ตอนที่ 7 เด็กเห็นแก่กิน

 

ครืด ครืด~ เป็นอีกครั้งที่เครื่องมือสื่อสารมีการโทร. เข้ามา มาเฟียหนุ่มจึงลุกขึ้นไปรับสายลูกน้องคนสนิท เพราะหากตรงนี้มีแค่เธอ เขาก็จะคุยเลย แต่นี่มีอีกหลายคนที่ห้อมล้อมรอฟังอยู่

“ว่า”

“นายครับ เกิดเรื่องที่กาสิโนครับ”

“เรื่องแค่นี้มึงจัดการไม่ได้ !”

เป็นคำถามที่ปนเปไปด้วยการตำหนิ คิ้วหนาขมวดแสดงออกมาถึงการไม่พอใจเป็นอย่างมาก แต่เมื่อได้ฟังเหตุผลก็พอเข้าใจได้ว่าทำไมลูกน้องของตนต้องตามเขากลับ

“กลับ”

“ไปไหนคะ น... หนูยังกินไม่หมดเลย ก๋วยเตี๋ยวหนู !”

เจ้าหล่อนที่ถูกกระชากแขนให้ลุกขึ้นตกใจพลางเอี้ยวตัวมองชามอาหารตาละห้อยจนผู้มากอำนาจถอนหายใจกับความตะกละของเธอ

“ไม่ต้องทอน”

เขาล้วงเอาธนบัตรสีเทาวางบนโต๊ะพร้อมกับคว้าชามบะหมี่เนื้อน้ำตกใส่มือเจ้าหล่อน และเมื่อได้ของกินตามที่อยากรอยยิ้มเล็ก ๆ ก็ผุดขึ้น และเดินตามเขาขึ้นรถแต่โดยดี

ในขณะที่อีกคนกำลังเร่งรีบขับรถให้ถึงจุดหมาย อีกคนก็ตั้งหน้าสูดเส้นก๋วยเตี๋ยวเข้าปากอย่างไม่ได้สนใจเลยว่าคนข้างกายจะเป็นยังไง เพราะเธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่านอกจากกินแล้วเธอทำอะไรได้อีกบ้าง แต่ยังดีที่สกิลการขับของเขาถือว่าชั้นเลิศ ขับนิ่งเสียจนเธอไม่กลัวว่าน้ำซุปจะหก

“ฮึ ยัยเด็กเห็นแก่กิน”

“ชิ ! ก็หนูยังกินไม่เสร็จเลยคุณก็ลากหนูขึ้นรถแล้ว”

ไทเกอร์หันหน้ากลับไปมองถนนอีกครั้ง รอยยิ้มน้อย ๆ เต็มไปด้วยความเอ็นดูคนน้องที่กล้าแสดงความเป็นตัวเองออกมาได้มากขนาดนี้

ความเร็วดุจสายฟ้าส่งผลให้ไม่กี่นาทีเขาก็ถึงคลับกาสิโนขนาดใหญ่ ไทเกอร์เร่งรีบที่จะเดินนำลงจากรถแต่ทว่าอีกคนที่ขาสั้นกว่าก็เชื่องช้าเสียจนเขาต้องเดินกลับมาดันแผ่นหลังให้เจ้าหล่อนเพิ่มความเร็วขึ้นอีก

“เดินเร็ว ๆ กว่านี้หน่อย เป็นหอยทากหรือไง”

“ใครจะไปเดินเร็วเหมือนเสือแบบคุณล่ะคะ โอ๊ย !”

“ยอกย้อน !”

กำปั้นหนักทุบลงที่หัวทุยเด็กน้อยในอ้อมแขนเบา ๆ ไม่ถึงครึ่งแรงด้วยซ้ำ แต่นั่นทำเอาเอริสหน้าหงิกงอไม่พอใจ แต่ครั้นจะเอาคืนก็คงไม่ง่ายนัก

“เธออยากกินอะไรก็สั่งเลยนะ ดูแลเธอให้ดี”

“ครับนาย”

เขาหันไปสั่งเธอและคนสนิท เพราะไม่มีเวลาดูแลเองจึงเลือกที่จะให้เจ้าหล่อนรอบริเวณผับโซนวีไอพี ซึ่งเป็นการปกป้องเจ้าหล่อนไม่ให้ไปเห็นภาพที่ไม่ควรเห็นอีกด้วย

“พี่ ๆ ไปทำงานเลยก็ได้นะคะ หนูอยู่คนเดียวได้”

“ไม่ได้ครับ นายสั่งไว้”

เธอพยักหน้าแล้วหันไปสนใจถ้วยก๋วยเตี๋ยวในมือที่ใกล้หมด แต่เธอเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่า ทำไมเขาถึงต้องให้คนเฝ้าเธอถึงสองคน ราวกับว่าเธอเป็นผู้ต้องสงสัยเสียอย่างนั้น

“เครื่องดื่มได้แล้วค่ะ”

“เอ่อ หนูไม่ได้สั่งนะคะ”

“นายสั่งไว้ให้ค่ะ”

“อ๋อ... ขอบคุณนะคะ”

เด็กน้อยผู้ใสซื่อไม่ได้คิดอะไรมากมาย ยกแก้วม็อกเทลขึ้นดื่มชิมรสชาติน้ำสีฟ้าอมม่วงอย่างพิจารณา หากเขาจะทำอะไรไม่ดีไม่ร้ายเธอก็คงไม่ปล่อยไว้นานจนป่านนี้

“อ่าห์ ! อร่อยจังแฮะ ตาลุงนั่นรสนิยมดีใช้ได้”

เธอเอ่ยชมทั้งเครื่องดื่มและคนสั่งในคราเดียวกัน รอยยิ้มปลาบปลื้มคลี่ออกจนเห็นฟันหน้าทั้งบนและล่าง จนลูกน้องที่ยืนด้านข้างอยู่อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเอ็นดูว่าที่นายหญิงคนใหม่

ตอนที่อีกคนกำลังเพลิดเพลินกับเครื่องดื่มรสเลิศที่ตนไม่เคยลิ้มลอง อีกคนกำลังหน้างิ้วคิ้วงอยืนมองการกระทำต่ำทรามของนักการเมืองชื่อดังท่านหนึ่ง

“ถ้ามึงไม่โกง กูจะเล่นเสียได้ไงวะ !”

สมาชิกวุฒิสภาชื่อดังตะโกนโหวกเหวกโวยวายอยู่ภายในห้องวีไอพี พานให้แขกทั้งหลายแตกตื่น ทว่าภายใต้การควบคุมสถานการณ์เป็นอย่างดีของผู้ดูแลบ่อนก็ทำให้เหตุนี้ไม่ได้ต่างจากทุกครั้งที่เกิดขึ้น

“เอาเงินกูคืนมา !”

“เอาอย่างนี้ ผมจะให้เครดิตคุณเพิ่มอีกหนึ่งล้าน มาเล่นกับผม”

จากที่เงียบฟังตั้งแต่เข้ามา ไทเกอร์ก็ได้เวลาพูดแทรกขึ้น แม้ว่าจะทำธุรกิจที่ไม่ขาวนัก แต่เขาก็ไม่คดโกงใคร คนที่ได้จากเขาไปจนร่ำรวยก็มี คนที่เสียจากการมาเยือนที่แห่งนี้จนหมดตัวก็เยอะเหมือนกัน

“มะ... มึงหาเรื่องให้กูเป็นหนี้อีกใช่ไหม กูไม่เอาหรอก เดี๋ยวมึงก็โกงกูอีก !”

“ถ้าไม่เอาก็เชิญออกไปจากที่นี่ครับ ผมชอบความสงบ รำคาญเสียงเห่าเสียงหอน”

มาเฟียหนุ่มกวักมือเรียกลูกน้องให้นำท่านผู้มีเกียรติคนนี้ออกไป ทว่าเขากลับร้องตะโกนดังขึ้นกว่าเดิม จนแขกที่ลงเดิมพันกันอยู่บริเวณโดยรอบต่างก็หันมองด้วยความตกใจ

“กูไม่ไป ! ถ้ามึงไม่คืนเงินให้กู กูจะทำให้บ่อนมึงฉิบหาย !”

แกรก ! ปืนพกสั้นขนาดพอดีมือถูกคว้าออกจากเอวลูกน้องพร้อมกับกดไกแล้วจ่อลงที่ขมับชายวัยกลางคนผู้นั้น ความเร็วเพียงไม่กี่วินาทีนี้บ่งบอกว่าผู้กระทำเชี่ยวชาญในการใช้ปืนมากแค่ไหน

“ถ้าน้ำหน้าอย่างมึงทำอะไรกูได้ คงไม่มีกูมาถึงทุกวันนี้หรอก”

เสียงต่ำกระซิบกับคนตรงหน้าที่อยู่ห่างกันเพียงคืบแผ่วเบาได้ยินเพียงแค่สองคนเท่านั้น นัยน์ตาของสัตว์ร้ายที่พร้อมจะปลิดชีพพวยพุ่งออกมาพานให้ขนอ่อนของผู้สูงศักดิ์ลุกเกลียวด้วยความหวาดกลัว

“ถ้าไม่อยากแดกลูกปืน ก็เก็บปากมึงไว้แดกข้าวเถอะถือว่ากูเตือน !”

ไทเกอร์ค่อย ๆ ละมือออกจากขมับแล้วส่งปืนให้ลูกน้อง ลิ้นหนาดุนกระพุ้งแก้มพร้อมกับส่ายหัวเป็นการบอกว่าให้ส่งแขกที่เขาไม่พอใจคนนี้ออกไปให้พ้นสานตา ก่อนที่จะส่งร่างไร้วิญญาณออกไปแทน

ชายวัยกลางคนรีบเดินปรี่ด้วยอาการขาสั่นเทาตื่นตระหนกยังไม่หาย เขาเกรงกลัวสายตาที่ส่งมากระทั่งว่าเดินเหม่อหลงทางเกือบตกบันได