ตอนที่ 4 ตอแหลพอหรือยัง

 

“สวัสดีค่ะพี่ ๆ”

เด็กสาวทั้งสองยกมือไหว้ทีมงานเมื่อมาถึงกองถ่ายคณะ ซึ่งก็ได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นแม้จะเป็นเด็กใหม่อยู่ จะมีก็แต่รุ่นพี่ตัวเต็งตัวหลักของการคัดเลือกครั้งนี้นั่นแหละ ที่นั่งนิ่งวางมาดข่มทั้งสองเป็นนัย ๆ

“เอ่อ เอริสใช่ไหม ไหนหมุนตัวให้พี่ดูหน่อย”

เด็กสาวที่ถูกเรียกยืนขึ้นพร้อมทำตามคำสั่งจากผู้กำกับ ซึ่งเขาก็ทำท่าว่าพอใจเธออยู่มากเหมือนกัน จนคนที่คิดว่าตัวเองจะได้เป็นตัวหลักแน่ ๆ เริ่มเหงื่อตก

“เอางี้นะ พี่จะให้เอริสขึ้นบอร์ดหลัก ส่วนเอยพี่จะให้ทำสแตนดี้แล้วกัน”

“อ้าว ไหงเป็นงี้คะ ปีที่แล้วหนูก็ได้เป็นตัวหลักนี่พี่ยศ”

“คืองี้นะ ทางคณะเขาอยากให้มันแตกต่างจากปีที่แล้วหน่อย ถ้าเป็นเอยมันก็ไม่แปลกแล้วไง พี่เลยโยกเอยมาทำสแตนดี้ แต่สแตนดี้นี่ตั้งทั่วคณะเลยนะ”

“แต่เอยไม่ยอม เอยอยากขึ้นบอร์ดใหญ่ !”

เอิงเอยยืนกอดอกหน้ามุ่ยใส่ผู้กำกับกองถ่ายแสดงถึงไม่ความพอใจที่เธอมี ซึ่งต่างจากอิริยาบถของอีกคนที่นั่งดูอยู่สิ้นเชิง เธอทั้งไม่ตื่นเต้นดีใจ และไม่รู้สึกเสียใจหากถูกเปลี่ยนตัว

“เอาอย่างนี้ไหมคะพี่ เดี๋ยวให้พี่เขาถ่ายบอร์ดใหญ่ ริสถ่ายสแตนดี้ก็ได้ค่ะ สลับกัน”

“เฮ้อ ! งั้นลองก่อน เอยก็ทำให้ต่างจากปีที่แล้วหน่อยละกัน”

ยิ่งยศเองก็ไม่พอใจที่เด็กขัดคำสั่งเขา แต่ในเมื่อพอจะหาทางประนีประนอมได้ ชายวัยกลางคนจึงเลือกที่จะไม่สาวความยืดต่อ

“บิ๋มพาน้องเขาไปลองชุด”

หลังจากได้รับคำสั่งต่อมา นางแบบทั้งสองก็เข้าห้องตามพี่เลี้ยงไปรวมถึงนายแบบที่แยกไปอีกคนละห้องด้วย

“เสื้อผ้าฝั่งนี้ของน้องเอยนะคะ ฝั่งนี้น้องเอริสค่ะ ห้องเปลี่ยนอยู่ทางนั้นนะคะ”

พนักงานที่อายุมากกว่าพวกหล่อนไม่กี่ปีผายมือชี้บอกทางให้ทั้งสองก่อนเดินจากไป ส่วนนางแบบก็แยกย้ายไปที่พักคนละทางตามที่กองจัดไว้ให้

“ฮึ คิดว่าเล่นบทเหยื่อแบบนี้แล้วพี่ยศเขาจะเห็นอกเห็นใจหล่อนเหรอ เขาจะมองว่าหิวแสงมากกว่า”

เอริสมองซ้ายมองขวาหาว่ารุ่นพี่คนนั้นพูดกับใคร ซึ่งแน่นอนว่าในห้องมีแค่เธอที่พอจะให้หล่อนเหน็บแนมได้ ซึ่งคนใจเย็นอย่างเอริสก็ไม่ได้ตอบโต้ถือสาอะไร เข้าใจว่าเคยเป็นตัวเต็งอยู่ดี ๆ ถูกเปลี่ยนออกจะหงุดหงิดไปบ้างก็เป็นเรื่องธรรมดา

“มึงเจอกูแน่ !”

เอิงเอยลุกขึ้นพร้อมกับน้ำหวานที่พนักงานเตรียมให้ตรงไปยังราวเสื้อผ้าของบอร์ดหลัก ก่อนจะสาดใส่ชุดที่ตนต้องลอง

“กรี๊ด ! เธอทำอะไรเอริส ไหนเธอขอเปลี่ยนเองแล้วทำไมทำแบบนี้ !”

เสียงกรีดร้องดังจนคนข้างนอกวิ่งกรูเข้ามาดู ก่อนจะมองไปยังผู้ที่ถูกกล่าวหาด้วยสายตาที่ไม่อยากเชื่อปนเปไปด้วยคำถามมากมาย

ทว่าคนที่โดนใส่ร้ายกลับนั่งไขว่ห้างนิ่งมองการกระทำอันร้อนรนของอีกฝ่ายอย่างสบายใจ ไม่รู้ร้อนรู้หนาวจนเอิงเอยรู้สึกโมโหต้องการเอาชนะเธอให้ได้

“พี่ยศคะ เอยคุยกับน้องดี ๆ แต่น้องกลับทำแบบนี้ เอยก็ไม่ยอมเหมือนกันนะคะ”

เอิงเอยตีหน้าเศร้าเล่าอย่างกับว่า ทุกอย่างที่เธอเปล่งออกมานั้นเป็นความจริง ซึ่งแน่นอนว่าคนที่ไม่ได้เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดก็เชื่อเธอไปแล้วเกือบร้อยเปอร์เซ็นต์

เอริสเอนหลังพิงเก้าอี้พร้อมกับยกมือไขว้กันกอดอกมองการกระทำของคนตรงหน้า รอยยิ้มเหยียดอย่างสมเพชเผยพร้อมกับเสียงแค่นหัวเราะเบา ๆ ในเมื่อเธอดีด้วยกลับร้ายตอบ เธอก็พร้อมจะสนองคืนให้แบบนั้นอีกหลายเท่า

“ตอแหลพอหรือยังคะ”

คำพูดแรกก็แรงจนคนในห้องสูดปาก แต่ทว่าในเมื่อเธอพูดเช่นนั้นผลกรรมก็เริ่มย้อนคืน สายตาที่มีแต่คำถามเบนกลับไปหาคนสร้างเรื่องจนเธอเริ่มเก็บอาการไม่ไหว

“ยะ... อย่าพูดแบบนี้ต่อหน้าผู้ใหญ่เลยน้อง มันไม่ดี...”

“พี่ก็เลิกสร้างภาพต่อหน้าผู้ใหญ่ได้แล้วค่ะ นู่น !”

ปลายนิ้วชี้พุ่งตรงไปยังกล้องวงจรปิดมุมห้อง และนั่นทำเอาเอิงเอยถึงกับเข่าทรุดไปไม่ถูกเลยทีเดียว เธอลืมนึกไปเสียสนิทว่าอาจจะมีกล้องวงจรปิดอยู่ภายในห้อง

“เอ่อ... กล้องตัวนี้เสียหรือเปล่าคะ”

แต่เหมือนว่าโชคจะเข้าข้างคนกระทำผิดเสียแล้ว คำที่พนักงานหญิงบอกเมื่อครู่เหมือนสวรรค์ประทานพรให้เอิงเอยได้มีชีวิตต่อ จนหล่อนที่เหมือนจะสลดไปกลับมายืดอกมั่นได้อย่างผู้มีชัยอีกครั้ง

“ซ่อมแล้วค่ะ เมื่อวันก่อนตอนหนูมาคัดตัว”

ปวีรดาแสยะยิ้มเล็ก ๆ มองไปยังตัวต้นเรื่อง และตอนนั้นเองผู้กำกับก็สั่งให้ลูกน้องไปตรวจกล้องวงจรปิดตามที่เอริสบอกไว้

ไม่นานเกินรอไฟล์วิดีโอการกระทำตั้งแต่เดินเข้าห้องมาก็ถูกฉายต่อหน้าผู้คนเป็นการเฉลยความจริงว่า ใครกันแน่ที่ผิดในครั้งนี้

“พี่ไม่คิดว่าเราจะเป็นแบบนี้เลยนะเอย บอกตรง ๆ พี่ผิดหวังว่ะ”

“ไม่ใช่นะคะพี่...”

หญิงสาวไม่มีข้อแก้ตัว เพราะหลักฐานที่ฉายออกมานั้นมัดแน่นจนเธอพูดไม่ออก จากที่มีความมั่นอกมั่นใจอยู่เต็มเปี่ยมกลายเป็นว่าหน้าซีดเซียวเหงื่อแตกพลั่กรู้สึกไร้ตัวตนในที่แห่งนี้

“เอาเอริสถ่ายทั้งหมดแล้วกัน ไป ๆ เลิกกองวันนี้ แผนกเสื้อผ้าจัดการให้เรียบร้อย”

ผู้กำกับไล่ทุกคนออกจากห้องรวมทั้งขับไล่คนกระทำผิดออกจากกองด้วยไม่เหลือบทบาทหน้าที่สำคัญอะไรให้เธออีก

“ก่อนจะตอแหล ศึกษาก่อนนะคะพี่ มันโป๊ะ !”

หญิงสาวเดินเข้ามาหยุดตรงหน้ารุ่นพี่ในคณะกระซิบเบา ๆ พร้อมเบะปากคว่ำใส่เจ้าหล่อน ก่อนจะหมุนตัวกลับออกจากห้องอย่างสบายใจ

ถึงแม้ว่าเธอจะเป็นคนอ่อนโยน เธอก็ไม่ได้ถูกสอนให้อ่อนแอ ใครที่ทำไม่ดีกับเธอเธอก็ไม่จำเป็นต้องดีตอบ และพร้อมจะเอาคืนในวิธีของตัวเองอย่างสาสม