดของชายหนุ่มก็หยุดลงโดยเร็ว เพราะเขาเองไม่ได้คิดจะเลื่อนสถานะความสัมพันธ์หรือจริงจังอะไรขนาดนั้นกับเธออยู่แล้ว

แค่อยากลิ้มลองเธอสักครั้งก็พอ...

มื้ออาหารอันโอชะนี้จบลงอย่างรวดเร็ว เพราะขนาดที่เหมือนกับจัดให้เป็นอาหารรองท้องแมวนั้นทำเอาเอริสยัดเข้าไปได้ไม่ถึงห้าคำ และแน่นอนว่ามันไม่ถึงครึ่งท้องของเธอด้วยซ้ำ

“เป็นอะไร”

“ปะ... เปล่าค่ะ”

เธอปฏิเสธด้วยความตกใจพร้อมกับถกมือที่กำลังลูบท้องอยู่ลงอย่างรวดเร็ว หากแต่คนช่างสังเกตได้เห็นการกระทำนั้นหมดแล้ว

“ไม่อิ่ม ?”

“ฮ่าฮ่าฮ่า ! มันได้น้อยไปหน่อยค่ะ”

“หึ”

หญิงสาวหัวเราะแห้ง ๆ ไม่ได้ตอบตามตรง แต่นั่นก็ชัดเจนจนอีกฝ่ายอดไม่ได้ที่จะขำออกมา เขาเองเจอผู้หญิงมาก็เยอะยังไม่เคยเห็นใครที่กินเยอะตั้งแต่เดตแรกแบบเธอเลย

หมายถึงกินข้าวด้วยกันครั้งแรกนั่นแหละ...

“จะกินอะไรล่ะ เดี๋ยวฉันพาไป”

“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยว...”

“ฉันไม่ชอบพูดซ้ำ ขึ้นรถ”

เอริสตกอยู่ในสภาวะงงงันเล็กน้อยก่อนจะสะบัดหัวอย่างไม่เข้าใจแล้วขึ้นรถตามคำสั่งของเขา เพราะเธอที่ติดรถเขามายังไงก็คงเลี่ยงไม่ได้อยู่ดี

“จะกินอะไร”

“ร้านข้างทางข้างหน้าก็ได้ค่ะ”

“กินได้ ?”

“ทำไมคะ คิดว่าหนูเป็นคุณหนูหรือไง”

“ยอกย้อน !”

เขาหันกลับไปสนใจทางข้างหน้าเลือกที่จะไม่ตอบโต้ใด ๆ ต่อ เขาเพียงแค่ถามคำถามง่าย ๆ แต่เธอก็มักจะตอบไม่ตรงกับที่เขาอยากได้ยินอยู่เรื่อย

เอี๊ยด !ล้อรถยนต์ราคาแพงจอดเทียบฟุตพาตก่อนที่คนทั้งสองจะลงมานั่งเก้าอี้พลาสติกกลมสีแดงที่จัดว่าเป็นแรร์ไอเทมร้านข้างทางเลยก็ว่าได้ แต่ด้วยการแต่งตัวของหนุ่มมาเฟียและรถที่นั่งมาทำเอาเจ้าของร้านและลูกค้าที่นั่งอยู่เหลียวมองกันทุกโต๊ะ

“คุณเอาอะไรคะ”

“ไม่เอา”

ผู้ใหญ่กว่าตอบพร้อมกับล้วงเอามือถือขึ้นมาเช็กงานที่ตัวเองพึ่งสั่ง ส่วนเด็กน้อยก็จัดการสั่งอาหารของตนเต็มที่ไม่มีใครรบกวนใคร

“กินบ่อยเหรอ”

“ร้านประจำค่ะ อร่อย ให้เยอะด้วย”

เขาพอจะเข้าใจว่าทำไมร้านนี้ถึงเป็นร้านประจำของเจ้าหล่อน เพราะสังเกตจากการกินแล้วนั้นน่าจะเพราะเหตุผลหลังมากกว่า

ไม่นานเกินรออาหารที่สั่งไปก็มาเสิร์ฟ ภายใต้สายตาเป็นประกายของเด็กสาว มีคู่สายตาหนึ่งที่ไม่เข้าใจมองอยู่ ทั้งกะเพราหมูกรอบ ทั้งข้าวไข่เจียว ปิดท้ายด้วยก๋วยเตี๋ยวน้ำตก

“ฉันไม่กิน สั่งมาทำไมเยอะแยะ”

“ของหนูค่ะ อย่าแอบกินนะคะ”

“หึ ยัยเด็กมูมมาม”

เสียงแค่นหัวเราะเปล่งออกมาธรรมชาติ นัยน์ตาคมกริบจ้องมองเด็กสาวตักข้าวใส่ปากทีละคำอย่างบรรจงลิ้มรสชาติของอาหารด้วยความตั้งใจ

“อร่อยไหม”

“อร่อยค่ะ แค่ก ๆ”

“น้ำ ! กลืนก่อนค่อยตอบ”

ไทเกอร์รีบยื่นน้ำให้เมื่อเห็นว่าเธอสำลักข้าวแทบกระเด็น เขาเองก็ไม่คิดว่าเธอจะตอบทันที แถมดูรีบร้อนเหมือนอยากให้เขาได้รู้รสชาตินั้นด้วย

แต่ในตอนที่ไม่พอใจอยู่นั้นเขากลับไม่ได้สังเกตเลยว่าตัวเองกำลังแสดงออกถึงความเป็นห่วงเป็นใยต่อผู้หญิงคนหนึ่งอย่างไม่เคยรู้สึกมานานหลายปี

เพียงเพราะเขาสนใจในกลิ่นกายเธออย่างนั้นเหรอ...

ในขณะที่อีกคนกินอย่างเอร็ดอร่อย คนรอก็ลอบมองอยู่บ่อยครั้งพร้อมกับรอยยิ้มที่เกิดขึ้นอย่างไม่รู้ตัว ความสุขบนใบหน้าเจ้าหล่อนเป็นเหมือนเครื่องกระตุ้นปลุกก้อนเนื้อที่แตกสลายให้รับรู้ถึงการเต้นของหัวใจอีกครั้ง